วันนี้เป็นวันเสาร์ หากย้อนกลับไปเมื่อ 50 ปีก่อน เวลาสิบโมงเช้า ผมจะปรากฏตัวที่โรงหนังแห่งหนึ่งย่านพระโขนง ชื่อพระโขนงเธียเตอร์ ผมจะสถิตอยู่ที่นั่น 4 ชั่วโมง

เป็นอย่างนี้หลายปี

ผมไม่ใช่เด็กกรุงเทพฯ จึงไม่รู้จักพระโขนง แต่วันหนึ่งผมเจอเพื่อนเก่าจากโรงเรียนแสงทองวิทยา บอกว่ามีโรงหนังชั้นสองดีๆ โรงหนึ่งที่พระโขนง ชื่อพระโขนงเธียเตอร์ ฉายหนังสองเรื่องควบ ค่าตั๋วแค่ 10 บาท เท่านั้นเองก็หูผึ่ง หาทางไปที่นั่นทันที

เวลานั้นโรงหนังชั้นหนึ่ง ตั๋วราคาต่ำที่สุดคือ 10 บาท มักเป็นสองแถวหน้าสุด

ครั้งแรกที่เข้าไปในโรงหนังแห่งนี้มีความประทับใจ เพราะเป็นโรงหนังใหญ่มาก สะอาด (เพิ่งสร้างมาได้ไม่กี่ปี) หากไปก่อนสิบโมงเช้า ที่เวทีซึ่งมีผ้าม่านเป็นริ้วสวยงาม มีการเล่นแสงไฟ

พอถึงเวลา ผ้าม่านก็ยกตัวขึ้น แลเห็นจอหนังใหญ่

หากพระโขนงเธียเตอร์ตั้งอยู่กลางเมือง ก็สามารถสู้โรงหนังอย่างสยามหรือลิโดได้สบายๆ ด้วยขนาดจุสามพันที่นั่ง ค่าตั๋ว 10 บาทดูได้จากที่ไกลเท่าตั๋วราคา 30 - 40 บาทของโรงหนังชั้นหนึ่ง

แต่จุดขายของโรงหนังแห่งนี้คือสองเรื่องควบ ฉายต่อเนื่อง อาศัยปริมาณคนดูทำให้โรงหนังอยู่ได้ และก็มีลูกค้าหนาแน่น เพราะราคาประหยัด

เหตุที่ปรากฏตัวที่นั่นตอนสิบโมงเช้า เพราะ 10.00 น. เป็นเวลาฉายหนังเรื่องแรก และวันเสาร์ไม่มีชั่วโมงเรียน ได้ดูหนังตั้งแต่ต้น ไม่ใช่เข้าโรงตอนกลางเรื่อง

พื้นที่นี้มีโรงหนังหลายโรง พระโขนงรามาขนาดเล็กกว่า สภาพเก่ากว่า ฮอลลิเดย์สร้างใหม่ทีหลัง ใหญ่มาก จนโฆษณาว่าเป็นโรงหนังที่ใหญ่ที่สุดในเอเชีย ใหญ่จนสามารถเล่นกายกรรมในนั้นได้ มีคณะกายกรรมและวงดนตรีไปเล่นอยู่เนืองๆ

แต่ผมมีความผูกพันกับพระโขนงเธียเตอร์มากกว่า

นอกจากฉายหนัง ที่นี่ยังใช้เป็นที่จัดแสงดนตรีของวงดนตรีทั้งไทยและเทศ เช่น ดิอิมพอสซิเบิ้ล, Sherbet, Ozibisa, David Essax, Ian Gillan

ตอนที่ผมเรียนอยู่ชั้นปีที่ 3 คณะสถาปัตย์ฯ จุฬาฯ วง Sherbet เจ้าของเพลง Howzat, Still in Love with You, You’re My World ไปแสดงที่พระโขนงเธียเตอร์ เพื่อนคนหนึ่งไปชม และกลับมาในสภาพแขนหัก เนื่องจากสะดุดตกบันไดที่นั่น

หลังเรียนจบและไปทำงานที่ต่างประเทศ ผมก็ไม่เคยกลับไปที่โรงหนังแห่งนี้อีกเลย เมื่อผ่านไปอีกครั้ง ก็พบว่ามันก็ตกอยู่ในสัจธรรมของความเปลี่ยนแปลง โรงหนังแยกออกเป็นมินิเธียเตอร์สามโรงย่อย

