(ช่วงนี้คุยเรื่องหนังทุกวัน จะไล่ไปทีละโรงหนัง เล่าจากความทรงจำของชายชรา ถ้าหลุดท่อนไหน ก็ช่วยแก้ให้ด้วย)

ความทรงจำของคนเราก็แปลก เมื่อฝังลึกกับเรื่องใด ก็จดจำรายละเอียดได้เหมือนเพิ่งเกิดขึ้น ทั้งที่เป็นเรื่องไม่สำคัญเลย

เราอาจสามารถจดจำเรื่องเล็กน้อยได้ แต่จำเรื่องใหญ่ไม่ได้ เพราะเรื่องเล็กน้อยนั้นกระทบใจมากกว่า

สำหรับผมคือเรื่องหนัง

ผมจำไม่ได้ว่าเมื่อห้าวันก่อนผมกินข้าวเช้า เที่ยง เย็นอะไร แต่ผมจำหนังที่ดูเมื่อ 50 ปีก่อนได้

เมื่อวานนี้เล่าว่าผมจำได้ว่าดูหนังเรื่อง The Magic Blade (จอมดาบหิมะแดง) ที่ศรีย่านเธียเตอร์เมื่อ 50 ปีก่อน

ผมยังจำได้ว่าดูหนังบู๊เรื่อง Order to Kill ที่สุริยาเธียเตอร์เมื่อ 50 ปีก่อนเช่นกัน

บ้านเช่าผมอยู่ที่ราชเทวี แต่ผมเป็นขาประจำสุริยาเธียเตอร์ ที่วงเวียนใหญ่

จำไม่ได้ว่านั่งรถเมล์ไปกี่ต่อ แต่ก็ถ่อไปถึงจุดหมาย

เดินฝ่าร้านค้าขึ้นไปชั้นสอง ที่ตั้งของ The Sun Theatre

สุริยาเธียเตอร์ฉายหนังฝรั่งเป็นหลัก

ดูมาหลายปีเหมือนบ้านหลังที่สอง ทั้งที่โรงเก่า โทรม แต่คำว่าสองเรื่องควบทำให้มาเยือนอยู่เรื่อย

ตอนนั้นยังไม่ค่อยมีหนังบู๊ยิงกันไล่ล่ากันมากมายเหมือนสมัยนี้ ดังนั้นพอดูเรื่อง Order to Kill คนดูทั้งโรงก็ซี้ดซ้าด ยิงสะบั้น มันเหลือเกิน

ถ้ามาดูตอนนี้คงไม่ได้เกรดสูง แต่ตอนนั้นดูด้วยความอิน และจำได้ทุกอย่าง

จำได้ด้วยว่าพระเอกชื่อ เฮลมุท เบอร์เกอร์ (Helmut Berger)

เมื่อตรวจสอบ google ย้อนหลัง ก็พบว่าความจำของผมท่อนนี้แม่นยำ

เฮลมุท เบอร์เกอร์ เป็นนักแสดงยุโรป แต่ฮอลลีวูดก็มองเห็น ฟรานซิส ฟอร์ด คอปโปลา ชวนมาเล่นเป็นตัวร้ายใน The Godfather Part III

เควนติน ทาแรนติโน ก็คงดูหนังของเขา ในหนังเรื่อง Jackie Brown ทาแรนติโนใส่คลิปจากหนังเรื่อง Beast with a Gun (อีกชื่อหนึ่งคือ Mad Dog Killer) ที่ เฮลมุท เบอร์เกอร์ เล่น

กลับมาที่โรงหนังสุริยาเธียเตอร์

เป็นโรงหนังเก่า กลิ่นบุหรี่อบอวล แต่เป็นความหลังที่ยังจดจำ เพราะมันคือความฝันในโลกจินตนาการ

วินทร์ เลียววาริณ
6-11-26

(ภาพโรงหนังจากอินเทอร์เน็ต ขอบคุณเจ้าของภาพด้วยครับ)

เมื่อวานนี้ไปหาหมอ หลังจากเห็นตัวเลขค่าน้ำตาลในเลือดแล้ว ก็บรรลุซาโตริ ต้องลด-ละ-เลิกกิเลสทั้งหลาย

กิเลสเหล่านี้มีค่าน้ำตาลสูงทั้งสิ้น

ข้าวเหนียวหน้ากระฉีกเอย ไอศกรีมกะทิสดเอย ไอติมมะพร้าวเอย ขนมสอดไส้เอย ทุ study เอย

ของโปรดทั้งนั้น

ถ้าไม่อยากเป็น light sweet ก็ต้องเลิก

เฮ้อ! อาหารเที่ยงวันนี้คงเป็นมะระผัดไข่ อาหารเย็นไข่ผัดมะระ เครื่องดื่มคือมะระปั่น

