• วินทร์ เลียววาริณ
    0 วันที่ผ่านมา

    หลังจากทำงานเขียนหนังสือมา 40 ปีเต็ม ผมติดนิสัยหงุดหงิดเวลาเจอการเปิดเรื่องที่ไม่ได้ดั่งใจ

    ไม่ได้บอกว่าตัวเองเก่ง แต่รู้ว่ากระบวนการแต่งนิยายเป็นยังไง

    รู้ว่าอย่างไรคือรุ่มร่าม อย่างไรคือกระชับ อะไรคือเนื้อ อะไรคือน้ำ อะไรคือส่วนเกิน

    รู้ว่าใครเป็นมือกระบี่แบบกระบวนท่าเดียวแทงเข้าหัวใจ หรือใครต้องร่าย 50 กระบวนท่าก่อนเข้าเรื่อง

    ดังนั้นเวลาอ่านเรื่องสั้น ผมให้เวลาแค่ 2-3 ย่อหน้า ก็พอจับได้ว่าเขียนเป็นไหม

    ถ้าเป็นหนัง แค่ 5 นาทีแรกก็รู้แล้วว่า เล่าเรื่องเป็นหรือไม่

    ไม่ว่าจะเป็นหนังหรือหนังสือ การเปิดเรื่องเป็นสิ่งสำคัญมาก

    เป็น first impression ของหนัง

    เวลานัดเจอสาว first impression สำคัญแค่ไหน เราก็รู้

    วันนี้จะมาคุยเรื่องฉากเปิดหนังที่ดีที่สุด ตามรสนิยมส่วนตัว

    ผมจะเขียนจากความทรงจำว่า ชอบฉากเปิดหนังเรื่องไหนที่สุด เอาเท่าที่ีนึกออก ไม่เรียงลำดับความชอบ

    The Matrix (1999) เป็นการเปิดเรื่องให้ภาพตื่นตา เหมือนจะบอกมาก แต่ไม่บอกอะไรคนดูเลย ผ่านฉากนี้แล้ว ไม่ดูต่อคงนอนตายตาไม่หลับ ยอดเยี่ยมมาก

    Memento (2000) อาร์ตมาก

    Inglourious Basterds (2009) เปิดเรื่องที่ทรงพลัง ด้วยบทพูดล้วนๆ นาน 20 นาที ยอดเยี่ยมด้วยประการทั้งปวง เป็นหนังที่เปิดตัวดีที่สุดเรื่องหนึ่งในโลก (คหสต.)

    The Godfather (1972) สวยงาม ละมุน เหมือนสุราบ่มมาร้อยปี

    Once Upon a Time in the West (1968) ยาวมาก แต่เกินคำบรรยาย

    Raiders of The Lost Ark (1981) potato จริงๆ สนุกมาก

    Up (2009) เป็นการเปิดเรื่องที่เศร้าที่สุด โดยไม่มีคำพูดสักคำ

    Jaws (1975) less is more ฉากเดียวจับคนดูได้

    Goodfellas (1990) คาดไม่ถึงตั้งแต่ฉากแรก

    The Social Network (2009) เปิดฉากด้วยบทพูดของคนสองคน เพื่อแนะนำตัวละคร 'a--hole' ของเรื่อง นุ่มๆ แต่แสบ

    Se7en (1995) ไตเติ้ลสวย

    ฉากเปิดหนังที่ดีที่สุดของผู้อ่านคือเรื่องไหนครับ?

    วินทร์ เลียววาริณ
    21-11-26

    0
    • 0 แชร์
    • 4
  • วินทร์ เลียววาริณ
    0 วันที่ผ่านมา

    Q&A 21 พฤศจิกายน 2569

    ขอทราบเหตุผลทำไมคุณวินทร์ไม่เชื่อหมอดู

    คลิกลิงก์อ่าน https://www.blockdit.com/posts/6afed2682a51983d45ae8c0f 

    สนใจเรื่องใด เขียนมาถามได้ที่ inbox เพจเฟซบุ๊ค วินทร์ เลียววาริณ ช่วยแจ้งชื่อหรือนามปากกาด้วย ถ้าไม่แจ้งจะใส่ "ไม่ประสงค์จะออกนาม"