ในที่สุดมันก็สิ้นใจไปจากโลกเงียบๆ

แต่พระโขนงเธียเตอร์ก็ยังตั้งอยู่อย่างมั่นคงในมุมใดมุมหนึ่งของสนามแห่งความฝันของผม นานแสนนาน

วินทร์ เลียววาริณ
7-11-26

(ขอบคุณภาพจากอินเทอร์เน็ต)

Q&A 14 พฤศจิกายน 2569

คิดอย่างไรกับข่าวที่หลายประเทศขอให้ประชาชนกักตุนอาหารในช่วงนี้

คลิกลิงก์อ่าน https://www.blockdit.com/posts/6aeb5b3046f7e696349918ac 

สนใจเรื่องใด เขียนมาถามได้ที่ inbox เพจเฟซบุ๊ค วินทร์ เลียววาริณ ช่วยแจ้งชื่อหรือนามปากกาด้วย ถ้าไม่แจ้งจะใส่ "ไม่ประสงค์จะออกนาม"

(ช่วงนี้คุยเรื่องหนังทุกวัน จะไล่ไปทีละโรงหนัง เล่าจากความทรงจำของชายชรา ถ้าหลุดท่อนไหน ก็ช่วยแก้ให้ด้วย)

ความทรงจำของคนเราก็แปลก เมื่อฝังลึกกับเรื่องใด ก็จดจำรายละเอียดได้เหมือนเพิ่งเกิดขึ้น ทั้งที่เป็นเรื่องไม่สำคัญเลย

เราอาจสามารถจดจำเรื่องเล็กน้อยได้ แต่จำเรื่องใหญ่ไม่ได้ เพราะเรื่องเล็กน้อยนั้นกระทบใจมากกว่า

สำหรับผมคือเรื่องหนัง

ผมจำไม่ได้ว่าเมื่อห้าวันก่อนผมกินข้าวเช้า เที่ยง เย็นอะไร แต่ผมจำหนังที่ดูเมื่อ 50 ปีก่อนได้

เมื่อวานนี้เล่าว่าผมจำได้ว่าดูหนังเรื่อง The Magic Blade (จอมดาบหิมะแดง) ที่ศรีย่านเธียเตอร์เมื่อ 50 ปีก่อน

ผมยังจำได้ว่าดูหนังบู๊เรื่อง Order to Kill ที่สุริยาเธียเตอร์เมื่อ 50 ปีก่อนเช่นกัน

บ้านเช่าผมอยู่ที่ราชเทวี แต่ผมเป็นขาประจำสุริยาเธียเตอร์ ที่วงเวียนใหญ่

จำไม่ได้ว่านั่งรถเมล์ไปกี่ต่อ แต่ก็ถ่อไปถึงจุดหมาย

เดินฝ่าร้านค้าขึ้นไปชั้นสอง ที่ตั้งของ The Sun Theatre

สุริยาเธียเตอร์ฉายหนังฝรั่งเป็นหลัก

ดูมาหลายปีเหมือนบ้านหลังที่สอง ทั้งที่โรงเก่า โทรม แต่คำว่าสองเรื่องควบทำให้มาเยือนอยู่เรื่อย

ตอนนั้นยังไม่ค่อยมีหนังบู๊ยิงกันไล่ล่ากันมากมายเหมือนสมัยนี้ ดังนั้นพอดูเรื่อง Order to Kill คนดูทั้งโรงก็ซี้ดซ้าด ยิงสะบั้น มันเหลือเกิน

ถ้ามาดูตอนนี้คงไม่ได้เกรดสูง แต่ตอนนั้นดูด้วยความอิน และจำได้ทุกอย่าง

จำได้ด้วยว่าพระเอกชื่อ เฮลมุท เบอร์เกอร์ (Helmut Berger)

เมื่อตรวจสอบ google ย้อนหลัง ก็พบว่าความจำของผมท่อนนี้แม่นยำ

เฮลมุท เบอร์เกอร์ เป็นนักแสดงยุโรป แต่ฮอลลีวูดก็มองเห็น ฟรานซิส ฟอร์ด คอปโปลา ชวนมาเล่นเป็นตัวร้ายใน The Godfather Part III

