หมายเหตุ : เมื่อต้นปีนี้ผมรีวิวซีรีส์ Fargo ซีซั่น 5 โดยไม่รู้ว่า Netflix ฉายซีซั่น 1-4 ด้วย จึงย้อนกลับไปเริ่มดูตั้งแต่ซีซั่น 1-4 ตอนนี้ดูครบแล้ว จึงขอรีวิวใหม่ เป็นภาพรวม 1-5

.......................

Fargo เป็นชื่อเมืองในรัฐนอร์ธ ดาโกตา แต่ก็เป็นชื่อของหนังปี 1996 และซีรีส์ช่วง 2014-2024

หนังต้นฉบับเป็นผลงานของพี่น้องโคเอน คนสร้าง No Country for Old Men หนังประสบความสำเร็จ ได้ทั้งเงินและกล่อง ระดับรางวัล Best Director Award

จึงมีการสร้างซีรีส์ แต่ไม่ประสบความสำเร็จ ผ่านไปร่วม 20 ปีก็สร้างซีรีส์อีกรอบ คราวนี้ประสบความสำเร็จ สร้างถึง 5 ซีซั่น แต่ละซีซั่นเป็นเรื่องเอกเทศ ซีซั่น 1-2 มีการเชื่อมโยงกันบ้าง

มาว่ากันที่ไตเติ้ลก่อน ทุกตอนของเรื่องมีข้อความว่า "This is a true story." เน้นคำว่า true ชัดๆ แต่เมื่อดูไปสักพัก ก็รู้ว่ามันไม่ใช่เรื่องจริง เพราะเรื่องแปลกเกินไปที่จะเป็นเรื่องจริง เช่น เล่าว่า 500 ปีก่อน เกิดอะไรขึ้นกับตัวละครคนหนึ่ง มันเป็นลูกเล่นของหนัง มันไม่ใช่เรื่องจริง มันล้อเลียนความเชื่อง่ายของคนดูต่างหาก

Fargo 1 เป็นเรื่องนักฆ่ามืออาชีพนาม Lorne Malvo วันหนึ่งเขาบังเอิญพบกับตัวละครเซลส์แมนขายประกันชื่อ Lester Nygaard เซลส์แมนเล่าว่าโดนเพื่อนเก่าสมัยนักเรียนรังแก และบทสนทนาก็เป็นการพูดเล่นๆ ว่า น่าจะฆ่าคนรังแก วิถีทางของทั้งสองก็เปลี่ยนไป เพราะ Lorne Malvo ไม่ชอบพูดเล่น

Fargo 2 ย้อนเวลากลับไปในปี 1979 เรื่องของคู่สามีภรรยาที่ต้องการปกปิดคดีขับรถชนคนตายแล้วหนี แล้วโยงเข้าหาตัวละครใน Fargo 1 เรื่องก็อินุงตุงนังเลือดสาด

Fargo 3 เกิดขึ้นในปี 2010 เรื่องของพี่น้องฝาแฝดที่มีวิถีชีวิตต่างกันคนละโลก มาโยงกันด้วยเรื่องอาชญากรรม โดยมีตัวละครปริศนา V.M. Varga มาบงการ

Fargo 4 แหกคอกออกไปเป็นหนังการชิงอำนาจของมาเฟียสองค่าย ฉากคือแคนซัส ซิตี ปี 1950

Fargo 5 เรื่องของแม่บ้านคนหนึ่งชื่อ Dot Lyon ที่ความหลังตามมาไล่ล่า

Fargo 1 ทำได้ดี รักษาอารมณ์และโทนเรื่องดี ตัวละครนักฆ่า Lorne Malvo น่าสนใจ อาจเป็นนักฆ่าที่มีความลึกที่สุดคนหนึ่งในโลกภาพยนตร์ หนังอยู่ในเกรด 10/10

Fargo 2 ก็ยังดี แต่แผ่วลงไปบ้าง

Fargo 3 ก็ยังดี แต่แผ่วลงไปอีก

Fargo 4 มีซับพล็อตมากเกินไป ตัวละครมาก ทำให้เยิ่นเย้อไปบ้าง แต่ยังคุมหนังได้อยู่

Fargo 5 ใช้องค์ประกอบบางอย่างของ Fargo ต้นฉบับ ซึ่งเป็นเรื่องของคนที่จ้างคนร้ายไปจับคนในครอบครัวตัวเองเรียกค่าไถ่ แต่โทนเรื่องดำหม่นกว่ามาก

