ข่าวพระธุดงค์หลายรูปถูกรถชนตายเป็นเรื่องน่าสังเวช น่าสลดใจ

บางคนก็โยงไปที่กรรมเก่าแต่ชาติปางก่อน บางคนก็มองว่าทุกอย่างในโลกเป็น cause-effect สืบทอดเกี่ยวพันกัน

เหตุการณ์แผ่นดินไหวในอีกซีกโลกหนึ่งที่มีคนตายมากมาย ก็เข้าข่ายนี้

อยู่ถูกที่ถูกเวลา ก็ได้ effect แบบหนึ่ง

อยู่ถูกที่ผิดเวลา ก็ได้ effect แบบหนึ่ง

อยู่ผิดที่ถูกเวลา ก็ได้ effect แบบหนึ่ง

อยู่ผิดที่ผิดเวลา ก็ได้ effect แบบหนึ่ง

เป็นเรื่องที่คุมไม่ได้ กำหนดไม่ได้

เรื่องนี้ทำให้นึกถึงชีวิตของอาจารย์เซนคือ ฮาคุอิน เอคาขุ ปรมาจารย์เซนสายรินไซแห่งญี่ปุ่น เป็นพระเซนที่มีชื่อเสียงของญี่ปุ่น

ฮาคุอินบวชตั้งแต่อายุสิบห้า เป็นนวกภิกขุนานสามปี เรียนธรรม อ่าน สัทธรรมปุณฑริกสูตร แต่เขาไม่รู้สึกว่าพบทางที่ต้องการ

วันหนึ่งเขาอ่านพบเรื่องราวของอาจารย์เซนจีนนาม หยานถูเฉวียนฮว่อ ถูกโจรร้ายสังหารอย่างโหดเหี้ยม ก็รู้สึกสะทกสะท้อนใจที่พระยิ่งใหญ่ยังเอาตัวไม่รอดจากความตายที่โหดเหี้ยม แล้วเขาจะทำอย่างไร? จะช่วยคนอื่นจากนรกได้อย่างไร?

ฮาคุอินจึงล้มเลิกความคิดที่จะบรรลุธรรม และออกท่องแผ่นดิน เดินทางไปทั่ว มองโลกจนเข้าใจ และบรรลุธรรมในที่สุด

ความตายเกิดขึ้นได้ทุกเมื่อ ทุกที่ กับทุกคน ไม่ว่าจะเป็นฆราวาสหรือพระ

ชีวิตไม่ได้เป็นไปตามที่เราคาดหมาย เช่น ทำความดีแล้วต้องได้รับผลดีตอบแทน

ไม่ว่ามองแบบไหน หากเราเห็นธรรมของความตาย ก็อาจเข้าใจการทำงานของโลกดีขึ้น

วินทร์ เลียววาริณ
3-7-26

ช่วงที่คุณบริสุทธิ์เลิกกับภรรยา เขายกรถยนต์ให้ภรรยาเก่า เงินทองร่อยหรอ เขาจึงต้องพึ่งบริการรถเมล์ โดยสารรถเมล์วันละหลายต่อ

ผู้ชายจำนวนมากในโลกจึงไม่คิดจดทะเบียนสมรส เพราะหากเกิดเหตุหย่าร้าง มีโอกาสหมดตัวเหมือนคุณบริสุทธิ์ในยามนี้  วันหนึ่งคุณบริสุทธิ์นั่งรถเมล์สาย 8 กลับบ้าน รถเมล์ค่อนข้างแน่น คุณบริสุทธิ์ก้าวขึ้นรถแล้วกวาดตาหาที่นั่ง

เหลือเพียงที่นั่งเดียวข้างหญิงสาวคนหนึ่ง

คุณบริสุทธิ์ตรงไปที่นั่งนั้น และนั่งลง แต่หล่อนร้องบอกว่า “อย่านั่ง...”

คุณบริสุทธิ์งงวูบ แวบแรกนึกว่ามันเป็นที่นั่งสงวนไว้สำหรับพระ เด็ก คนพิการ แต่มองดูแล้วไม่ใช่

หล่อนชี้ไปที่ถุงกระดาษใบหนึ่งวางบนที่นั่ง บอกว่า “อย่านั่ง ระวังไข่ค่ะ”

คุณบริสุทธิ์จึงพบว่าตนเองเกือบนั่งทับถุงของหล่อนแล้ว

หล่อนดึงถุงใบนั้นออกไปวางบนพื้น เพื่อให้คุณบริสุทธิ์นั่งได้

คุณบริสุทธิ์กล่าวคำขอบคุณและถามว่า “อ๋อ! ในถุงมีไข่หรือครับ?”

