เขียนเรื่องโรงหนังมาหลายตอน หลายคนถามว่า จำได้หมดหรือว่าจดไว้

ทั้งสองอย่างครับ

ส่วนใหญ่เขียนจากความทรงจำ เพราะจำเรื่องดูหนังได้ดีกว่าเรื่องอื่น โดยเฉพาะถ้าประทับใจมาก จะจดจำได้แม่นยำ

เหตุการณ์ก่อนวัย 20 ทุกอย่างที่เขียนมาจากความจำล้วนๆ หลังจากนั้นผมก็เริ่มเขียนไดอารี จดไว้หมดว่าวันไหนดูเรื่องอะไร ที่ไหน

แต่ส่วนมาก ถ้าประทับใจหนัง จะจำได้ว่าดูที่ไหน แต่หากต้องการรู้รายละเอียดวันที่และเวลา ก็ต้องไปค้นไดอารี

เรื่องที่จำได้โดยไม่ต้องพึ่งไดอารีคือเรื่องที่ดูแล้วชอบมากๆ หมายถึงตอนนั้นนะครับ ตอนนี้ถ้าดูใหม่ อาจไม่ชอบ

อย่างเรื่อง Die Hard ประทับใจมาก จำได้ว่าดูที่โรงหนังวอชิงตัน สุขุมวิท

เรื่อง ความรักในหอแดง (ฉบับหลี่ฮั่นเสียง) นี่ก็ประทับใจมาก ก็จำได้ว่าดูที่โอเดียนถึง 5 รอบ

On Her Majesty's Secret Service ดู 5 รอบที่อินทรา ชอบมั่กมั่ก

จอมดาบเจ้ายุทธจักร จำแม่นว่าดูที่ศรีย่านเธียเตอร์ เพราะจำบทพากย์วลี "วิเวกวังเวงวิเหวงโหวง" ได้ จำได้ด้วยว่าในหนังมีดอกไม้สีเหลือง

Dirty Harry โดย คลินต์ อิสต์วูด ชอบมาก จำได้ว่าดูที่มงคลรามา

The Mechanic (นักฆ่ามหาประลัย) ชาร์ลส์ บรอนสัน ดูที่ลิโด จำได้เพราะมันมาก

ยุทธภูมิกางเขนเหล็ก (Cross of Iron) ดูที่แมคเคนนา จำเรื่องนี้ได้แม่น เพราะเป็นหนังโหดและดีมากเรื่องหนึ่งของปรมาจารย์สายหนังโหด แซม เพกกินพาห์ จำได้ด้วยว่าพระเอกคือ เจมส์ โคเบิร์น ผู้ร้ายคือ แมกซิมิเลียน เชลล์ (คนที่เล่นเป็นพ่อ Téa Leoni ในเรื่อง Deep Impact)

ขนาดหนังเล็กๆ ที่ไม่น่าจะจำได้อย่าง ไอ้กระทิงเดือด (The Human Factor) หนังแนวคนดีถูกรังแกแล้วสู้กลับ ก็ดันจำได้ว่าดูที่บางกอกรามา ไม่ไกลจากแยกสามเหลี่ยมดินแดง จำได้ด้วยว่านักแสดงชื่อ จอร์จ เคนเนดี ทั้งที่ไม่ใช่ดาราดังเลย

แต่เมื่อวานนี้กินอะไรเป็นอาหารเย็น กลับจำไม่ได้

สำหรับ Lust, Caution ดูที่ House RCA แน่นอนล้านเปอร์เซ็นต์

และไม่จดบันทึกไว้เป็นหลักฐานมัดตัวเอง

เคี้ยกเคี้ยก

วินทร์ เลียววาริณ
15-11-26

50 ปีก่อน ผมอาศัยอยู่ในบ้านเช่าที่ราชเทวี จัดว่าเป็นศูนย์กลางของการดูหนัง เพราะไม่ว่าไปทิศเหนือใต้ออกตก ก็จะพบโรงหนังชั้นหนึ่งในระยะทางไม่ไกลนัก

คำว่าโรงหนังชั้นหนึ่งในยุคนั้นหมายถึง ก. เป็นโรงหนัง stand alone ข. ฉายเรื่องเดียว ค. มีรอบฉายแน่นอน ส่วนมากคือ 12.00 น. 14.00 น. 19.00 น. 21.00 น.

เสาร์อาทิตย์และวันหยุดราชการเพิ่มรอบเช้า 10.00 น.