หนังรักษาความตื่นเต้น ความน่าสงสัยได้แทบตลอด จุดเด่นอยู่ที่ตอนจบซึ่งเล่าเรื่องเกือบครึ่งตอนในมุมปรัชญา คล้ายฉากจบของ No Country for Old Men แต่ยาวกว่า และทรงพลัง จบสวย

หนังโหด ดิบ เถื่อน หลายช่วงสร้างความสะใจ แต่ขณะเดียวกัน ก็เล่น emotion ได้ดี แทรกอารมณ์ขันร้าย บทหนังสามารถทำให้ในตอนหนึ่งเราเกลียดคนร้าย อีกตอนหนึ่งเราลุ้นให้เขารอด

Fargo 5 ค่อยตีตื้น สู้สีกับ Fargo 1

แต่ในบรรดานี้ Fargo 1 น่าจะดีที่สุด มือปืนกวนตีนที่สุด

เรื่องส่วนใหญ่ ตัวละครแต่ละคนน่าสนใจ มีความลึก และความขัดแย้ง หนังคล้ายจะบอกเราว่า อย่าจริงจังกับหนัง ชีวิตจริงของเราที่เป็น true story ก็อาจดูไม่ใช่

โดยรวมเป็นหนังทริลเลอร์อาชญากรรมที่น่าสนใจและทำได้ดีเรื่องหนึ่ง พี่น้องโคเอนคงพอใจ

บางซีซั่นดีระดับ 10/10 บางซีซั่นก็แผ่วลงมาประมาณ 9/10 เอาเป็นว่าเหมารวมเป็น 9.5/10 ก็แล้วกัน

ฉายทาง Netflix

วินทร์ เลียววาริณ 
1-8-26

วินทร์ เลียววาริณ รวมบทรีวิวหนังจำนวนหลายร้อยเรื่องในหนังสือใหม่ บ้าหนัง 1-4 มีจำหน่ายในรูปอีบุ๊คที่เว็บไซต์ winbookclub.com และที่ MEB (คีย์คำว่า วินทร์ เลียววาริณ)

(มาตรการให้คะแนนของ วินทร์ เลียววาริณ : ความคิดสร้างสรรค์ + สาระ + ศิลปะการเล่าเรื่อง)

คุยกับ วินทร์ เลียววาริณ

เมื่อมีคนทำร้ายจิตใจเรา ควรให้อภัยเขาไหม เพราะถ้าให้อภัย เขาก็อาจทำอีก

อ่านคำตอบได้จากลิงก์นี้ https://www.blockdit.com/posts/6a6ccce441e22d12a0c88e07 

ผู้อ่านสามารถคุยหรือตั้งคำถามกับผู้เขียนได้ เขียนคำถามมาได้ที่ inbox เพจเฟซบุ๊ค วินทร์ เลียววาริณ ช่วยแจ้งชื่อหรือนามปากกาด้วย ถ้าไม่แจ้งจะใส่ "ไม่ประสงค์จะออกนาม"

หลังเลิกงานวันหนึ่งเจ้านายชวนคุณบริสุทธิ์ไปกินอาหารค่ำ

พวกเขาเข้าไปในโรงแรมห้าดาวแห่งหนึ่ง ห้องอาหารแน่นขนัด คุณบริสุทธิ์ถาม “ท่านจองไว้หรือเปล่าครับ?”

“เปล่า”

“จะมีที่หรือครับ?”

“มีซี ผมเป็นเจ้าของโรงแรมนี้เอง”

เจ้านายเป็นบุคคลที่มีคุณสมบัติแตกต่างจากทุกคนที่คุณบริสุทธิ์รู้จัก เขามีวิธีคิดต่างจากเจ้าของบริษัทคนอื่น ๆ ที่คุณบริสุทธิ์เคยพบ

เขาเล่าว่า “ก่อนจะมาเป็นประธานบริษัทที่ผมก่อตั้งขึ้น ผมก็ผ่านงานเป็นลูกน้อง ผมเรียนรู้มากมายจากเจ้านายของผม เขาเป็นประธานบริษัทใหญ่ มีบริษัทลูกมากมาย”

“เขาคงเป็นคนเก่งมาก”

“เปล่า ผมเรียนรู้ด้านที่ไม่ดีต่างหาก เพื่อที่ผมจะได้ไม่ทำผิดพลาด”

“เช่นอะไรบ้างครับ?”