“เปล่าค่ะ ในถุงเป็นทุเรียน”

สวัสดีวันศุกร์ ขอให้สุขทั้งวัน

วินทร์ เลียววาริณ
3-7-26

.........................

จากนวนิยาย เรื่องรักของคุณบริสุทธิ์กับนางสาวภุมรี ศจีรมย์ สมถวิล จินตหรา พารัก ปักเสน่ห์ เรวดี ศรีสกาว (ใช่ นิยายชื่อยาวๆ กวนตีนอย่างนี้แหละ Who will why)

นี่เป็นนวนิยายแนวใหม่ที่นำขำขันตลกๆ ระดับ ‘ขำกลิ้ง’ 400 เรื่องมายำเป็นนวนิยาย

ค่าคลายเครียดแค่ 330 บาท เฉลี่ยขำละ 80 สตางค์ หนังสือหมดเมื่อไร จะไม่ตีพิมพ์ใหม่แล้ว

https://www.winbookclub.com/store/detail/188/เรื่องรักของคุณบริสุทธิ์กับนางสาวภุมรี%20ศจีรมย์%20สมถวิล%20จินตหรา%20พารัก%2520ปักเสน่ห์%20เรวดี%20ศรีสกาว 

โปรโมชั่น https://www.winbookclub.com/store/detail/196/แพคเกจพิเศษ%203%20in%201 

Shopee เดี่ยว https://s.shopee.co.th/1VjWGyXzed 

https://s.shopee.co.th/9A8xPCjmLp 

“คับไปนิดนะ...” หล่อนบอกช่างตัดเสื้อ

หล่อนใช้บริการของช่างคนนี้มานานนับสิบปีแล้ว หล่อนชอบสไตล์ของช่างตัดเสื้อผู้นี้ มีรสนิยม และฝีมือการตัดเย็บดี อีกทั้งคิดราคาพิเศษให้หล่อนเสมอ

ช่างตัดเสื้อว่า “ใส่ซิปตรงเอวให้แล้วค่ะ ถ้าอึดอัด ก็รูดซิปลงไปนิดหน่อย”

“ตกลงค่ะ”

หล่อนเดินออกจากร้านไปที่ป้ายรถเมล์ หล่อนรู้สึกอึดอัดเมื่อสังเกตเห็นสายตาหลายคู่ชำเลืองดูหล่อน กระโปรงเหนือเข่า รัดสะโพกแน่นย่อมดึงดูดสายตาคนเสมอ หล่อนเป็นคนสวย รูปร่างดี ชุดนี้ยิ่งทำให้หล่อนเป็นเป้าสายตาของคนอื่น หล่อนไม่ชอบชุดรัดรูป แต่ช่างตัดเสื้อพูดตะล่อมหล่อนจนยอมทดลองสวมชุดนี้

มีคนรอรถเมล์อยู่ค่อนข้างแน่น ครู่ต่อมารถเมล์ก็มาเทียบ หล่อนก้าวขึ้นบันไดรถ แล้วพบว่ายกขาขึ้นไม่ได้ กระโปรงเจ้ากรรมสวยแต่รัดรูปเกินจะอนุญาตให้หล่อนขึ้นรถเมล์ หล่อนเอื้อมมือไปด้านหลังกระโปรง รูดซิปลง แล้วพยายามก้าวขึ้นบันไดอีกครั้ง แต่ไม่สำเร็จ กระโปรงใหม่รัดเกินไป

หล่อนกัดฟัน เอื้อมมือไปด้านหลังรูดซิปลงอีกครั้ง คราวนี้ผู้ชายที่เข้าคิวต่อจากหล่อนก็ใช้สองมือจับสะโพกหล่อนเต็มมือ ดันหล่อนขึ้นไปบนรถเมล์ หล่อนตกใจหันขวับไปตบหน้าผู้ชายคนนั้น

“ไอ้บ้า! คุณจับก้นฉันทำไม?”

“อ้าว! คนสนิทกันก็ต้องช่วยกันไงครับ”

“ขอโทษ ฉันสนิทกับคุณมาตั้งแต่เมื่อไหร่?”