วินทร์ เลียววาริณ
6-11-26

นอกจากโรงหนังพหลโยธินรามาที่ผมไปเยือน ยังมีอีกโรงหนึ่งที่ผมถ่อไป

ศรีย่านเธียเตอร์

ชื่อโรงหนังก็บอกแล้วว่าอยู่แถวศรีย่าน

เวลานั้นผมยังเป็นนิสิต มีบ้านเช่าอยู่ที่ราชเทวี พญาไท ก็นั่งรถเมล์สาย 16 ไปศรีย่าน

เดินเข้าโรงไปมักเจอหนังฉายไปแล้วครึ่งเรื่องเสมอ

ศรีย่านเธียเตอร์อยู่ในตลาดศรีย่าน สภาพเก่าโทรม แต่ไม่น่าเชื่อว่าเป็นโรงหนังที่ฮิตมากเมื่อ 50 ปีก่อน บ่อยครั้งคนดูเยอะ เก้าอี้ไม่พอ เราต้องยืนอยู่

ก็ดูจนจบครึ่งเรื่องหลัง พอคนดูเดินออก เราก็ไปนั่งดูเรื่องที่สอง จบแล้วก็ดูท่อนแรกของเรื่องแรก

ก็ดูกันมาอย่างนี้ไม่รู้กี่ร้อยเรื่อง

ศรีย่านเธียเตอร์ฉายหนังทุกแนว ทั้งหนังฝรั่งไปจนถึงหนังจีนกำลังภายใน

ครั้งหนึ่งดูเรื่อง The Magic Blade สร้างจาก จอมดาบหิมะแดง (天涯·明月·刀 1976) ผลงานของฉู่เอี๋ยน ตี้หลงเป็นพระเอก

เป็นหนังพากย์ไทย ตอนหนึ่งเป็นฉากมืดๆ ตอนค่ำ คนพากย์ก็บรรยายว่า "ที่นี่ช่างวิเวกวังเวงวิเหวงโหวง"

เรียกเสียงฮาไปทั่วโรง

ไม่น่าเชื่อว่าคำพวกนี้ ผมจำมาได้จนบัดนี้

หลายปีมาแล้ว ผมตระเวนกรุงถ่ายรูปโรงหนังชั้นสองเกือบทั้งหมด เมื่อไปถึงศรีย่าน พบว่าศรีย่านเธียเตอร์ถูกทุบทิ้งแล้ว จึงถ่ายรูปรอบบริเวณมาให้ดูเป็นที่ระลึก

ผ่านไปหลายสิบปี พื้นที่แห่งความบันเทิงก็เงียบเหงา เป็นบรรยากาศที่ช่างวิเวกวังเวงวิเหวงโหวง

วินทร์ เลียววาริณ
5-11-26

พหลโยธินรามาเป็นโรงหนังชั้นสองที่ผมไปเยือนบ่อยๆ ครั้งยังเป็นวัยรุ่นและเงินค่าดูหนังมีจำกัด

พหลโยธินรามาตั้งอยู่ที่สะพานควาย ตรงข้ามมงคลรามา ถ้าเดินไปอีกทิศหนึ่งจะพบเฉลิมสิน ซึ่งฉายเฉพาะหนังไทย

ถ้าเดินจากเฉลิมสินต่อไปอีกช่วงหนึ่ง จะพบประดิพัทธ์เธียเตอร์

เยื้องๆ กับเฉลิมสิน ข้ามถนนมาอีกฝั่งจะพบโรงหนังนิวยอร์ค

จำไม่ได้ว่าลงท้ายด้วยรามาหรือเธียเตอร์

นี่เขียนจากความทรงจำอย่างเดียว

พหลโยธินรามาฉายหนังจีนกำลังภายในเป็นหลัก

หนังจีนกำลังภายในมักเป็นเรื่องจอมยุทธ์ที่วัยเด็กเป็นกำพร้า

ตอนหลังเข้าใจว่าพหลโยธินรามาไปฉายหนังกำพร้าอีกแบบหนึ่ง จนตำรวจมาตรวจสอบ

ก็ฉาย 5 เรื่องควบ คนเขาก็คิดว่าเป็นหนังสั้นล่ะมั้ง

ทางเข้าโรงหนังเก่าโทรม ติดป้ายโปสเตอร์หนังสองสามใบ

นานปีมาแล้ว ผมถ่ายรูปพวกนี้ก่อนโรงหนังพหลโยธินรามาจะหายไปจากจักรวาล

เป็นที่ระลึกถึงความหลังครั้งยังเป็นคอหนังละอ่อน

วินทร์ เลียววาริณ
4-11-26

(ต่อจากเมื่อวานนี้)