    1
    • 0 แชร์
    • 6
  • วินทร์ เลียววาริณ
    1 วันที่ผ่านมา

    ตัวร้ายในเรื่อง เจมส์ บอนด์ เรียกว่า villain เป็นสิ่งที่ต้องมีในทุกเรื่อง

    ตัวร้ายในหนังเรื่องแรก Dr. No นั้นมีลักษณะแบบคนจีน คนที่เคยอ่านนิยายชุด ดร. ฟู แมนจู ซึ่งเขียนโดย แซ็กส์ โรห์เมอร์ ย่อมสามารถโยงกันได้ทันที

    เชื่อว่าตัวร้ายของหนัง เจมส์ บอนด์ น่าจะได้อิทธิพลมาจากนิยายชุด ดร. ฟู แมนจู มาไม่มากก็น้อย ซึ่งเป็นเรื่องของคนร้ายที่คิดครองโลก

    ดร. ฟู แมนจู เป็นชาวจีนมีเรือนร่างผอมสูง ไหล่สูง หน้าเหมือนปีศาจ ดวงตายาว มีอำนาจดึงดูดแรงกล้า มีอำนาจสะกดจิต การศึกษาสูง ฉลาดล้ำ

    คู่ต่อสู้ของดร. ฟู แมนจู คือ เดนนิส เนย์แลนด์ สมิธ เป็นหัวหน้าหน่วยราชการลับอังกฤษ และเคยเป็นผู้กำกับการที่พม่า

    นวนิยายชุด ดร. ฟู แมนจู เรื่องแรกตีพิมพ์เมื่อปี 1913 คือ The Mystery of Dr. Fu Manchu (ฉบับอเมริกาเรียก The Insidious Dr. Fu Manchu) ประสบความสำเร็จทันที เป็นการนำเสนอตัวร้ายที่เป็นปีศาจผิวเหลือง

    ความจริงตัวละคร ดร. ฟู แมนจู เคยปรากฏในเรื่องสั้นชื่อ The Zayat Kiss ในเดือนตุลาคม 1912 ในนิตยสารอังกฤษชื่อ The Story-Teller

    เรื่องต่อมาคือ The Devil Doctor (ฉบับอเมริกาเรียก The Return of Dr. Fu Manchu, 1916)

    ในนวนิยายชุด ดร. ฟู แมนจู เรื่องที่สาม คือ The Si-Fan Mysteries (1917 ฉบับอเมริกาเรียก The Hand of Fu Manchu) แซกส์ โรห์เมอร์ หักปากกาให้ ดร. ฟู แมนจู ตาย

    อย่างไรก็ตาม เขาก็กลับมาเขียนใหม่ในเรื่อง The Golden Scorpion (1919 ฉบับภาษาไทยชื่อ แมลงป่องทอง แปลโดย รามจิตติ หรือพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัวฯ) แล้วหันไปเขียนเรื่องอื่น ๆ ที่ไม่ใช่ชุด ดร. ฟู แมนจู อีกมากมาย

    หลายปีต่อมา หลังจากใช้จ่ายอย่างมือเติบ เขาก็ต้องกลับมาเขียนชุด ดร. ฟู แมนจู ใหม่อีกหลายตอน เริ่มที่ The Daughter of Fu Manchu (1931), The Island of Fu Manchu (1941), The Mask of Fu Manchu (1932), Fu Manchu's Bride (1933), The Trail of Fu Manchu (1934), President of Fu Manchu (1936), The Golden Scorpion Omnibus (1938), The Drums of Fu Manchu (1939), The Island of Fu Manchu (1941), The Shadow of Fu Manchu (1948), Re-Enter Fu Manchu (1957) และเรื่องสุดท้ายของโรห์เมอร์คือ Emperor Fu Manchu (1959 ฉบับภาษาไทยชื่อ จักรพรรดิ ฟู แมนจู แปลโดย สมุท ศิริไข)

    แม้ แซกส์ โรห์เมอร์ เขียนนวนิยาย ดร. ฟู แมนจู ไว้ประมาณยี่สิบเรื่อง แต่นวนิยายและหนังเกี่ยวกับ ดร. ฟู แมนจู ที่ต่อเติมกันไปมีนับไม่ถ้วน ตั้งแต่ฉบับโทรทัศน์ (ดร. ฟู แมนจู แสดงโดย เกลนน์ กอร์ดอน) ภาพยนตร์จอเงิน  (ดร. ฟู แมนจู แสดงโดย บอริส คาร์ลอฟฟ์, คริสโตเฟอร์ ลี, ปีเตอร์ เซลเลอร์ส, จอห์น คาร์ราดีน ฯลฯ) นิยายภาพของ มาร์เวล คอมิค ฯลฯ