“ก็ตอนที่คุณรูดซิปกางเกงผมครั้งที่สองไงครับ”

สวัสดีวันพฤหัส เคี้ยกเคี้ยก ขอให้อารมณ์ดีทั้งวัน

วินทร์ เลียววาริณ
2-7-26

.........................

จากนวนิยาย เรื่องรักของคุณบริสุทธิ์กับนางสาวภุมรี ศจีรมย์ สมถวิล จินตหรา พารัก ปักเสน่ห์ เรวดี ศรีสกาว (ใช่ นิยายชื่อยาวๆ กวนตีนอย่างนี้แหละ)

นี่เป็นนวนิยายแนวใหม่ที่นำขำขันตลกๆ ระดับ ‘ขำกลิ้ง’ 400 เรื่องมายำเป็นนวนิยาย

ค่าคลายเครียดแค่ 330 บาท เฉลี่ยขำละ 80 สตางค์ หนังสือหมดเมื่อไร จะไม่ตีพิมพ์ใหม่แล้ว

https://www.winbookclub.com/store/detail/188/เรื่องรักของคุณบริสุทธิ์กับนางสาวภุมรี%20ศจีรมย์%20สมถวิล%20จินตหรา%20พารัก%2520ปักเสน่ห์%20เรวดี%20ศรีสกาว 

โปรโมชั่น https://www.winbookclub.com/store/detail/196/แพคเกจพิเศษ%203%20in%201 

Shopee เดี่ยว https://s.shopee.co.th/1VjWGyXzed 
https://s.shopee.co.th/9A8xPCjmLp 

พูดถึงความสดใหม่ในวงการหนัง แม้ไม่มาก แต่ก็มีมาเรื่อยๆ บางครั้งไม่ใช่ความสดใหม่ที่คนดูอยากดู

ล่าสุดคือ The Death of Robin Hood ผลงานของ Michael Sarnoski คนทำเรื่อง Pig หนัง slow burn แต่รสเข้มกว่าเห็ดทรัฟเฟิล และทำให้ นิโคลาส เคจ ได้เกิดอีกครั้ง

เหตุที่ The Death of Robin Hood ไม่ใช่หนังที่คนดูจำนวนมากอยากดู เพราะมันทำลายความฝันทั้งหมดของเราโดยสิ้นเชิง

เรากำลังพูดถึงตำนานจอมโจร รอบิน ฮูด โจรที่ปล้นคนรวยไปเจือจานคนจน เรื่องของ รอบิน ฮูด สร้างมาแล้วหลายเวอร์ชั่น แต่รับรองเวอร์ชั่นนี้น่าสนใจที่สุด เพราะให้ รอบิน ฮูด เป็นคนเลว ฆาตกรโหด

(มีสปอยเลอร์)

รอบิน ฮูด ในเรื่องนี้ฆ่าคนนับไม่ถ้วน ไม่แพ้องคุลิมาล แต่ The Death of Robin Hood ไม่ใช่หนังผจญภัย หนังต่อสู้ที่เน้นบทบู๊ มันเป็นหนังออกไปทางปรัชญามากกว่า สำรวจความรู้สึกของคนที่ทำผิดมาทั้งชีวิต หนังจับที่ รอบิน ฮูด ในวัยชรา ถูกความรู้สึกผิดกัดกร่อนวิญญาณ

รอบิน ฮูด ในเรื่องนี้คือคนบาดเจ็บทางจิตวิญญาณ ซึ่งเป็นผลจากการกระทำในอดีตของตน

เขาเบื่อหน่ายการฆ่า แต่ก็ยังฆ่าตามสัญชาตญาณ

นี่คือความใหม่ของหนัง แต่ในมุมมองของคนดูจำนวนมาก (ไม่นับผม) มันเข้าข่ายหนังน่าเบื่อมาก เดินเรื่องเชื่องช้า หนังมีเนื้อเรื่องน้อย มันไม่ใช่หนังที่มีซับพล็อตร้อยเรื่องเพื่อความบันเทิง มันเป็นหนัง milimalism เพื่อการขบคิดมากกว่า

ลักษณะหนังแบบนี้ 'อะไร' ไม่ใช่จุดสำคัญเท่า 'ทำไม'

หนังช้าแต่ไม่น่าเบื่อ (ในรสนิยมของผม) เอื่อยแต่ไม่อืด (ใน คหสต. ของผม) แต่ไม่ใช่หนังสำหรับทุกคนแน่นอน