จากราชเทวีไปทางสามย่าน จะพบไตรมหาศาลาภาพยนตร์ คือ สยาม ลิโด และสกาลา

จัดเป็น 'สามเสาหลักแห่งสยามสแควร์' เป็นเมืองหลวงแห่งภาพยนตร์ ชีวิตนี้ถ้าไม่ได้ไปดูหนังสักครั้ง คงตายตาไม่หลับ

สยาม ลิโด และสกาลา เป็นโรงหนังระดับคุณภาพ จอกว้างใหญ่ เมื่อห้าสิบปีก่อนเป็นเส้นทางโคจรของนิสิตนักศึกษาและชาวกรุงระดับบน สำหรับคอหนังหลาย ๆ คนรวมทั้งผม มันครองตำแหน่งโรงหนังในดวงใจเสมอ

สยามเป็นโรงหนังแห่งแรกในเมืองไทยที่มีบันไดเลื่อนและฉายเฉพาะหนังไทย ลิโดกับสกาลาฉายหนังฝรั่ง (แต่ก็มีข้อยกเว้นบ้าง เช่น ครั้งหนึ่งสกาลาฉายหนังจีนเรื่อง ไอ้หนุ่มพันมือ ภาคสอง และสยามฉายหนังญี่ปุ่นเรื่อง เจ็ดเซียนซามูไร)

เวลานั้นโรงหนังแต่ละโรงมักมีจุดขายค่อนข้างชัด โรงที่ฉายหนังฝรั่งมักไม่ฉายหนังไทย เวลานั้นโรงหนังที่ฉายหนังไทยเป็นหลักก็มี เพชรรามา (ประตูน้ำ), เพชรเอ็มไพร์ (ปากคลองตลาด), ศาลาเฉลิมไทย (ถนนราชดำเนิน), ศาลาเฉลิมกรุง (เฉลิมกรุง), เอเธนส์ (ถนนพญาไท), โคลีเซียม (สะพานยมราช), พาราไดซ์ (อนุสาวรีย์ประชาธิปไตย) ทั้งหมดนี้จัดว่าเป็นโรงหนังคลาสสิก โดยเฉพาะอย่างยิ่งศาลาเฉลิมไทยและศาลาเฉลิมกรุงที่สวยสง่ากว่าโรงอื่น ๆ

ผมดูหนังดีหลายเรื่องที่นี่ เช่น The Eagle Has Landed (แผน 16 อินทรีเหล็ก )​ นำโดย ไมเคิล เคน The Last Emperor ฯลฯ

ผมชอบไตรมหาศาลาภาพยนตร์ตรงที่ตั๋ว 10 บาทก็ดูได้โดยไม่ทรมาน แม้ตั๋ว 10 บาทมีเพียงสองแถวหน้า เพราะเวทีของโรงลาดขึ้นจากพื้น นับเป็นโรงหนังที่ไม่เอาเปรียบคนดู

ไม่ไกลจากไตรมหาศาลาภาพยนตร์ ที่สะพานหัวช้าง จะพบโรงหนังแมคเคนนา

ชื่อของโรงหนังนี้ตั้งตามชื่อหนังดัง ขุมทองแมคเคนนา (Mackenna's Gold) ฉายในปี 2512 เปิดสองปีหลังจากหนังเรื่องนี้เข้าโรง

ผมดู บักซี มาโลน (Bugsy Malone) ที่นี่ คนแน่นมาก

อีกเรื่องที่ดูที่นี่คือ Everything You Always Wanted To Know About Sex, But Were Afraid To Ask ของ วูดดี อัลเลน ที่แมคเคนนา ชื่อไทยคือ สัปดนวันละนิดจิตแจ่มใส ชื่อเรื่องนี้ถูกยืมมาจากคำพูดของปรมาจารย์การ์ตูนการเมืองไทยในยุคนั้นคือ ประยูร จรรยาวงษ์

เป็นรวมหนังสั้นหลายเรื่อง ทุกเรื่องจับประเด็นใต้สะดือด้วยบทภาพยนตร์สไตล์ วูดดี อัลเลน เรื่องสุดท้ายเป็นการเดินทางของเหล่าสเปิร์มที่แสดงโดยคน (สวมชุดขาว มีหางยาว) วูดดี อัลเลน แสดงเป็นหนึ่งในสเปิร์มหลายร้อยล้านตัวที่พยายามจะไปถึงที่หมาย หนังสนุกและทำเงินมากในอเมริกา

ไม่ไกลจากราชเทวี ไปทิศของอนุสาวรีย์ชัยสมรภูมิ จะพบโรงหนังเพรสซิเดนท์ โรงหนังขาประจำอีกโรงหนึ่งของผม