เควนติน ทาแรนติโน ก็คงดูหนังของเขา ในหนังเรื่อง Jackie Brown ทาแรนติโนใส่คลิปจากหนังเรื่อง Beast with a Gun (อีกชื่อหนึ่งคือ Mad Dog Killer) ที่ เฮลมุท เบอร์เกอร์ เล่น

กลับมาที่โรงหนังสุริยาเธียเตอร์

เป็นโรงหนังเก่า กลิ่นบุหรี่อบอวล แต่เป็นความหลังที่ยังจดจำ เพราะมันคือความฝันในโลกจินตนาการ

วินทร์ เลียววาริณ
6-11-26

(ภาพโรงหนังจากอินเทอร์เน็ต ขอบคุณเจ้าของภาพด้วยครับ)

เมื่อวานนี้ไปหาหมอ หลังจากเห็นตัวเลขค่าน้ำตาลในเลือดแล้ว ก็บรรลุซาโตริ ต้องลด-ละ-เลิกกิเลสทั้งหลาย

กิเลสเหล่านี้มีค่าน้ำตาลสูงทั้งสิ้น

ข้าวเหนียวหน้ากระฉีกเอย ไอศกรีมกะทิสดเอย ไอติมมะพร้าวเอย ขนมสอดไส้เอย ทุ study เอย

ของโปรดทั้งนั้น

ถ้าไม่อยากเป็น light sweet ก็ต้องเลิก

เฮ้อ! อาหารเที่ยงวันนี้คงเป็นมะระผัดไข่ อาหารเย็นไข่ผัดมะระ เครื่องดื่มคือมะระปั่น

วินทร์ เลียววาริณ
6-11-26

นอกจากโรงหนังพหลโยธินรามาที่ผมไปเยือน ยังมีอีกโรงหนึ่งที่ผมถ่อไป

ศรีย่านเธียเตอร์

ชื่อโรงหนังก็บอกแล้วว่าอยู่แถวศรีย่าน

เวลานั้นผมยังเป็นนิสิต มีบ้านเช่าอยู่ที่ราชเทวี พญาไท ก็นั่งรถเมล์สาย 16 ไปศรีย่าน

เดินเข้าโรงไปมักเจอหนังฉายไปแล้วครึ่งเรื่องเสมอ

ศรีย่านเธียเตอร์อยู่ในตลาดศรีย่าน สภาพเก่าโทรม แต่ไม่น่าเชื่อว่าเป็นโรงหนังที่ฮิตมากเมื่อ 50 ปีก่อน บ่อยครั้งคนดูเยอะ เก้าอี้ไม่พอ เราต้องยืนอยู่

ก็ดูจนจบครึ่งเรื่องหลัง พอคนดูเดินออก เราก็ไปนั่งดูเรื่องที่สอง จบแล้วก็ดูท่อนแรกของเรื่องแรก

ก็ดูกันมาอย่างนี้ไม่รู้กี่ร้อยเรื่อง

ศรีย่านเธียเตอร์ฉายหนังทุกแนว ทั้งหนังฝรั่งไปจนถึงหนังจีนกำลังภายใน

ครั้งหนึ่งดูเรื่อง The Magic Blade สร้างจาก จอมดาบหิมะแดง (天涯·明月·刀 1976) ผลงานของฉู่เอี๋ยน ตี้หลงเป็นพระเอก

เป็นหนังพากย์ไทย ตอนหนึ่งเป็นฉากมืดๆ ตอนค่ำ คนพากย์ก็บรรยายว่า "ที่นี่ช่างวิเวกวังเวงวิเหวงโหวง"

เรียกเสียงฮาไปทั่วโรง

ไม่น่าเชื่อว่าคำพวกนี้ ผมจำมาได้จนบัดนี้

หลายปีมาแล้ว ผมตระเวนกรุงถ่ายรูปโรงหนังชั้นสองเกือบทั้งหมด เมื่อไปถึงศรีย่าน พบว่าศรีย่านเธียเตอร์ถูกทุบทิ้งแล้ว จึงถ่ายรูปรอบบริเวณมาให้ดูเป็นที่ระลึก

ผ่านไปหลายสิบปี พื้นที่แห่งความบันเทิงก็เงียบเหงา เป็นบรรยากาศที่ช่างวิเวกวังเวงวิเหวงโหวง

วินทร์ เลียววาริณ
5-11-26