อารมณ์หนังเรื่องนี้ทำให้นึกถึงเรื่อง The Green Knight (2021) เล่าตำนานของอัศวินโบราณ กาเวน (อัศวินโต๊ะกลม) ในมุมมองใหม่ เป็นหนังแฟนตาซีที่สำรวจจิตใจและพฤติกรรมของของมนุษย์ เป็นหนังไม่สนุกที่น่าสนใจ

รอบิน ฮูด เวอร์ชั่นนี้ทำให้เราคิดว่า หากเราทำเรื่องไม่ดีไว้ในชีวิต เมื่อเราใกล้ตาย เรื่องไม่ดีเหล่านั้นจะกลับมาหลอนเราไหม

คำถามคือในเมื่อมันสำรวจจิตใจของตัวละครฆาตกร ทำไมจึงใช้ชื่อ รอบิน ฮูด คำตอบเพราะหนังต้องการพึ่งองค์ประกอบของตำนานของวีรบุรุษ คนชอบวีรบุรุษ โดยยอมหลับตาไม่มองอีกด้านหนึ่งของเขาซึ่งอาจเป็นปิศาจ และในตอนท้ายเรื่องยังต้องพึ่งพาคำโกหกเพื่อช่วยคนบางคนให้มีชีวิตต่อไปได้

ถ้าเทียบ รอบิน ฮูด เวอร์ชั่นนี้กับเวอร์ชั่นก่อนๆ ผมค่อนข้างชอบเรื่องนี้มากกว่าฉบับดั้งเดิม แม้ว่ามันไม่สนุกเท่า และมืดหม่นมาก

ผมชอบหนังที่พยายามนำเสนออะไรใหม่ๆ สำเร็จบ้าง ไม่สำเร็จบ้าง ก็ไม่เป็นไร แต่ความสดหรือไอเดียต่างมุมช่วยทำให้เราได้ขบคิดต่อ

เมื่อนั้นดูหนังก็สร้างเซลล์สมองพอๆ กับกินปลา

8/10
(ฉายทางโรงภาพยนตร์)

วินทร์ เลียววาริณ
1 กรกฎาคม 2569

วินทร์ เลียววาริณ รวมบทรีวิวหนังจำนวนหลายร้อยเรื่องในหนังสือใหม่ บ้าหนัง 1-4 มีจำหน่ายในรูปอีบุ๊คที่ The MEB

(มาตรการให้คะแนนของ วินทร์ เลียววาริณ : ความคิดสร้างสรรค์ + สาระ + ศิลปะการเล่าเรื่อง)

เมื่อยี่สิบกว่าปีก่อนผมยืนอยู่บนทางสองแพร่ง ด้านซ้ายคือทำงานสายเดิมต่อไป ด้านขวาคือเปลี่ยนเป็นนักเขียนอาชีพ ด้านซ้ายมีลูกค้าอยู่แล้ว ด้านขวามีผู้อ่านที่รู้จักผมเพียงหยิบมือหนึ่ง เป้าหมายด้านซ้ายคือหาเงินอย่างเดียว เป้าหมายด้านขวาคือหาเงิน (น้อยหน่อย) + ความสุขที่ได้เดินตามฝัน

หากเปรียบสถานการณ์นี้กับหนังเรื่อง The Matrix ก็คือฉากที่ตัวละคร ‘นีโอ’ ได้รับยาสองเม็ด ยาเม็ดสีฟ้ากับยาเม็ดสีแดง หากกินยาเม็ดสีฟ้า ทุกอย่างจะเหมือนเดิม กลับไปดำเนินวิถีชีวิตปกติของเขา หากกินยาเม็ดสีแดง เขาจะเดินทางไปสู่หนทางใหม่ที่เขาไม่รู้ว่าเป็นอย่างไร เมื่อเลือกแล้วก็จะย้อนกลับไปแก้ไขไม่ได้

ในชีวิตผม เจอสถานการณ์เลือกยาเม็ดสีฟ้ากับยาเม็ดสีแดงมาแล้วหลายครั้ง ครั้งแรกคือการเปลี่ยนสายอาชีพจากสถาปนิกเป็นสาย กราฟิก ดีไซน์ เกิดขึ้นด้วยความอยากรู้อยากเห็น อยากลองทางสายใหม่ เนื่องจากยังเป็นหนุ่มที่ไม่มีลูกเมีย การตัดสินใจเลือกยาเม็ดสีแดงจึงไม่ยากนัก

