50 ปีก่อน ผมอาศัยอยู่ในบ้านเช่าที่ราชเทวี จัดว่าเป็นศูนย์กลางของการดูหนัง เพราะไม่ว่าไปทิศเหนือใต้ออกตก ก็จะพบโรงหนังชั้นหนึ่งในระยะทางไม่ไกลนัก

คำว่าโรงหนังชั้นหนึ่งในยุคนั้นหมายถึง ก. เป็นโรงหนัง stand alone ข. ฉายเรื่องเดียว ค. มีรอบฉายแน่นอน ส่วนมากคือ 12.00 น. 14.00 น. 19.00 น. 21.00 น.

เสาร์อาทิตย์และวันหยุดราชการเพิ่มรอบเช้า 10.00 น.

จากราชเทวีไปทางสามย่าน จะพบไตรมหาศาลาภาพยนตร์ คือ สยาม ลิโด และสกาลา

จัดเป็น 'สามเสาหลักแห่งสยามสแควร์' เป็นเมืองหลวงแห่งภาพยนตร์ ชีวิตนี้ถ้าไม่ได้ไปดูหนังสักครั้ง คงตายตาไม่หลับ

สยาม ลิโด และสกาลา เป็นโรงหนังระดับคุณภาพ จอกว้างใหญ่ เมื่อห้าสิบปีก่อนเป็นเส้นทางโคจรของนิสิตนักศึกษาและชาวกรุงระดับบน สำหรับคอหนังหลาย ๆ คนรวมทั้งผม มันครองตำแหน่งโรงหนังในดวงใจเสมอ

สยามเป็นโรงหนังแห่งแรกในเมืองไทยที่มีบันไดเลื่อนและฉายเฉพาะหนังไทย ลิโดกับสกาลาฉายหนังฝรั่ง (แต่ก็มีข้อยกเว้นบ้าง เช่น ครั้งหนึ่งสกาลาฉายหนังจีนเรื่อง ไอ้หนุ่มพันมือ ภาคสอง และสยามฉายหนังญี่ปุ่นเรื่อง เจ็ดเซียนซามูไร)

เวลานั้นโรงหนังแต่ละโรงมักมีจุดขายค่อนข้างชัด โรงที่ฉายหนังฝรั่งมักไม่ฉายหนังไทย เวลานั้นโรงหนังที่ฉายหนังไทยเป็นหลักก็มี เพชรรามา (ประตูน้ำ), เพชรเอ็มไพร์ (ปากคลองตลาด), ศาลาเฉลิมไทย (ถนนราชดำเนิน), ศาลาเฉลิมกรุง (เฉลิมกรุง), เอเธนส์ (ถนนพญาไท), โคลีเซียม (สะพานยมราช), พาราไดซ์ (อนุสาวรีย์ประชาธิปไตย) ทั้งหมดนี้จัดว่าเป็นโรงหนังคลาสสิก โดยเฉพาะอย่างยิ่งศาลาเฉลิมไทยและศาลาเฉลิมกรุงที่สวยสง่ากว่าโรงอื่น ๆ

ผมดูหนังดีหลายเรื่องที่นี่ เช่น The Eagle Has Landed (แผน 16 อินทรีเหล็ก )​ นำโดย ไมเคิล เคน The Last Emperor ฯลฯ

ผมชอบไตรมหาศาลาภาพยนตร์ตรงที่ตั๋ว 10 บาทก็ดูได้โดยไม่ทรมาน แม้ตั๋ว 10 บาทมีเพียงสองแถวหน้า เพราะเวทีของโรงลาดขึ้นจากพื้น นับเป็นโรงหนังที่ไม่เอาเปรียบคนดู

ไม่ไกลจากไตรมหาศาลาภาพยนตร์ ที่สะพานหัวช้าง จะพบโรงหนังแมคเคนนา

ชื่อของโรงหนังนี้ตั้งตามชื่อหนังดัง ขุมทองแมคเคนนา (Mackenna's Gold) ฉายในปี 2512 เปิดสองปีหลังจากหนังเรื่องนี้เข้าโรง

