สมัยผมเริ่มทำงานใหม่ๆ วง Eagles กำลังดัง จุดสูงสุดคือ Hotel California ดังทั่วเกาะสิงคโปร์ที่ผมไปทำงาน

ผมชอบเพลงส่วนใหญ่ของวงนี้ เช่น Take It Easy (1972) Desperado (1973) Tequila Sunrise (1973) Best of My Love (1974) Lyin’ Eyes (1975) One of These Nights (1975) New Kid in Town ที่ออกมาพร้อม Hotel California ในปี 1976

สองเพลงหลังนี่เป็นเพลงที่ใช้สัญลักษณ์

แต่สี่ปีหลังออกอัลบัม Hotel California วงดนตรีที่ขายอัลบัมได้มากกว่า 200 ล้านแผ่น ก็แตกสลาย

มีหลายเหตุผลและไม่เป็นความลับอะไร เช่น สมาชิกวง ดอน เฟลเดอร์ กับ เกลนน์ ฟราย ทะเลาะกันตอนแสดง ถึงขั้นจะใช้กำลัง

สองคนนี้ไม่ได้คืนดีกันเลย จน เกลนน์ ฟราย ตาย ดอน เฟลเดอร์ ก็ไม่ได้ไปงานศพ แต่แสดงความเสียใจทางอื่น

ช่วงนั้นวงดนตรีออกทัวร์ แต่ละคนเหนื่อย และเริ่มหมดแรงกับหมดไฟ ความสำเร็จของ Hotel California ยิ่งทำให้ทุกคนเหนื่อย

การใช้ยาเสพติดกับเหล้าก็ทำให้ทุกอย่างสลายตัวเร็วขึ้นไปอีก

ในปี 1980 วงก็แตก สมาชิกหลายคนหันไปทำงานโซโล ประสบความสำเร็จในระดับหนึ่ง

14 ปีหลังวงแตก อินทรีก็คืนชีพอีกครั้ง

เกลนน์ ฟราย บอกผู้ฟังในงานคอนเสิร์ตครั้งแรกหลังรวมวงใหม่ว่า "For the record, we never broke up, we just took a 14-year vacation."

ไม่มีใครเชื่อเหตุผลนี้ แต่ทุกคนยินดีที่วงกลับมาใหม่

รอยแตกร้าวยังดำรงอยู่ ที่สำคัญที่สุดอย่างหนึ่งคือรายได้ สองหัวเรือใหญ่ ดอน เฮนลีย์ กับ เกลนน์ ฟราย ขอส่วนแบ่งมากกว่าสมาชิกคนอื่น ทั้งที่แตกแรกหารรายได้เท่ากัน

สมาชิกคนอื่นมีความรู้สึกเหมือนลูกจ้างวง โดยเฉพาะ ดอน เฟลเดอร์ คนเริ่มแต่งเพลง Hotel California

ในปี 2001 เขาถูกไล่ออกจากวง เฟลเดอร์ฟ้องเรียกค่าเสียหาย 50 ล้าน คดียอมความกันนอกศาล

หลังจากนั้นอินทรีก็ยังบินอยู่ สมาชิกยุคแรกตายไปหลายคน อินทรีล้าลงกว่าในยุครุ่งเรือง

เกิดขึ้น ตั้งอยู่ ดับไป

แต่เสียงเพลงยังดำรงอยู่

ศิลปะยืนยาว ชีวิตสั้น

วินทร์ เลียววาริณ
10-9-26

พออายุเกินเลข 6 ก็มีคนบอกให้ฉีดยาโน่นนี่นั่น

เพื่อนบางคนบอกว่าต้องฉีดวัคซีนงูสวัด (Shingles Vaccine) นะ ไม่งั้นอย่างนั้นอย่างนี้

บางคนว่าต้องฉีดวัคซีนป้องกันปอดอักเสบ (Pneumococcal Vaccine) เพื่อป้องกันโรคติดเชื้อนิวโมคอคคัสที่ทำให้เกิดปอดบวม ถ้าไม่ฉีด ตายได้นะ

ส่วนวัคซีนไข้หวัดใหญ่ (Influenza Vaccine) นี่ควรฉีดทุกปี

เหนื่อยใจ เพราะไม่ชอบเข็มฉีดยา แต่ก็ไม่ชอบเข้าโรงพยาบาล

ไม่กี่เดือนก่อนผมฉีดยาป้องกันปอดอักเสบ เจ็บเรือหาย

แขนบวมเจ็บไปหลายวันอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน นอนทับแขนที ร้องครางที