การเลือกยาเม็ดสีแดงครั้งต่อ ๆ มายากขึ้นเรื่อย ๆ เพราะมีความรับผิดชอบเรื่องครอบครัว และอายุก็เริ่มมากขึ้น

จนมาถึงการเลือกยาเม็ดสีแดงเป็นนักเขียนอาชีพ เป็นการเลือกที่ต้องขบคิดหนัก เพราะมีความเสี่ยงสูง และจริงดังคาด ในปีแรก ๆ หลังกินยาเม็ดสีแดง เกิดอาการแพ้ยา หัวใจเต้นเร็ว นอนไม่หลับ ต้องทำงานเสริมเพื่อให้ความฝันหลักอยู่รอด

แต่เมื่อไม่ถอย เดินหน้าต่อไป ยาเม็ดสีแดงก็เริ่มออกฤทธิ์เป็นวิตามิน

การกินยาเม็ดสีแดงไม่ใช่เกิดจากการเลือกเสมอไป หลายคนถูกบังคับให้กินยาเม็ดสีแดง

หลายปีนี้ผมเห็นตัวอย่างของคนที่ถูกไล่ออกจากงาน (ไม่ว่าจะใช้คำพูดสวย ๆ เช่น ‘เออร์ลี รีไทร์’ หรืออื่น ๆ) ถูกบังคับให้กินยาเม็ดสีแดงทั้งที่ยังไม่พร้อม

มันไม่ใช่เรื่องง่ายที่จะเดินทางสายที่ไม่รู้จักไม่คุ้นเคย โดยมีภาระครอบครัววางอยู่บนสองบ่า แต่ลมหายใจไม่สิ้น ก็ต้องดิ้นกันไป คนพร้อมกว่าก็ได้เปรียบ คนที่ไม่เคยมองการณ์ไกลก็เหนื่อยหน่อย

ใช่ บางครั้งสีแดงของยาเม็ดอาจตีความหมายได้ว่า ‘หยุด’ หรือ ‘อันตราย’ แต่นั่นมิได้หมายความว่า สีฟ้าไม่มีอันตรายซ่อนอยู่เช่นกัน ความจริงคือไม่ว่าจะเลือกกินยาเม็ดสีฟ้าหรือสีแดงก็มีความเสี่ยงด้วยกันทั้งคู่ ความคิดแบบ “อยู่อย่างนี้ก็ดีแล้ว ไม่รู้จะเสี่ยงไปทำไม” ย่อมมีเหตุผลของมัน บางเรื่องบางสถานการณ์ก็ไม่ควรเสี่ยงจริง ๆ แต่คนฉลาดไม่ลืมตรวจสอบตัวเองเป็นระยะ ๆ ว่า ประโยคดังกล่าวยังใช้ได้กับสถานการณ์ปัจจุบันหรือไม่ เพราะลมสามารถเปลี่ยนทิศได้เสมอ ทอร์นาโดทางธุรกิจเกิดขึ้นได้เสมอ กิจการที่ลงตัววันนี้อาจไม่ค่อยสวยในวันพรุ่งนี้ เจ้านายที่รักเราเหลือเกินในวันนี้ อาจไม่ค่อยพิสมัยเราในวันพรุ่งนี้

อะไร ๆ ก็เกิดขึ้นได้ เปลี่ยนแปลงได้ เราจึงควรใช้ชีวิตอย่างไม่ประมาท เตรียมพร้อม เตรียมทางสายที่สองรอไว้เสมอ อย่างน้อยเมื่อถูกบังคับให้กินยาเม็ดสีแดงกะทันหันจะได้ไม่เขว

อย่ารอให้ถูกถีบลงน้ำแล้วค่อยเรียนว่ายน้ำ!

ไม่ว่าจะเป็นคนทำงานหรือนักเรียน ช้าหรือเร็ว ก็อาจจะตกอยู่ในสถานการณ์ต้องเลือกยาเม็ดสีใดสีหนึ่ง จะทำงานด้านนี้หรือด้านนั้นดี จะเรียนสายนี้หรือสายนั้นดี จะย้ายบริษัทดีไหม จะแต่งงานดีหรือไม่ จะเลิกกับคู่รักดีหรือเปล่า

ถ้ารู้จักมองการณ์ไกล มองเห็นมันแต่ไกลก่อนที่จะมาใกล้ตัว โอกาสถูกจับยัดยาเม็ดสีแดงใส่ปากก็น้อยลง