“งั้นผมจะเล่าให้ฟัง ท่านประธานมาตรวจบริษัทที่ผมทำงาน เนื่องจากบริษัทแม่ปรับองค์กรใหม่ ท่านประธานจึงต้องการคุยกับพนักงานทุกคน ผมจึงระดมพนักงานทุกคน ตั้งแต่ระดับล่างถึงระดับบน ไปรวมกันที่โถงหน้าตึก...

“ท่านประธานพูดราวสิบห้านาที เรื่องมิชชันของบริษัท วิสัยทัศน์ต่าง ๆ ไปจนถึงการเพิ่มประสิทธิภาพการทำงานของบริษัท และสรุปว่า ‘ใครทำงานเช้าชามเย็นชาม เตรียมถูกปลดได้เลย ผมพูดจริง เอาจริง’ พูดจบก็เดินไปหยุดที่พนักงานคนหนึ่ง สวมเสื้อผ้ารุ่มร่าม ชายเสื้ออยู่นอกกางเกง สีหน้าท่านประธานเคร่งขรึม แววตาเหมือนท่วมด้วยไฟประลัยกัลป์ เจ้าของบริษัทเอ่ยเสียงเข้ม ‘ทำไมคุณแต่งตัวไม่เรียบร้อย?’...

‘ผมก็แต่งตัวอย่างนี้มาแต่ไหนแต่ไร ไม่เห็นมี’ไร’

“สีหน้าท่านประธานโกรธเกรี้ยว น้ำเสียงราวฟ้าผ่า ถาม ‘เงินเดือนคุณเท่าไหร่?’

‘แปดพันครับ’ พนักงานผู้อหังการตอบ

“ท่านประธานควักเงินสดออกจากระเป๋า ยัดใส่มือพนักงานคนนั้น ‘นี่เป็นเงินเดือนเดือนสุดท้ายของคุณ ทีนี้ก็ไสหัวออกไปจากบริษัทนี้ อย่าให้ผมเห็นหน้าคุณอีก’ พนักงานคนนั้นไม่มีสีหน้าสะทกสะท้าน รับเงินแล้วก้าวอาด ๆ ออกไปจากบริษัททันที ผิวปากไปตลอดทาง

“ท่านประธานกวาดตามองพนักงานทุกคน ‘บอกแล้วว่าผมเอาจริง ทีนี้มีใครบอกผมได้ว่า ไอ้คนที่ผมไล่ออกอยู่แผนกไหน?’

“ทั้งโถงจมในความเงียบอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนที่ใครคนหนึ่งตอบว่า ‘เขามาส่งพิซซาครับ’ ”

วินทร์ เลียววาริณ
31-7-26

.........................

จากนวนิยาย เรื่องรักของคุณบริสุทธิ์กับนางสาวภุมรี ศจีรมย์ สมถวิล จินตหรา พารัก ปักเสน่ห์ เรวดี ศรีสกาว (ใช่ นิยายชื่อยาวๆ กวนตีนอย่างนี้แหละ Who will why)

นี่เป็นนวนิยายแนวใหม่ที่นำขำขันตลกๆ ระดับ ‘ขำกลิ้ง’ 400 เรื่องมายำเป็นนวนิยาย

ค่าคลายเครียดแค่ 330 บาท เฉลี่ยขำละ 80 สตางค์ หนังสือหมดเมื่อไร จะไม่ตีพิมพ์ใหม่แล้ว

https://www.winbookclub.com/store/detail/188/เรื่องรักของคุณบริสุทธิ์กับนางสาวภุมรี%20ศจีรมย์%20สมถวิล%20จินตหรา%20พารัก%2520ปักเสน่ห์%20เรวดี%20ศรีสกาว 

โปรโมชั่น https://www.winbookclub.com/store/detail/196/แพคเกจพิเศษ%203%20in%201 

Shopee เดี่ยว https://s.shopee.co.th/1VjWGyXzed 

https://s.shopee.co.th/9A8xPCjmLp 

ท่านที่สั่งซื้อทางเว็บและโอนเงินแล้ว อย่าลืมส่งหลักฐานไปที่อีเมล order@winbookclub.com  มิเช่นนั้นเจ้าหน้าที่อาจไม่รู้ว่ามีการสั่งซื้อ หลังจากนั้นจะได้รับคำยืนยันจากสำนักพิมพ์ว่าได้รับเงิน