อาทิตย์ก่อนผมหลงไปฉีดวัคซีนไข้หวัดใหญ่ ค่อยยังชั่ว ไม่เจ็บ ไม่มีอาการตามมา

ผมกลัวเข็มฉีดยามาแต่เด็ก ไม่เคยชอบเลย

สมัยเป็นเด็กนักเรียน หน่วยสาธารณสุขยกกองไปฉีดวัคซีนป้องกันอหิวาตกโรคให้เด็กนักเรียนทุกคนในโรงเรียน เป็นภาคบังคับ ไม่ฉีดไม่ได้

ทุกครั้งที่ฉีดจะเป็นไข้ แขนข้างที่ถูกเข็มจิ้มร้าวระบมบวมเป่ง ที่เป็นเช่นนั้นเพราะขนาดของเข็มฉีดในสมัยนั้นใหญ่กว่าสมัยนี้สักสามเท่า หลังฉีดแล้วต้องใช้น้ำร้อนประคบสองสามวันกว่าจะหายเป็นปกติ ดังนั้นจึงไม่แปลกที่ทุกครั้งที่มีการฉีดวัคซีน สีหน้าเด็กแต่ละคนละห้อยประหนึ่งวัวควายถูกต้อนไปเข้าโรงเชือด!

ครั้งหนึ่งเมื่อหน่วยสาธารณสุขยกทัพมาที่โรงเรียน ผมก็แอบแตกแถวหนีไปรวมกับกลุ่มที่ฉัดยาแล้ว แกล้งทำทีว่าเจ็บเหลือประมาณ! ยอมตายเพราะอหิวาตกโรคดีกว่าถูกเข็มแทง!

โชคดีที่ความกลัวเข็มฉีดหายไปนานแล้ว เพราะเจ็บป่วยแต่ละครั้ง ที่แย่กว่าเสียเงินทองก็คือเสียเวลาไปโดยเปล่าประโยชน์ อย่างไรก็ตาม ถ้าไม่จำเป็นจริง  ๆ ก็ไม่ยอมเฉียดกรายใกล้เข็มฉีดเป็นอันขาด ไม่ว่านางพยาบาลจะน่ารักแค่ไหน!

มีวัคซีนชนิดเดียวที่อยากฉีด แต่ไม่มี นั่นคือวัคซีนป้องกันความจน

วินทร์ เลียววาริณ
10-9-26

ผมมีปัญหาหนึ่งคือ จำชื่อคนไม่ได้ บางคนเป็นเพื่อนกันมาหลายปี เจอหน้ากัน นึกในใจว่า มันชื่ออะไรหว่า

จำใบหน้า จำเหตุการณ์ จำรายละเอียดเกี่ยวกับคนนี้ได้หมด แต่จำชื่อเขาไม่ได้

บางครั้งเพื่อนเก่ามาทัก ก็คุยกันนาน เป็นเรื่องเป็นราว จนลากันแล้วก็ยังนึกชื่อเขาหรือเธอไม่ออก ทั้งที่จำเหตุการณ์ที่เกี่ยวข้องกันได้หมด

เคยถามคนอื่นในวัยเดียวกัน ก็พบว่าเป็นเหมือนกัน แสดงว่ามันคงเป็นการลัดวงจรของนิวรอนในสมองชั่วคราว (มั้ง)

อาชีพของผมทำให้บางครั้งต้องตกอยูในสถานการณ์คับขันอย่างไม่น่าเชื่อ หลายครั้งในงานหนังสือ เมื่อผมเซ็นชื่อให้ผู้อ่าน เพื่อนเก่าบางคนโผล่มาขอให้เซ็นชื่อให้บ้าง

จะทำอย่างไรในเมื่อจำชื่อเขาไม่ได้?

ถ้าถามเขาว่าชื่ออะไร เขาอาจรู้สึกไม่ดี

บางกรณีหลังจากคุยกันสองสามนาที ผมก็คิดออก แต่หลายครั้งนึกยังไงก็นึกไม่ออก

ท้ายที่สุดผมก็ยึดคติ ‘Honesty is the best policy.’