ทำเลโรงนี้สู้สยามสแควร์ไม่ได้ เพราะไม่มีร้านหนังสือให้เข้าไปอ่านรอเวลาหนังฉาย แต่ผมก็ไปเยือนโรงหนังนี้เสมอ

หากเดินจากเพรสซิเดนท์ต่อไปอีกไม่ไกลนัก ทิศหนึ่งจะเจอฮอลลีวู้ด บรรยากาศเงียบ ๆ เชื่อมระหว่างถนนพญาไทกับเพชรบุรี มักฉายหนังเยาวชนและการ์ตูนของ วอลท์ ดิสนีย์

หากเดินจากโรงหนังเพรสซิเดนท์ มุ่งหน้าไปที่อนุสาวรีย์ชัยสมรภูมิ จะพบโรงหนังเอเธนส์ 
ฉายหนังไทยและเทศ

ผมดู  เทพธิดาบาร์ 21, ผีเสื้อกับดอกไม้ และ สุดสาคร การ์ตูนไทยยาวๆ เรื่องแรกที่นี่ (ผลงานของ ปยุต เงากระจ่าง บิดาของ นันทนา เงากระจ่าง แห่งแผลเก่า)

และดูหนังฝรั่ง เอเธนส์ ด่วนนรก (The Cassandra Crossing) ที่นี่เช่นกัน

หากเดินต่อไปในทิศนี้ ก็จะพบ เซ็นจูรี่ ที่เล่าไปแล้ว

จากราชเทวี มุ่งไปทางประตูน้ำ จะพบศาลาแห่งความสุขอีกหลายโรง

เริ่มที่ เมโทร และ พาราเมาท์ ผมดูหนังไทยเรื่อง ทอง ของ ฉลอง ภักดีวิจิตร ในโรงพาราเมาท์นี่เอง จำได้ว่าราคาตั๋ว 16.50 บาท แพงเกินงบ และไม่คิดจะดู แต่เดินผ่านหน้าโรง มีคนถือโทรโข่งโฆษณา เราก็เป็นพวกใจอ่อนเสียด้วย

หนังสนุกสมใจ

หากเดินต่อไปเรื่อยๆ จะพบ อินทรา โรงที่สวยที่สุดในย่านนี้

อินทราเป็นโรงหนังชั้นหนึ่งตั้งอยู่ในศูนย์การค้าอินทรา ประตูน้ำ จอโค้งแบบพาโนรามา ก่อนหนังฉายมักเล่นแสงสีบนผ้าม่านสวยงาม ในยุคแรกของอินทรา มีการแสดงนาฏศิลป์ก่อนฉายภาพยนตร์ทุกรอบ

นาฏศิลป์อินทราอยู่ไม่นาน ก็จำต้องยุติลงอย่างน่าเสียดาย โปรแกรมที่นี่ล้วนเป็นหนังใหญ่ จอโค้งใหญ่ทำให้การดูหนังที่นี่เป็นประสบการณ์ที่น่าจดจำ ผมดู คิงคอง (King Kong) ฉบับ เจสสิกา แลงก์ และ พิชิตตะวันตก (How The West Was Won) ที่นี่

รวมถึง จอมโจรซิซิเลียน (The Sicilian Clan หรือ Le Clan des Siciliens) หนังฝรั่งเศสที่สร้างจากอาชญนิยายของAuguste Le Breton อเลน เดอลอง เป็นโจรที่ถูกจ้างไปปล้นเพชรมูลค่าห้าสิบล้านดอลลาร์ (โจรกรรมเพชรอีกแล้ว!) เพชรถูกส่งไปพิพิธภัณฑ์แห่งหนึ่งในนิวยอร์กทางเครื่องบิน ฉากเด่นของเรื่องคือการจี้เครื่องบินลงจอดบนทางหลวง ซึ่งกลายเป็นฉากที่หนังบู๊ยุคหลังลอกเลียน เรื่องนี้มีเพลงประกอบของ เอนนิโอ มอร์ริโคเน ไพเราะเช่นเคย

อีกเรื่องที่ดูที่อินทราคือ โคตรทรหด (Marathon Man) เรื่องของนักศึกษาหนุ่ม (ดัสติน ฮอฟฟ์มัน) ที่ไปเกี่ยวข้องกับอดีตนาซีคนหนึ่ง และเพชรที่ถูกโจรกรรม ฉากที่จำได้จนวันนี้ก็คือพระเอกถูกอดีตนาซีทรมานด้วยการเจาะฟัน

และแน่นอน สงครามและสันติภาพ (War and Peace)