    ทศวรรษ 1930 เป็นยุครุ่งเรืองที่สุดของดร. ฟู แมนจู และ แซกส์ โรห์เมอร์

    เหล่านี้คือตัวอย่างพล็อตงานชุดนี้ (ทั้งต้นฉบับและดัดแปลง) เช่น

    The Si-Fan Mysteries หรือ The Hand of Fu Manchu (1917) : ดร. ฟู แมนจูสังหารเซอร์ เกรกอรี เฮล ซึ่งล่วงรู้ความลับขององค์กรลับของเขา สมิธต้องทำลายแผนการร้ายที่จะครองโลกของดร. ฟู แมนจู โดยต้องฟันฝ่าภยันตรายมากมายเช่น กองทัพแมลง หอแห่งซาตาน ฯลฯ

    The Mask of Fu Manchu (1932) : ดร. ฟู แมนจู ขโมยหน้ากากและดาบของ เจ็งกิส ข่าน จากนักวิทยาศาสตร์อังกฤษที่พบมันในหลุมศพโบราณของ เจ็งกิส ข่าน เพื่อทำลายล้างเผ่าพันธุ์ชาวตะวันตกให้หมดสิ้น

    The Island of Fu Manchu (1941) : ดร. ฟู แมนจู บีบบังคับนักวิทยาศาสตร์เพื่อแผนการร้าย เรื่องนี้แปลเป็นภาษาไทยชื่อ เกาะฟูแมนจู โดย รักเรียน-วิทยา

    The Face of Fu Manchu (1965) : ดร. ฟู แมนจู ใช้ก๊าซพิษเป็นอาวุธสังหาร

    The Brides of Fu Manchu (1966) : ดร. ฟู แมนจูลักพาบรรดาลูกสาวของเหล่านักวิทยาศาสตร์ไปซ่อนที่เกาะร้าง สั่งให้นักวิทยาศาสตร์ทำงานสร้างอาวุธมหาประลัยลำแสงแห่งความตาย เพื่อครองโลก

    The Vengeance of Fu Manchu (1967) : ดร. ฟู แมนจูวางแผนแก้แค้นศัตรูของตน นักสืบเนย์แลนด์ สมิธ แห่งสกอตแลนด์ ยาร์ด ก่อนที่จะเดินหน้ายึดครองโลก

    The  Master Plan (ไม่ทราบปี) : ดร. ฟู แมนจูลักพาศัลยแพทย์ไปเปลี่ยนใบหน้าของฮิตเลอร์ ซึ่งไม่ได้ตายจริง ทั้งสองวางแผนเพื่อครองโลก

    The Death Ships (ไม่ทราบปี) : ดร. ฟู แมนจูนำอาวุธชีวภาพจากห้องทดลองในซาน ฟรานซิสโก ผ่านฮ่องกง เพื่อก่อการร้าย

    The Prisoners of Dr. Fu Manchu (ไม่ทราบปี) : ดร. ฟู แมนจูสังหารศาสตราจารย์ ฮา ยัน และส่งตัวปลอมไปแทน เพื่อก่อกวนการประชุมนานาชาติ

    ฯลฯ

    นิยายชุด ดร. ฟู แมนจู อ่านเพลิน ๆ แต่ที่แปลเป็นภาษาไทยมีไม่มากนัก

    ดร. ฟู แมนจู มีอิทธิพลอย่างใหญ่หลวงต่อตัวร้ายในนิยายเรื่องอื่น ๆ ภาพยนตร์ชุด เจมส์ บอนด์ ก็หนีไม่พ้น ทั้งแนวเรื่องผจญภัยเชิงพาฝันและบุคลิกของตัวร้าย จะว่าไปแล้ว หนัง เจมส์ บอนด์ ก็คือการต่อสู้ระหว่าง เดนนิส เนย์แลนด์ สมิธ กับ ดร. ฟู แมนจู นั่นเอง

    ดร. โน ในเรื่อง Dr. No (1958) นั้นถอดแบบมาจากดร. ฟู แมนจู อย่างเห็นได้ชัด ในเรื่องต่อ ๆ มา 'ดร. ฟู แมนจู' พวกนี้เปลี่ยนไปเรื่อย ๆ บางทีก็เป็นนายทหาร พวกคอมมิวนิสต์สุดขั้ว บางทีก็เป็นพวกเอกชน สารพัด ไม่ว่าจะเป็นใครก็มักติดนิสัยอยากครองโลกเหมือนท่านดร. ต้นแบบ