มังสวิรัติมีหลายแบบ รายละเอียดแตกต่างกันออกไป แต่โดยรวมนิยมแบ่งดังนี้

1 Lacto-vegetarian ไม่กินเนื้อ ปลา สัตว์ปีก ไข่ รวมทั้งอาหารอื่นที่มีส่วนประกอบเหล่านี้ แต่กินนม เนย ชีส โยเกิร์ตได้

2 Ovo-vegetarian ไม่กินเนื้อ อาหารทะเล สัตว์ปีก นม แต่กินไข่ได้

3 Lacto-ovo vegetarian ไม่กินเนื้อ ปลา สัตว์ทะเล สัตว์ปีก แต่กินนมและไข่ได้

4 Pescatarian ไม่กินเนื้อ สัตว์ปีก ไข่ นม กินปลาได้

5 Vegan ไม่กินเนื้อ ปลา สัตว์ปีก ไข่ นม กลุ่มนี้ไม่ใช้ผลิตภัณฑ์จากสัตว์ เพราะไม่ต้องการเบียดเบียนชีวิตสัตว์

6 Flexitarian พวกยืดหยุ่น เป็นมังสวิรัติแบบปรับตัวได้ กินอาหารหลักเป็นพวก plant-based แต่ก็กินเนื้อสัตว์บ้าง กินไข่ ปลา สัตว์ปีก แต่ไม่กินมาก

ความยืดหยุ่นของชาวมังสวิรัติแตกต่างกันออกไป บางคนจะกินเฉพาะผลไม้ที่หล่นเองจากต้น

ตัวละคร Keziah ในหนังเรื่อง Notting Hill เป็น fruitarian เธอบอกว่า “เราเชื่อว่าผลไม้และผักมีความรู้สึก เราคิดว่าการปรุงมันเป็นเรื่องโหดร้าย เรากินแต่ผลไม้ที่ร่วงลงมาจากต้นเท่านั้น”

ตัวเอกว่า “งั้นการกินแคร์รอต...”

“การกินแคร์รอตก็คือการฆาตกรรม”

อาหารแบบ fruitarian จำกัดการกินมาก มากกว่าข้อจำกัดของมังสวิรัติและ vegan เสียอีก

ผลไม้เป็นอาหารธรรมชาติ มีวิตามินมาก แต่ผู้เชี่ยวชาญชี้ว่าการบริโภคผลไม้อย่างเดียวไม่ใช่เรื่องดี เสี่ยงต่อการขาดสารอาหาร

คนที่เป็นชาวมังสวิรัติต้องได้รับโปรตีน คาร์โบไฮเดรต ไขมันเพียงพอด้วย ไม่เช่นนั้นร่างกายจะทำงานไม่ได้

โดยปกตินักโภชนาการแนะนำว่า เราควรกินผลไม้ไม่เกิน 30 เปอร์เซ็นต์ของอาหารที่กิน

จ๊อบส์กินผลไม้มากกว่า 30 เปอร์เซ็นต์แน่ ๆ บางครั้งกินผลไม้และผัก 1-2 ชนิดติดต่อกันหลายสัปดาห์

ผักผลไม้ที่จ๊อบส์กินนั้นล้วนมีคุณภาพสูง เขามีพ่อครัวประจำครอบครัว

ในตู้เย็นของเขาไม่มีเครื่องดื่มโซดา มีแต่น้ำผลไม้ เช่น น้ำส้ม น้ำแคร์รอต

แม้แต่เค้กงานแต่งงานของเขา ก็ยังเป็น vegan จนแขกเหรื่อกินไม่ลง!

.................

ปกติการบริโภคผลไม้ไม่ทำให้ค่าดัชนีน้ำตาล (glycemic index) สูง แต่ตัวเลขฟรุคโตสสูง

การบริโภคผลไม้ในระดับสุดโต่งยิ่งทำให้ระดับฟรุคโตสสูง

ฟรุคโตสคืออะไร?

ฟรุคโตสคือน้ำตาลชนิดหนึ่ง พบในผลไม้ น้ำผึ้ง ผักบางชนิด ต่างจากน้ำตาลทรายที่เราบริโภค (ซูโครส) ฟรุคโตสไม่ได้ย่อยโดยลำไส้ แต่ย่อยโดยตับ ตับจะเปลี่ยนฟรุคโตสเป็นกลูโคสเพื่อไปใช้งาน ส่วนที่ไม่ได้ใช้ก็เก็บไว้ในตับ หากมีมากเกินไป ก็กลายเป็นไขมันพอกตับ

เชื่อกันว่าผักและผลไม้เกินพอดีทำให้ตับและตับอ่อนทำงานหนัก และอาจทำให้เขาเป็นมะเร็งตับอ่อน