หนังซีรีส์สายลับ Agent Kim Reactivated ที่เพิ่งจบไป ให้ประสบการณ์อย่างหนึ่งกับผู้ชมคือ หนังเตือนเราเป็นระยะว่านี่ไม่ใช่เรื่องจริง นี่เป็นการแสดง เพราะทุกๆ สิบห้านาที เราเห็นตัวละครขายสินค้าตรงๆ ทื่อๆ แบบ hard sell

หนังสายลับที่ขายของแบบไม่ทื่ออย่างนี้ ก็เช่น หนังเจมส์ บอนด์ ทั้งหลาย แต่กระนั้นความเก่งกาจของพระเอกก็ทำให้เราตื่นและรู้ว่า นี่เป็นหนัง

นานๆ ทีที่เราจะเจอหนังที่เราดูแล้ว รู้สึกว่าเราถูกดูดเข้าไปในหนังเรื่องนั้น โดยลืมไปว่ามันเป็นหนัง

The Secret Agent (สายลับ) คือหนังแบบนั้น

แต่มันไม่ใช่หนังสายลับ

ชื่อหนังสายลับอาจมีนัยของชีวิตของคนที่ต้องหลบๆ ซ่อนๆ เหมือนสายลับ

ยุคนั้นคือบราซิลปี 1977 ในห้วงเวลาแห่งอำนาจเผด็จการทหารครองเมือง

ตัวเอกของเรื่องคืออาร์มานโด (ชื่อจริง) หรือมาร์เซโล (ชื่อปลอม) หนีการตามล่าจากฝ่ายที่ไม่ชอบหน้าเขา ด้วยเหตุผลที่ไม่จำเป็นต้องอธิบาย

เขาเดินทางไปกบดานที่เมือง Recife ด้วยรถเต่าสีเหลือง ในช่วงเทศกาลคาร์นิวาล ทันทีที่ไปถึงเขาก็โดนตำรวจรีดไถ

มันคือบราซิลในยุคที่เต็มไปด้วยความตาย คอร์รัปชั่น

มันคือโลกมืดที่ผู้คนเลือกหนีโดยระเบิดความเครียดออกมาผ่านเทศกาลคาร์นิวัล หรือดูหนังดังอย่าง Jaws และเสพข่าวแปลกๆ เช่น ฉลามงาบขาคน (ซึ่งเป็นข่าวจริงในยุคนั้น)

และข่าวขาลึกลับ (Hairy Leg)​ ที่ไล่ล่าคน ซึ่งนักข่าวสร้างขึ้นมาเสียดสีการเซ็นเซอร์ของรัฐบาล

และ อ้อ! ด้วยเสียงเพลงของวง Chicago “If you leave me now, you take away the biggest part of me.”

The Secret Agent เป็นหนังสะท้อนสังคมบราซิลยุค 70 ผ่านการเล่าเหตุการณ์ การเสียดสี ล้อเลียนขำๆ ด้วยองค์ประกอบความเหนือจริงแบบ magical realism

ทำให้หนังมีรสชาติแปลก สุดบรรยาย

ในฉากหนึ่งของหนัง มีภาพหนังตลกเรื่อง Le Magnifique ที่แสดงโดย Jean-Paul Belmondo ที่เป็นหนังล้อเลียนหนังสายลับ

หนังดูไม่ง่าย เปิดเรื่องช้า แต่หากอดทนผ่านท่อนแรกไปแล้ว และรู้แนวทางของเรื่อง ก็จะเริ่มสนุก และอาจลุ้นไปกับชะตากรรมของตัวละครต่างๆ ซึ่งไม่ใช่จุดสำคัญว่าใครจะตาย ใครจะรอด

การเล่าเรื่องที่เหมือนนำองค์ประกอบของหนังคนละม้วนมาผสมกันแบบนี้ ทำให้นึกถึงเรื่อง Pulp Fiction ของ เควนติน ทาแรนติโน แน่นอน มันไม่ใช่หนังแนวเดียวกัน แต่เป็นงานคอลลาจของหลายองค์ประกอบที่นำมารวมกันเพื่อทำหน้าที่สะท้อนและเสียดสีสังคม