    เกือบทุกเรื่องจะมีฉากที่พระเอกถูกหัวหน้าคนร้ายจับไปเทศน์ว่า ตนเองอยากครองโลกไปเพื่ออะไร และด้วยวิธีใด

    เทศน์ไปเทศน์มา กลับเป็นการเปิดโอกาสให้พระเอกเอาตัวรอดไปทำลายอาวุธมหาประลัยของคนร้ายทุกที

    แล้ววายร้ายรายใหม่ ๆ ก็โผล่เข้ามาทำเรื่องโง่ ๆ อย่างเดียวกัน

    แล้วเราก็ควักเงินไปดูทุกที!

    ก็คงมีแต่คนบ้ากระมังที่คิดจะครองโลกเบี้ยว ๆ ใบนี้ หาเรื่องเหนื่อยเปล่า แค่ปกครองเมืองไทยที่เดียวก็เหนื่อยแย่แล้ว

    วินทร์ เลียววาริณ
    20-11-26

    1
    • 0 แชร์
    • 31
  • วินทร์ เลียววาริณ
    2 วันที่ผ่านมา

    ช่วงนี้ตั้งแต่เช้าจนค่ำ ก้มหน้าก้มตาเขียนนิยายนักสืบ พุ่มรัก พานสิงห์ นัมเบอร์ 11

    คืบหน้าไปมาก ตอนนี้ฆาตกรฆ่าคนไปแล้วสิบกว่าศพ

    โหดมั่กมั่ก!

    ถึงจะโหด แต่ว่าไม่มีการบรรยายว่ามีเลือดในแต่ละฉากฆาตกรรมเลย

    ประเภทฆาตกรจ้วงแทงโหดหลายสิบทีนั้นไม่มี

    อย่างนั้นมันโหดไปหน่อยนะ เราไม่ใช่นักเขียนใจร้ายขนาดนั้น

    เรื่องใหม่นี้วิธีฆ่าไม่เหมือนเรื่องก่อนๆ รับรองทายไม่ถูก

    แต่โหดเหมือนเดิม

    เชื่อมั่นว่า นัมเบอร์ 11 น่าจะวางตลาดปีหน้าแน่นอน แต่เป็นช่วงปลายปี เพราะต้นปีเป็นคิวของนักสืบ ร. 5

    ดังนั้นปีหน้าจะมีนิยายนักสืบ 3 เล่ม นักสืบ ร. 5 สองเล่ม ออกเดือนมีนาคม และนัมเบอร์ 11 หนึ่งเล่ม ออกตุลาคม

    หลังจากนั้นก็ต้องไปทำบุญ ถือศีลกินไอติม เอ๊ย! กินเจ เพราะถึงจะใช้ปากกาฆ่าคนในหนังสือ ก็ใจคอไม่ดี กลัวสร้างกรรมหนัก ชาติหน้าต้องเป็นนักเขียนอีก

    เคี้ยกเคี้ยก

    วินทร์ เลียววาริณ
    20-11-26

    1
    • 0 แชร์
    • 21
  • วินทร์ เลียววาริณ
    2 วันที่ผ่านมา

    เรารู้ว่า เจมส์ บอนด์ เป็นเรื่องแต่ง แต่ตัวละครเรื่องแต่งจำนวนมากอิงจากบุคคลจริง

    เจมส์ บอนด์ มาจากไหน?

    เอียน เฟลมมิง สร้างตัวละคร เจมส์ บอนด์ จากบุคคลจริงผสมจินตนาการ ส่วนที่เป็นด้านจริงของ 007 เชื่อว่ามาจากบุคลิกของบุคคลสามคนคือ สายลับจริงชื่อ ดัสโก โปปอฟ สายลับอังกฤษชื่อ วิลเฟรด ดันเดอร์เดล หรือ บิฟฟี และจากตัว เอียน เฟลมมิง เอง

    ดัสโก โปปอฟ เป็นสายลับที่มีชื่อเสียงมากที่สุดคนหนึ่งของโลก โปปอฟเป็นชาวยูโกสลาเวียน พูดได้หลายภาษา ครอบครัวร่ำรวยมาก แต่เขาไม่ชอบใช้ชีวิตแบบจืดชืด และเขาก็สมใจ