ขอโทษเขา บอกตรง ๆ ว่าจำชื่อไม่ได้จริง ๆ

ก็ผ่านชีวิตของคนความจำเริ่มเสื่อมมาอย่างนี้แหละ

เรื่องจำชื่อเพื่อนไม่ได้ คงไม่ใช่ปัญหาใหญ่อะไร อย่างมากก็งอนไปสองนาที

แต่หากจำชื่อเมียไม่ได้นี่สิ... โห! นี่เรื่องใหญ่มาก

อันตรายอย่างยิ่ง เวรี่ แดนเจอรัส!

หลานคนหนึ่งถามปู่ของเธอว่า “คุณปู่น่ารักจัง เรียกคุณย่าว่า ‘ที่รัก’ ทุกคำเลย”

ปู่บอกว่า “จะบอกความลับให้นะ เพราะปู่จำชื่อย่าของหลานไม่ได้น่ะ เรียก ‘ที่รัก’ ปลอดภัยที่สุด”

จำชื่อเมียไม่ได้เดือดร้อนแน่

จำชื่อเมียผิดเป็นหญิงอื่นนี่ตายแน่นอน

เรียก "ที่รัก" ปลอดภัยที่สุด

วินทร์ เลียววาริณ
9-9-26

เพลง Hotel California น่าจะเป็นจุดสูงสุดของวงดนตรี Eagles เพราะหลังจากนั้นทั้งวงก็ตกอยู่ในภาวะเครียด สตูดิโอบีบคั้นให้ออกอัลบัมใหม่ แต่พวกเขาไม่สามารถแต่งเพลงดีกว่านั้นได้อีก

สมาชิกวงคนหนึ่ง เกลนน์ ฟราย บอกว่า "เราสร้างสัตว์ร้ายขึ้นมากินเราเอง"

'สัตว์ร้าย' ก็คือเพลง Hotel California

คนทำงานศิลปะจำนวนมากตกอยู่ในสภาวะถูกสัตว์ร้ายกิน เป็นด่านที่คนจำนวนมากต้องฝ่า

นักเขียนไม่น้อยติดกับดักของความสำเร็จ รางวัลวรรณกรรมกลายเป็นดาบสองคม ทำให้เกร็ง เกิดความคิดว่า "งานชิ้นใหม่ต้องดีกว่าชิ้นเก่า"

นี่เป็นความคิดที่เป็นอันตรายต่อการทำงาน เพราะ "งานชิ้นใหม่ต้องดีกว่าชิ้นเก่า" ฝืนความเป็นมนุษย์ ทำให้ไม่มีความสุขในการสร้างสรรค์งานศิลปะอีกต่อไป

'สัตว์ร้าย' ทำให้นักเขียนหลายคนหยุดเขียน นักแต่งเพลงหยุดสร้างงาน เพราะทุกครั้งที่คิดอะไรใหม่ จะนำไปเปรียบกับมาสเตอร์พีซที่เคยทำและประสบความสำเร็จ

นี่เป็นพันธนาการที่สร้างขึ้นมาเอง

จะหลุดจากพันธนาการนี้ได้ ต้องปล่อยวางความคิดว่า "เราคือมือหนึ่งของวงการ" หรือ "เราจะสร้างแต่งานระดับสุดยอดเท่านั้น"

และคิดใหม่ว่า "เราแค่อยากสนุกกับการทำงาน ชื่อเสียงเป็นแค่ผลพลอยได้"

ชื่อเสียงเป็นดาบสองคม ทำให้คนคนหนึ่งตั้งใจทำงานขึ้นเพื่อรักษาชื่อเสียงนั้น แต่ก็ทำให้คนที่ยึดมั่นถือมั่นกับชื่อเสียงข้ามไม่พ้นกับดักของความสำเร็จ

หากใช้ชื่อเสียงเป็นเข็มทิศชีวิต ก็ยากจะมีความสุขกับการทำงาน เพราะต้องเกร็งตลอดเวลา และอาการเกร็งเป็นอุปสรรคของการทำงานสร้างสรรค์

มนุษย์ทุกคนทำงานดีและไม่ดีปนกันไป ไม่มีใครสามารถทำงานเกรด A+ ได้ทุกชิ้น การสลัดตัวเองออกจากกับดักของชื่อเสียงจึงเป็นด่านแรกที่ต้องข้ามให้พ้น

เมื่อใจเป็นอิสระจากกรอบคิดนี้ 'สัตว์ร้าย' ก็หายไปเอง

วินทร์ เลียววาริณ
9-9-26

วันหนึ่งเมื่อภรรยาคุณบริสุทธิ์กลับถึงบ้าน พบคุณบริสุทธิ์อยู่กับหญิงสาวคนหนึ่งบนเตียง

หญิงสาวเปลือยคนหนึ่ง

หล่อนตวาดใส่คุณบริสุทธิ์ “ทำไมคุณทำอย่างนี้?”