คนไม่น้อยเชื่อว่าผลไม้เป็นสิ่งที่ดี จึงกินฟรุคโตสไม่ยั้ง อีกทั้งเมื่อไปเจาะเลือดดูค่าน้ำตาล จะพบว่าค่าน้ำตาลปกติ ทั้งนี้เพราะการตรวจเลือดไม่ได้ตรวจค่าฟรุคโตส

หากบริโภคมากเกินไป ฟรุคโตสก็ก่ออันตรายไม่แพ้น้ำตาลทรายขาว

ใน Cancer Research ฉบับสิงหาคม 2010 Dr. Anthony Healy of UCLA’s Jonsson Cancer Center เสนอทฤษฎีว่าการกินฟรุคโตสมาก ๆ เป็นการให้อาหารต่อเซลล์มะเร็ง

ผลไม้ย่อมมีประโยชน์ต่อร่างกาย เพราะอุดมด้วยแร่ธาตุสารอาหาร เส้นใยอาหาร วิตามิน และช่วยลดความเสี่ยงต่อมะเร็ง แต่ในทางกลับกัน หากบริโภคมากเกินไป อาจได้ผลตรงกันข้าม

ส่วนจ๊อบส์ป่วยเป็นมะเร็งตับอ่อน

บางทีมันอาจมีความสัมพันธ์ระหว่างโรคกับการดื่มน้ำผักผลไม้มากเกินไป

อย่างไรก็ตาม เราไม่อาจฟันธงว่าการกินของเขาส่งผลต่อโรค บางทีวิถีชีวิตและการทำงานของเขาก็อาจมีส่วน

ช่วงสุดท้ายของชีวิต จ๊อบส์พาลูกเมียไปเกียวโต แวะร้านซูชิวะ

แม้เขาจะเคร่งครัดเรื่องอาหารอย่างยิ่งยวด แต่ครั้งนี้เขายอมถอยให้ความอร่อย

เขากินซูชิปลาไหล เขากินอาหารมื้อนั้นอย่างเอร็ดอร่อย จนบอกเจ้าของร้านว่า “ผมไม่เคยกินซูชิอร่อยเท่านี้มาก่อน”

ลูกสาวของเขาที่ไปด้วยกันบอกว่า มันเป็นครั้งแรกที่เธอรู้สึกว่าพ่อเธอผ่อนคลาย เต็มอิ่ม ปล่อยวางกฎเกณฑ์การกินที่แสนจะเข้มงวด

มันอาจเป็นครั้งแรกที่จ๊อบส์เริ่มมองเห็นว่า อาหารอร่อยอาจสำคัญกว่าอาหารสุขภาพ และการกินกับคนที่รักอย่างมีความสุขอยู่เหนือจากกฎเกณฑ์สุขภาพใด ๆ

แต่เขาอาจเรียนรู้เรื่องนี้ช้าไป

เจ้าของร้านบอกว่า “โอกาสหน้ามาเยือนร้านอีกนะ”

จ๊อบส์ตอบว่าคงจะยากแล้ว เพราะเขาป่วยหนัก นี่อาจเป็นเที่ยวสุดท้ายที่มาเยือนเกียวโต

หลังจบมื้อนั้น เจ้าของร้านขอลายเซ็นจ๊อบส์ให้ลูกสาว ปกติจ๊อบส์ไม่ทำเรื่องแบบนี้ แต่ครั้งนี้อาจเพราะอารมณ์ดี จึงยอมเซ็นให้

มันติดอยู่ที่ร้านซูชิวะ ข้อความว่า “All good things” (ทุกสิ่งดี ๆ) ซึ่งย่อมาจาก “All good things must come to an end.” (ทุกสิ่งดี ๆ ต้องมาถึงจุดจบ)

ป้ายนี้ติดอยู่ที่ร้านนั้นจนทุกวันนี้

หนึ่งปีต่อมา Japanophile ชาวอเมริกันก็จากโลกไป

บางทีจ๊อบส์รู้ดีว่าท่อนสุดท้ายของประโยคหมายถึงเขาเองที่กำลังจะถึงจุดจบของชีวิต

หรืออาจเพราะเขาเห็นว่าประโยคเต็มมีสองท่อน ท่อนแรกมองโลกในแง่บวก (สิ่งดี ๆ) ท่อนหลังมองโลกในแง่ลบ (ความตาย) จึงเลือกเขียนเฉพาะท่อนบวก

คำถามคือ เรารู้ได้อย่างไรว่า อะไรคือ All good things สำหรับเราจริง ๆ

วินทร์ เลียววาริณ
5-11-26

(บางท่อนจาก หิน 15 ก้อนของ สตีฟ จ๊อบส์)