    โปปอฟทำงานเป็นสายลับสองหน้าให้แก่อังกฤษและเยอรมนี ในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง เขาเป็นพวกแอนตีนาซี แต่แรกเขาต้องการทำงานเป็นสายลับให้พวกอังกฤษ แต่เยอรมนีกลับเป็นฝ่ายที่จ้างเขาก่อน

    ในช่วงเวลาที่เขาทำงานเป็นสายลับนั้น โปปอฟใช้ชีวิตอย่างหรูหรา คลอเคล้านารีไม่ซ้ำหน้า ตื่นเต้นกับเกมพนันในคาสิโน (ความจริงบุคลิกเจ้าชู้ของบอนด์นั้น ว่าไปแล้วก็ถอดมาจากแบบของเฟลมมิงด้วยเช่นกัน) เป็นพวกที่ชอบรวมธุรกิจและบันเทิงเข้าด้วยกัน

    โปปอฟจบอาชีพสายลับของเขาเมื่อฝ่ายเยอรมนีระแคะระคายตัวตนที่แท้จริงของเขา เขาไม่มีทางเลือกนอกจากหนีไปใช้ชีวิตที่เหลือในอังกฤษ

    สำหรับชื่อ เจมส์ บอนด์ นั้น กล่าวกันว่าผู้แต่งคิดไม่ออกจนกระทั่งเหลือบไปเห็นชื่อคนแต่งหนังสือสารคดีธรรมชาติเล่มหนึ่งซึ่งมีนามกรว่า เจมส์ บอนด์ เฟลมมิงชอบชื่อสั้น ๆ กะทัดรัดแบบนี้ เลยถือวิสาสะนำมาใช้ เมื่อเรื่องนี้ประสบความสำเร็จทั้งในหนังสือและหนัง นาม เจมส์ บอนด์ จึงเป็นอมตะไป

    สำหรับตัวละครอื่น ๆ ในตำนาน เจมส์ บอนด์ นั้น ก็มีส่วนที่เขียนขึ้นมาจากชีวิตจริง

    เจ้านายของ เจมส์ บอนด์ คือ เอ็ม สร้างมาจาก เซอร์ สจวต เมนซีส์ หรือที่รู้จักกันในรหัส C ท่านเป็นหัวหน้าองค์กร เอ็มไอ. 6 อยู่ในห้องเก็บเสียง มีไฟเขียวแดงเหนือประตูเพื่อให้คนอื่นรู้ว่า ท่านว่างให้พบหรือไม่

    มันนีเพ็นนี หรือเลขานุการของเอ็มนั้น ก็สร้างมาจากบุคลิกคนจริง ๆ คือ เลขานุการของ C ชื่อ มิวเรียล โจนส์

    ส่วน คิว หรือจอมสร้างอาวุธแห่งตำนาน เจมส์ บอนด์นั้นก็น่าจะสร้างจากตัวตนจริงคือ ชาร์ลส์ เฟรเซอร์ สมิธ ข้าราชการในกระทรวงพลาธิการ

    ..........................

    นักเขียนอิตาเลียน อุมแบร์โต อีโค (คนเขียน The Name of the Rose) วิเคราะห์สูตรของนิยาย เจมส์ บอนด์ ออกเป็นเก้าจังหวะหมากรุกดังนี้

    1. เอ็มเดินหน้ามอบงานให้เจมส์ บอนด์

    2. คนร้ายเดินหน้าเปิดตัวหรือพบกับบอนด์

    3. บอนด์เดินหน้ารุกคนร้ายหนึ่งที คนร้ายรุกกลับบอนด์หนึ่งที

    4. สาวสวยเดินหน้ามาพบบอนด์

    5. บอนด์รุก กินสาวสวย

    6. คนร้ายเดินหน้าจับตัวบอนด์ได้ (อาจมีหรือไม่มีสาวสวย)

    7. คนร้ายเดินหน้าทรมานบอนด์ (อาจมีหรือไม่มีสาวสวย)

    8. บอนด์รุกคนร้าย (อาจฆ่าคนร้าย หรือลูกสมุน หรือทั้งคู่)

    9. บอนด์รุก กินสาวสวย แต่แพ้สาวสวย

    สูตรนี้ใช้ซ้ำซากกันมานาน 60 ปีแล้ว ยังพิสูจน์ว่าขายได้เสมอ

    คงต้องสร้างอีก 100 ปี

    วินทร์ เลียววาริณ
    19-11-26

    1
    • 0 แชร์
    • 26