แต่อินทราก็หนีไม่พ้นสัจธรรมของความเปลี่ยนแปลง

ตรงข้ามอินทราเป็นโรงหนังชั้นสองเก่าโทรมชื่อ เมืองทองรามา ตั้งอยู่ในย่านประตูน้ำมานานปี ทางเข้าโรงแทรกตัวระหว่างตึกแถวเก่า ฉายหนังทุกประเภท

ย่านประตูน้ำแถวนี้มีโรงหนังหลายโรง เช่น สเตลลา, สตาร์ ปัจจุบันคือตึกใบหยก 1-2 เป็นย่านการค้าเสื้อผ้าขายส่งสำคัญของกรุงเทพไปแล้ว

จากราชเทวี หากมุ่งไปทางทิศสนามหลวง จะพบโรงหนังที่สะพานขาวชื่อ ปารีส

ผมดูหนังเรื่องแรกคือ The Godfather โรงดี ใหม่ สด

อีกเรื่องหนึ่งที่ดูที่นี่คือ มนุษย์นอกมดลูก (Embryo) จำเรื่องนี้ได้ โปสเตอร์เรื่องนี้สวยมาก นางเอก บาร์บารา แคร์รีรา) เปลือยกอดอก นอนในรูปทรงเหมือนอยู่ในท้องแม่ เป็นเรื่องแนววิทยาศาสตร์ เรื่องของนักวิทยาศาสตร์ที่พบวิธีการเร่งการแปลงตัวอ่อนเป็นผู้ใหญ่ในเวลาไม่กี่วัน

ย่านสะพานขาวไม่ใช่แหล่งดูหนังที่ผมโปรดปรานมากนัก เพราะไม่มีอาหารการกินมากเท่าย่านสยามสแควร์หรือสะพานควาย ไม่มีร้านหนังสือให้แวะชม ดังนั้นการไปดูหนังที่นี่ก็คือการมาดูหนังจริง ๆ

ย่านสะพานขาวมีโรงหนังสองโรง คือ ปารีส กับแอมบาสเดอร์ ทั้งสองโรงเป็นแบบยืนเดี่ยว

มีอยู่ปีหนึ่งปารีสฉายหนังฝรั่งเรื่อง Earthquake เรื่องเกี่ยวกับแผ่นดินไหว โรงหนังก็ติดตั้งระบบ 'เซ็นเซอร์ราวนด์' ดูไปก็สั่นไป เหมือนอยู่ในสถานการณ์แผ่นดินไหวจริง ๆ

จำไม่ได้แล้วว่ามันสั่นจริง หรือเราเชื่อโฆษณา

หลายปีให้หลัง ปารีสก็ถูก 'แผ่นดินไหว' ดูดหายไปจากสารบบโรงหนังเมืองหลวงไปอย่างน่าเสียดาย ปัจจุบันปารีสเป็นโรงหนังร้าง กลายเป็นที่จอดรถและลานขนถ่ายสินค้า ให้นึกเศร้าในสัจธรรมของความเปลี่ยนแปลง ส่วนโรงหนังแอมบาสเดอร์นั้นปิดตัวลงก่อนปารีส

ห้าสิบผ่านไปแล้ว แต่นิวรอนที่บันทึกเรื่องศาลาภาพยนตร์ไม่เคยตาย

วินทร์ เลียววาริณ
14-11-26

ละหมาด (1)

วินทร์ #5789 : “ขณะที่ศาสนาคริสต์และพุทธเผยแผ่ไปในมุมต่าง ๆ ของโลก ราว 570 ปีหลังพระเยซูสิ้นพระชนม์ ที่เมืองเมกกะ ซึ่งคือแผ่นดินซาอุดิอาระเบียในปัจจุบัน ครอบครัวอาหรับเผ่าคูเรชครอบครัวหนึ่งให้กำเนิดทารกชาย ตั้งชื่อว่า มุฮัมหมัด ผ่านไปสองเดือนทารกก็กำพร้าพ่อ และอายุไม่กี่ขวบ เขาก็กำพร้าแม่ไปอีกคน...

“เมื่อกำพร้าพ่อแม่ มุฮัมหมัดไปอยู่กับลุง อะบู ทาลิบ ซึ่งเลี้ยงเขาจนโต ครอบครัวของมุฮัมหมัดเคร่งครัดศาสนา มุฮัมหมัดช่วยงานเป็นพ่อค้า เดินทางไปค้าขายตามที่ต่าง ๆ เขาเดินทางไปถึงซีเรีย มุฮัมหมัดเป็นคนช่างคิด กตัญญู พูดจาสุภาพเรียบร้อย อ่อนนอกแข็งใน มุฮัมหมัดไม่มีโอกาสเข้าโรงเรียน ทำมาค้าขายในแดนไกล การค้าขายในต่างแดนยุคนั้น พ่อค้าต้องเชี่ยวชาญและต่อสู้เป็น เพราะมีความขัดแย้งกับเผ่าอื่น ๆ และมีโจรผู้ร้ายด้วย มุฮัมหมัดเดินทางค้าขายไปจรดมหาสมุทรอินเดียและทะเลเมดิเตอเรเนียน ได้ชื่อว่าเป็นคนซื่อตรง ไว้ใจได้...