มองโลกในแง่ดีคือ เราโชคดีกว่านีโอใน The Matrix ตรงที่ถึงกินยาผิดเม็ด ก็ยังพอเปลี่ยนแปลงแก้ไขทิศทางใหม่ได้   โลกไม่เคยขาดคนบ้าที่เลือกยาเม็ดสีแดง แม้รู้ว่าอาจไปสู่พื้นที่เสี่ยงอย่างยิ่ง

รอเบิร์ต ก็อดดาร์ด กินยาเม็ดสีแดงแล้วเลือกเส้นทางสาย ‘ความฝันโง่ ๆ’ คือสร้างจรวด แม้ว่าตลอดชีวิตที่ทำงานทดลอง ถูกวิพากษ์สารพัด ถูกดูถูกเหยียดหยาม จนเมื่อตายไป โลกจึงยอมรับและยกเขาเป็นบิดาแห่งจรวด

ชาร์ลส์ กูดเยียร์ กินยาเม็ดสีแดงแล้วเลือกเส้นทางผลิตยางเพื่อนำมาใช้ทำสินค้าต่าง ๆ ล้มลุกคลุกคลานจนไม่มีกิน หนี้สินท่วมตัวจนต้องเข้าคุก และเกือบตายจากก๊าซพิษในการทดลอง แต่ก็เดินหน้า จนสำเร็จในที่สุด

เจ. เค. โรว์ลิง กินยาเม็ดสีแดงแล้วเลือกเส้นทางนักเขียน แม้จะลำบากยากเย็นหลายปี จนประสบความสำเร็จในที่สุด

นิกิ เลาดา กินยาเม็ดสีแดงแล้วเลือกเส้นทางนักแข่งรถ แม้ว่าครอบครัวต่อต้าน แต่เขาปฏิเสธที่จะเดินบนเส้นทางที่ปลอดภัยซึ่งครอบครัวเลือกให้ ในสายทางที่เขาเลือก เขาประสบอุบัติเหตุบนถนนแข่งจนใบหน้าเสียโฉม แต่ก็ประสบความความสำเร็จเป็นแชมป์โลก และต่อมาเป็นเจ้าของสายการบินสองสาย

และอีกมากมายที่เลือกกินยาเม็ดสีแดง

ลองนึกถึงโลกที่ไม่มีใครยอมกินยาเม็ดสีแดง บางทีวิทยาการของมนุษย์เวลานี้อาจยังล้าหลังอยู่สักพันสองพันปี

ทว่าโลกก็เต็มไปด้วยคนที่เลือกยาเม็ดสีแดงแล้วไม่ประสบความสำเร็จ กระทั่งตายอย่างเขียด

วินเซนต์ แวน โกะห์ กินยาเม็ดสีแดงแล้วเลือกเส้นทางศิลปิน อดอยากตลอดชีวิต แต่ก็ยังเดินหน้า วาดรูปกว่าสองพันภาพ แต่ขายได้เพียงภาพเดียว แล้วจบชีวิตตัวเองตั้งแต่ยังหนุ่ม

บ้านเราก็มีจิตรกร ศิลปินจำนวนไม่น้อยที่กินยาเม็ดสีแดงแล้วเกิดอาการแพ้ยา คนเหล่านี้มีฝีมือ มุ่งมั่นเดินตามฝัน ขยันอย่างยิ่ง เพียงแต่โอกาสไม่เอื้อให้

ทว่านี่มิใช่ความผิดของยาเม็ดสีแดง มันเป็นเพียงความไม่ลงตัวของโอกาสและจังหวะซึ่งเกิดขึ้นได้เสมอ แม้แต่กับคนและองค์กรที่มั่นคงที่สุด

สำหรับคนที่มีต้นทุนในชีวิตไม่สูงมาก การเดินตามฝันไม่ใช่เรื่องง่าย แต่ชีวิตที่ไม่ลองเดินตามฝันเหมือนดูหนังไม่จบเรื่อง

ดังนั้นไม่ว่าจะกินยาเม็ดสีแดงด้วยเหตุผลใด ก็กัดฟันลองสู้สักตั้ง ถึงจะไม่สำเร็จ เราก็จะไม่โทษตัวเองจนวันตายว่าไม่ได้ลองเดินตามฝัน

วินทร์ เลียววาริณ
1-7-26

จากหนังสือ ยาเม็ดสีแดง
190 บาท 34 บทความ บทความละ 5.5 บาท
https://www.winbookclub.com/store/detail/116/ยาเม็ดสีแดง