The Secret Agent จึงอาจเรียกว่าเป็นหนังอาร์ตแบบคอลลาจ

งานแบบนี้ทำยาก และมีโอกาสสูงที่จะเละ

ที่น่าชมคือนักแสดงทุกคนในเรื่องนี้ แสดงเหมือนไม่ได้แสดง เหมือนเรานั่งยานเวลาไปในเหตุการณ์นั้นจริงๆ

คำถามสุดท้าย ควรดูไหม? คำตอบคือหนังเรื่องนี้ ไม่ชอบมาก ก็เกลียดเลย ไม่มีระหว่างกลาง

10/10
(ฉายทาง Netflix)

วินทร์ เลียววาริณ 
30-7-26

วินทร์ เลียววาริณ รวมบทรีวิวหนังจำนวนหลายร้อยเรื่องในหนังสือใหม่ บ้าหนัง 1-4 มีจำหน่ายในรูปอีบุ๊คที่เว็บไซต์ winbookclub.com และที่ MEB (คีย์คำว่า วินทร์ เลียววาริณ)

(มาตรการให้คะแนนของ วินทร์ เลียววาริณ : ความคิดสร้างสรรค์ + สาระ + ศิลปะการเล่าเรื่อง)

วันนี้เป็นวันดีทางศาสนาของชาวพุทธ จึงขอตั้งคำถามสำหรับชาวพุทธ ดูว่าตอบได้ไหม

“พระพุทธรูปบังพระพุทธเจ้า คัมภีร์บังพระธรรม ลูกชาวบ้านบังพระสงฆ์” แปลว่าอะไร?

ข้อความนี้ท่านพุทธทาสภิกขุอธิบายว่า อย่าไปติดที่เปลือก นั่นคือหากมองว่าพระพุทธรูปคือพระพุทธเจ้าและสามารถบันดาลให้ชีวิตเราดีขึ้น ก็จะหลงทาง เพราะรูปปั้นเพียงสัญลักษณ์ การที่ไปยึดมั่นถือมั่นในรูปปั้นหรือพระเครื่องก็เท่ากับมองไม่เห็นพระพุทธเจ้า

แต่หลายสิบปีหลังจากท่านพุทธทาสฯพูด ผู้คนก็ยังงมงายในเปลือกของพระพุทธรูปและพระเครื่อง

เช่นกัน เวลาเราพูดถึงพระคัมภีร์ ก็จะเกิดอาการยึดมั่นถือมั่นว่ามันถูกต้อง กระดิกตัวไม่ได้ ไม่ได้ศึกษาหาความหมายที่แท้จริง หรือยึดมั่นถือมั่นในคัมภีร์ แต่ไม่ปฏิบัติธรรมจริง บางคนอาจท่องพระไตรปิฎกได้หมด แต่ไม่เข้าถึงพระธรรมเลย ได้แต่นอนกอดคัมภีร์ แล้วเทศน์คนอื่นไปตามข้อความที่จำมาเหมือนหุ่นยนต์ นี่ก็คือ ‘คัมภีร์บังพระธรรม’

สำหรับประโยค ‘ลูกชาวบ้านบังพระสงฆ์’ หมายถึงพระที่ไม่ใช่พระ ที่มาของประโยคนี้คือ เวลาชาวบ้านให้ลูกไปบวช ก็แค่โกนผม นุ่งผ้าเหลือง ถือศีล 227 ข้อ แต่แค่นี้ไม่ได้ทำให้เข้าถึงพระธรรม เป็นพระแค่เครื่องนุ่งห่ม

ยึดมั่นถือมั่นในเปลือกของความเป็นพระ แต่ไม่ใช่พระ

เรามีพระแบบนี้เยอะ

มาถึง พ.ศ. นี้ มิเพียงเราก็มีทั้งสามอย่างนี้ครบครัน แต่เปลือกของอวิชชายังทวีความเหลวไหลมากขึ้นกว่าเดิม ผสมผสานกับพุทธพาณิชย์ เป็นการตลาดเต็มรูป

ถ้ายังเป็นชาวพุทธที่เปลือก ก็คงเป็นเหยื่อมารศาสนาแน่นอน  ขอให้สุขสวัสดีในวันเข้าพรรษาโดยถ้วนหน้า

วินทร์ เลียววาริณ
30-7-26