“เมกกะเป็นเมืองของชาวอาหรับเผ่าคูเรช ซึ่งเป็นพวกค้าขาย ชนเผ่าคูเรชมีหน้าที่รักษาศิลาดำ หินศักดิ์สิทธิ์แห่งกาบา ปูชนียวัตถุของวิหารกรุงเมกกะ เชื่อกันว่ามีอายุสืบมาจากสมัยอดัมกับอีฟ เผ่าคูเรชผู้รักษามีหน้าที่ต้อนรับ อำนวยความสะดวก จัดหาน้ำดื่มให้คนเดินทางต่างถิ่น ซึ่งจำนวนมากมาจากอินเดีย ซีเรีย เวลานั้นเมกกะเป็นศูนย์กลางการค้า แม้ไม่ได้เรียนหนังสือ แต่มุฮัมหมัดก็เรียนรู้จากการสนทนากับนักเดินทางอื่น ๆ สิ่งหนึ่งที่สร้างความแตกต่างแก่เขา การพบปะกับนักเดินทางต่างแดนทำให้มุฮัมหมัดมีโอกาสศึกษาหาความรู้จากแดนไกล ซึ่งประกอบด้วยศาสนายิว ศาสนาพราหมณ์ และศาสนาพุทธ ทำให้เขามีความรู้เรื่องศาสนาดี ตำนานเล่าว่าเขาพบนักบวชผู้หนึ่งซึ่งทำนายว่าเขาจะได้เป็นศาสดารับสารจากพระเจ้า...”

วินทร์ #4243 : “ไม่รู้เป็นเรื่องบังเอิญหรือตั้งใจ ผมรู้สึกว่าศาสดาของทุกศาสนามีตำนานแบบนี้ ศาสนาเชนกับพุทธมีโหรทำนายว่าจะเป็นศาสดาที่ยิ่งใหญ่ พระเยซูก็มีคำทำนายว่าจะเป็นผู้ยิ่งใหญ่ที่มาช่วยมนุษย์ มันอาจเป็นเรื่องที่เขียนขึ้นมาทีหลังเพื่อยกย่องก็ได้”

วินทร์ #2009 : “ก็ไม่แปลกอะไร แทบทุกศาสนาก็มีเรื่องแบบนี้”

วินทร์ #5789 : “มุฮัมหมัดแต่งงานกับหญิงหม้ายคนหนึ่งนาม คาดีจาห์ เมื่อมีเวลาว่างก็ชอบหลบไปปลีกวิเวกและสวดมนต์ในถ้ำบนภูเขา นานครั้งละหลายสัปดาห์ เมื่ออายุสี่สิบ คืนหนึ่งในเดือนรอมฎอน เทวดาเกเบรียลมาเยือนเขา เขาบอกภรรยาว่าเขาได้รับสารจากพระผู้เป็นเจ้าเป็นครั้งแรก นางผู้รักเขาก็บอกว่า เทพนิมิตแปลว่าเขาได้รับเลือกเป็นนบีสืบทอดคำสอนจากพระเจ้า...

“คาดีจาห์มีส่วนช่วยเขาอย่างมากเมื่อเริ่มประกาศศาสนาใหม่ มุฮัมหมัดประกาศศาสนาครั้งแรกที่กาบา จุดที่คนจากถิ่นต่าง ๆ มาพบกัน กาบาจึงเป็นจุดที่ชาวมุสลิมทั่วโลกไปสักการะ เช่นเดียวกับสังเวชนียสถานของชาวพุทธ เขาเทศนาว่าพระเจ้ามีหนึ่งเดียว และทางหลุดพ้นคือการศิโรราบต่อพระเจ้า ให้พระองค์นำทาง...