“เดี๋ยวก่อน ฟังผมก่อน มันมีเหตุผลจริง ๆ”

หล่อนขึ้นเสียง “เหตุผลบ้าอะไร?”

“เมื่อผมกลับมาบ้านนั้น หน้าบ้านมีหญิงสาวเร่ร่อนคนหนึ่ง ร่างผอมโซ สีหน้าซีดเซียว เธอบอกว่าไม่ได้กินข้าวมาสามวันแล้ว ผมจึงพาเธอเข้ามาในครัว เอาพาสตาที่ค้างในตู้เย็นให้เธอกิน เป็นพาสตาที่คุณบอกว่าจะไม่กินอีกแล้ว เพราะทำให้อ้วน...

“หลังจากเธอกินเสร็จ ผมจึงให้เธออาบน้ำ เนื่องจากเนื้อตัวเธอสกปรกมอมแมม ไม่ได้อาบน้ำมาหลายวัน เสื้อผ้าเธอเก่าขาดสกปรก ผมจึงไปเอาเสื้อของคุณให้เธอสวม เป็นเสื้อผ้าในกองที่คุณทิ้งแล้ว และตั้งใจจะไปบริจาค...

“ผมให้กางเกงในของคุณแก่เธอด้วย เป็นตัวที่ผมซื้อให้คุณ แต่คุณไม่ชอบ และไม่เคยใช้เลย...

“ผมหากางเกงให้เธอใส่ เช่นกันเป็นกางเกงเก่าที่คุณไม่ใช้แล้ว และกำลังจะบริจาค...

“ผมมอบหวีของคุณให้เธอหวีผม เป็นหวีที่หักแล้ว และคุณไม่ใช้แล้ว...

“เมื่อเธอแต่งตัวเสร็จแล้ว เธอถามผม ‘มีอะไรอีกมั้ยที่ภรรยาคุณไม่ใช้แล้ว?’...”

สวัสดีวันอังคาร ขอให้ทุกท่านมีความสุข

วินทร์ เลียววาริณ
8-9-26

.........................

จากนวนิยาย เรื่องรักของคุณบริสุทธิ์กับนางสาวภุมรี ศจีรมย์ สมถวิล จินตหรา พารัก ปักเสน่ห์ เรวดี ศรีสกาว (ใช่ นิยายชื่อยาวๆ กวนตีนอย่างนี้แหละ Who will why)
นี่เป็นนวนิยายแนวใหม่ที่นำขำขันตลกๆ ระดับ ‘ขำกลิ้ง’ 400 เรื่องมายำเป็นนวนิยาย
ค่าคลายเครียดแค่ 330 บาท เฉลี่ยขำละ 80 สตางค์ หนังสือหมดเมื่อไร จะไม่ตีพิมพ์ใหม่แล้ว

https://www.winbookclub.com/store/detail/188/เรื่องรักของคุณบริสุทธิ์กับนางสาวภุมรี%20ศจีรมย์%20สมถวิล%20จินตหรา%20พารัก%2520ปักเสน่ห์%20เรวดี%20ศรีสกาว

โปรโมชั่น https://www.winbookclub.com/store/detail/196/แพคเกจพิเศษ%203%20in%201

Shopee เดี่ยว https://s.shopee.co.th/1VjWGyXzed

https://s.shopee.co.th/9A8xPCjmLp

ท่านที่สั่งซื้อทางเว็บและโอนเงินแล้ว อย่าลืมส่งหลักฐานไปที่อีเมล order@winbookclub.com  มิเช่นนั้นเจ้าหน้าที่อาจไม่รู้ว่ามีการสั่งซื้อ หลังจากนั้นจะได้รับคำยืนยันจากสำนักพิมพ์ว่าได้รับเงิน