“คำสอนของเขามีอุปสรรคและถูกต่อต้านมาก พวกที่ต่อต้านเขามากที่สุดก็คือพวกคูเรชของเขาเองซึ่งไม่เห็นด้วยกับแนวคิดใหม่ของเขา แต่อิสลามก็แพร่หลายกว้างขึ้นเรื่อย ๆ มุฮัมหมัดมีสาวกมากขึ้น ๆ จนทางการเริ่มเห็นเขาเป็นภัย หลายปีแรกนั้นเกิดการต่อต้าน  การต่อสู้กัน ทำร้ายกัน เมืองเมกกะกลายเป็นจุดชุมนุมความขัดแย้ง จนในที่สุดมุฮัมหมัดและสาวกก็ตัดสินใจหนีออกจากเมกกะไปตั้งหลักที่เมืองยาทริบ”

วินทร์ #2009 : “ไม่ใช่เมืองเมดินาหรอกหรือ?”

วินทร์ #5789 : “ก็คือเมืองเดียวกัน ในอดีตชื่อ ยาทริบ พอถึงสมัยของมุฮัมหมัดเปลี่ยนชื่อเป็นเมดินา หมายถึงเมืองของท่านนบี ที่เมดินา ชาวเมืองต้อนรับเขาดียิ่ง และอิสลามก็เริ่มตั้งหลักได้ ชาวบ้านสร้างมัสยิดหรือสุเหร่าแห่งแรก”

วินทร์ #4243 : “ผมสังเกตว่า ในมัสยิดไม่มีรูปปั้นใด ๆ”

วินทร์ #5789 : “ใช่ ไม่เหมือนศาสนาและลัทธิอื่น ทั้งนี้เพราะหลักการของมุฮัมหมัดคือไม่เคารพสิ่งสักการะใด แต่มีการสวดมนต์มาก จะว่าไปแล้ว อิสลามเป็นศาสนาที่น่าจะเน้นการสวดมนต์มากที่สุด...

“ชีวิตของมุฮัมหมัดที่เมดินาห่างไกลจากความสะดวกสบาย ต้องอดมื้อกินมื้อ พวกเขาจึงต้องช่วยเหลือกัน เป็นที่มาของหลักข้อหนึ่งของมุสลิมคือแบ่งรายได้ส่วนหนึ่งแก่คนยากไร้ เวลานั้นพวกคูเรชก็ตามฆ่ามุฮัมหมัด ฝ่ายอื่น ๆ ก็จ้องล้มท่านมุฮัมหมัด การตั้งลัทธิความเชื่อและศาสนาใหม่ในสมัยโน้น มักถูกมองว่ากำลังพยายามยึดอำนาจ เช่นเดียวกับพระเยซูผู้ถูกฆ่าตายเพราะเหตุผลนี้...

“สำหรับมุฮัมหมัดไม่ได้จบอย่างพระเยซู แปดปีต่อมาเมื่อพร้อม ด้วยกำลังคนหมื่นคนก็ยึดเมืองเมกกะ แต่เชื่อว่าจริง ๆ กำลังไม่ถึงหมื่น แต่ใช้กลยุทธ์กระจายข่าว และจุดโคมไฟหมื่นดวง ก็ยึดเมืองสำเร็จ”

วินทร์ #4243 : “คล้ายขงเบ้งหลอกศัตรู”

วินทร์ #2009 : “นี่คงเป็นที่มาของการกล่าวหาว่าพระมุฮัมหมัดเผยแผ่ศาสนาด้วยอาวุธ”

วินทร์ #5789 : “ก็แล้วแต่มุมมองครับ เพราะหากไม่ทำอย่างนั้น เขาก็ต้องตาย แต่ละศาสนาก็มีเรื่องทำนองนี้ ศาสนากับเรื่องการใช้กำลังแยกกันไม่ค่อยออก เมื่อยึดเมืองเมกกะได้แล้ว ก็ทำลายรูปปั้นพระเจ้าต่าง ๆ ทิ้งทั้งหมด หลังจากนั้นศาสนาอิสลามก็เป็นศาสนาหลักของแผ่นดินอาหรับ จากคาบสมุทรอาหรับเผยแผ่ออกไปทั่วโลก ในยุคแรกส่วนมากใช้กำลังทหาร จากอาหรับไปถึงยุโรป อินเดีย จักรวรรดิออตโตมัน คาบสมุทรบอลข่าน จีน และอินโดนีเซีย ซึ่งมีประชากรมุสลิมมากที่สุดในโลก ชาวมุสลิมทั่วโลกราว 1.5 พันล้านคน เป็นลำดับที่สองรองจากศาสนาคริสต์ แผ่ไปทั่วตะวันตก เข้าไปในแอฟริกา ยุโรป และเอเชียกลาง และต่อไปถึงเอเชียอาคเนย์ แต่ละที่ก็ผสมผสานวัฒนธรรมท้องถิ่นเข้าไป”

วินทร์ #4243 : “ผมสังเกตว่าอิสลามมีอะไรหลายอย่างที่คล้ายศาสนายิวนะ  เช่นการหันหน้าไปยังที่ตั้งเมืองของศาสดา”

วินทร์ #1001 : “จริงครับ มุฮัมหมัดชื่นชอบศาสนายิวซึ่งนับถือพระเจ้าองค์เดียวเช่นเดียวกัน เมื่อถึงเวลาสวดมนต์จะเห็นชาวยิวหันหน้าไปทางที่ตั้งขอเมืองเยรูซาเลม นี่ก็น่าจะเป็นที่มาของธรรมเนียมคล้ายกัน นั่นคือไม่ว่ามุสลิมไปที่ไหนในโลก เวลาสวดมนต์จะหันหน้าไปทางที่ตั้งของเมืองเมกกะ”

วินทร์ #5789 : “มุฮัมหมัดครองตัวสมถะตลอดชีวิต ไม่ใช้เครื่องนุ่งห่มพิเศษ อาศัยอยู่ในบ้านดินเล็กๆ หลังเดิม จนกระทั่งตาย ก่อนตายสั่งให้ภรรยา ไอชา ภรรยาอีกคนหนึ่ง บริจาคข้าวของที่มีในบ้านแก่คนยากไร้จนหมดสิ้น กล่าวว่า ‘เราจะไม่ไปพบพระอัลเลาะห์ด้วยเงินทองเหล่านี้’ แล้วสิ้นใจในอ้อมแขนภรรยา ก่อนสิ้นลม เอ่ยคำพระเจ้า”

วินทร์ #1001 : “การแตกหน่อของศาสนายิวเป็นอิสลามก็คล้ายกับแตกหน่อเป็นคริสต์ ศาสดาประกาศกทั้งหลายที่ปรากฏในศาสนายิวและคริสต์ก็อยู่ในอิสลามด้วย แต่การตีความและระดับการยกย่องต่างกัน มุสลิมเชื่อว่าศาสดาคนแรกคือ อดัม คนสุดท้ายคือมุฮัมหมัด จุดเปลี่ยนเป็นคริสต์คือพระเยซู จุดเปลี่ยนเป็นอิสลามคือมุฮัมหมัด มุสลิมเชื่อว่ามุฮัมหมัดคือผู้รับสารจากพระผู้เป็นเจ้าเป็นคนสุดท้าย”

วินทร์ #5789 : “คำว่า อิสลาม รากศัพท์แปลว่าการถวายตัว มีความนัยว่า การถวายตัวต่อพระผู้เป็นเจ้าคือสันติ ถ้าไม่ถวายตัวก็ไม่เกิดสันติ ส่วนคำว่า มุสลิม มีความหมายว่าผู้รักสันติโดยมอบตัวแก่พระเจ้า อิสลามนับถือศาสดาหลายคนของศาสนายิวและคริสต์ เช่น เอแบรม หรือ อับราฮัม หรืออิสลามเรียก อิบราฮิม โนอาห์ โมเสส พระเยซู แต่ไม่เชื่อว่าเป็นพระบุตรของพระเจ้า...

“หลายเรื่องของอิสลามก็คล้ายศาสนาอับราฮัมอื่น ๆ เช่น ชาวมุสลิมเชื่อเรื่องวันพิพากษา คนดีไปสวรรค์ คนเลวไปนรก แต่เมื่อเทียบกับศาสนาคริสต์และศาสนายิว ชาวมุสลิมเชื่อว่าศาสนาอิสลามเป็นเวอร์ชั่นที่ถูกต้อง”

วินทร์ #1001 : “คัมภีร์สูงสุดของอิสลามคือ อัลกุรอาน มุสลิมเชื่อว่าพระผู้เป็นเจ้าทรงสร้างจักรวาลและโลก เป็นหนึ่งเดียว ไม่ได้แบ่งภาคเป็น Trinity แบบคริสต์ ทุกอย่างในจักรวาลดำเนินไปตามแผนและการออกแบบของพระองค์ ไม่มีอะไรเกิดขึ้นมาโดยไม่มีเหตุผล ไม่มีความบังเอิญ เมื่อถึงวันสิ้นโลก มนุษย์จะถูกตัดสินความดีความชั่วตามที่ได้กระทำขณะอยู่บนโลก เป้าหมายของชาวมุสลิมคือรับใช้พระเป็นเจ้า”

(ยังมีต่อ)

วินทร์ เลียววาริณ
15-11-26

จากหนังสือ วินทร์-วินทร์ Situation
สารคดีเกี่ยวกับปรัชญา ศาสนา วิทยาศาสตร์ 
อ่านฟรีที่เพจนี้ก็ได้ แต่ถ้าเก็บไว้เป็นเล่ม ก็อ่านได้ถึงลูกหลาน 
ราคาแค่ 225.- เท่านั้น หนังสือหมดเมื่อไร จะไม่ตีพิมพ์ใหม่แล้ว
สั่งซื้อได้ที่ https://www.winbookclub.com/store/detail/141/วินทร์-วินทร์%20Situation 

มีขายที่ Shopee ด้วย

ท่านที่สั่งซื้อทางเว็บและโอนเงินแล้ว อย่าลืมส่งหลักฐานไปที่อีเมล order@winbookclub.com  มิเช่นนั้นเจ้าหน้าที่อาจไม่รู้ว่ามีการสั่งซื้อ หลังจากนั้นจะได้รับคำยืนยันจากสำนักพิมพ์ว่าได้รับเงิน

QA 42 14 พฤศจิกายน 2569

สองคำถาม

คนไทยมองการณ์ไกลเป็นไหม

ใช้เงินอย่างไรให้คุ้มค่า

คลิกลิงก์อ่าน https://www.blockdit.com/posts/6ae2d830cfee0e84ef14bea9 

สนใจเรื่องใด เขียนมาถามได้ที่ inbox เพจเฟซบุ๊ค วินทร์ เลียววาริณ ช่วยแจ้งชื่อหรือนามปากกาด้วย ถ้าไม่แจ้งจะใส่ "ไม่ประสงค์จะออกนาม"

ผมมักไปดูหนังสองเรื่องควบเพื่อประหยัดเงิน 10 บาทได้สองเรื่อง

แต่หากเป็นโปรแกรมหนังจีนกำลังภายใน ผมก็ไม่รอมันเข้าโรงชั้นสอง

หัวใจรอไม่ได้

โรงหนังยืนเดี่ยว (stand alone) ที่ฉายหนังจีนเป็นหลักมีหลายโรง แต่โรงขาประจำของผมคือเซ็นจูรี่ ใกล้อนุสาวรีย์ชัยสมรภูมิ

เดินไปดูหนัง เพราะอยู่ไกลจากบ้านเช่า

ฉายหนังจีนเป็นหลัก ส่วนมากมาจากค่ายชอว์ บราเดอร์ส

ยุคนั้นโก้วเล้งกำลังดัง หนังสือแทบทุกเรื่องถูกแปลงเป็นภาพยนตร์ ทั้งจอแก้วและจอเงิน

เราก็ไม่พลาดทั้งคู่

ปกติคนแปลบทหนังจีนเป็นภาษาไทย ไม่เคยได้รับเครดิต ไม่มีใครรู้ว่าเป็นใคร

แต่สำหรับงานหนังของโก้วเล้งที่กำกับโดยฉู่เอี๋ยน แปลบทเป็นไทยโดยปรมาจารย์ ว. ณ เมืองลุง

มีชื่อแกบนจอด้วย เท่มั่กมั่ก!

ทุกเรื่องของโก้วเล้งที่ ว. ณ เมืองลุง ตั้งชื่อให้ นำด้วยคำว่า ศึก

ศึกวังน้ำทิพย์ (เรื่องนี้ประหลาดใจเมื่อเห็นเยี่ยหัวปรากฏฉากแรก เพราะเขาโกนหัวเป็นหลวงจีน)

ศึกชุมนุมเจ้ายุทธจักร

ศึกเสือหยกขาว

ศึกวังค้างคาว

ศึกเพชฌฆาตสะดึงแดง

ฯลฯ

ผมดูหนังชุดศึกแทบทั้งหมดที่ศึกจูรี่ เอ๊ย! เซ็นจูรี่

ศึกเสือหยกขาว ดูที่โรงหนังวอร์เนอร์ แถวสีลม (ยังอุตส่าห์จำได้)

นานปีให้หลัง ผมผ่านไปทางนั้น โรงหนังเซ็นจูรี่ยัง stand อยู่ แต่ไม่ alone เพราะเปลี่ยนโรงหนังเป็นหลายโรงย่อย มีศูนย์การค้า

ตอนหลังมีโอกาสเจอเจ้าของโรงหนัง รุ่นลูก เจ้าของโรงใจดีให้ตั๋วฟรีมา แต่ไม่มีโอกาสไปดู เพราะอยู่ไกลเกินจะเดินไปดู

แหม! เซ็นจูรี่นี่ต้องเดินไปดูนะ ถ้านั่งรถแล้วไปไม่ถูก

วินทร์ เลียววาริณ
12-11-26

(ขอบคุณภาพจากอินเทอร์เน็ต)