ผมดู บักซี มาโลน (Bugsy Malone) ที่นี่ คนแน่นมาก

อีกเรื่องที่ดูที่นี่คือ Everything You Always Wanted To Know About Sex, But Were Afraid To Ask ของ วูดดี อัลเลน ที่แมคเคนนา ชื่อไทยคือ สัปดนวันละนิดจิตแจ่มใส ชื่อเรื่องนี้ถูกยืมมาจากคำพูดของปรมาจารย์การ์ตูนการเมืองไทยในยุคนั้นคือ ประยูร จรรยาวงษ์

เป็นรวมหนังสั้นหลายเรื่อง ทุกเรื่องจับประเด็นใต้สะดือด้วยบทภาพยนตร์สไตล์ วูดดี อัลเลน เรื่องสุดท้ายเป็นการเดินทางของเหล่าสเปิร์มที่แสดงโดยคน (สวมชุดขาว มีหางยาว) วูดดี อัลเลน แสดงเป็นหนึ่งในสเปิร์มหลายร้อยล้านตัวที่พยายามจะไปถึงที่หมาย หนังสนุกและทำเงินมากในอเมริกา

ไม่ไกลจากราชเทวี ไปทิศของอนุสาวรีย์ชัยสมรภูมิ จะพบโรงหนังเพรสซิเดนท์ โรงหนังขาประจำอีกโรงหนึ่งของผม

ทำเลโรงนี้สู้สยามสแควร์ไม่ได้ เพราะไม่มีร้านหนังสือให้เข้าไปอ่านรอเวลาหนังฉาย แต่ผมก็ไปเยือนโรงหนังนี้เสมอ

หากเดินจากเพรสซิเดนท์ต่อไปอีกไม่ไกลนัก ทิศหนึ่งจะเจอฮอลลีวู้ด บรรยากาศเงียบ ๆ เชื่อมระหว่างถนนพญาไทกับเพชรบุรี มักฉายหนังเยาวชนและการ์ตูนของ วอลท์ ดิสนีย์

หากเดินจากโรงหนังเพรสซิเดนท์ มุ่งหน้าไปที่อนุสาวรีย์ชัยสมรภูมิ จะพบโรงหนังเอเธนส์ 
ฉายหนังไทยและเทศ

ผมดู  เทพธิดาบาร์ 21, ผีเสื้อกับดอกไม้ และ สุดสาคร การ์ตูนไทยยาวๆ เรื่องแรกที่นี่ (ผลงานของ ปยุต เงากระจ่าง บิดาของ นันทนา เงากระจ่าง แห่งแผลเก่า)

และดูหนังฝรั่ง เอเธนส์ ด่วนนรก (The Cassandra Crossing) ที่นี่เช่นกัน

หากเดินต่อไปในทิศนี้ ก็จะพบ เซ็นจูรี่ ที่เล่าไปแล้ว

จากราชเทวี มุ่งไปทางประตูน้ำ จะพบศาลาแห่งความสุขอีกหลายโรง

เริ่มที่ เมโทร และ พาราเมาท์ ผมดูหนังไทยเรื่อง ทอง ของ ฉลอง ภักดีวิจิตร ในโรงพาราเมาท์นี่เอง จำได้ว่าราคาตั๋ว 16.50 บาท แพงเกินงบ และไม่คิดจะดู แต่เดินผ่านหน้าโรง มีคนถือโทรโข่งโฆษณา เราก็เป็นพวกใจอ่อนเสียด้วย

หนังสนุกสมใจ

หากเดินต่อไปเรื่อยๆ จะพบ อินทรา โรงที่สวยที่สุดในย่านนี้

อินทราเป็นโรงหนังชั้นหนึ่งตั้งอยู่ในศูนย์การค้าอินทรา ประตูน้ำ จอโค้งแบบพาโนรามา ก่อนหนังฉายมักเล่นแสงสีบนผ้าม่านสวยงาม ในยุคแรกของอินทรา มีการแสดงนาฏศิลป์ก่อนฉายภาพยนตร์ทุกรอบ

นาฏศิลป์อินทราอยู่ไม่นาน ก็จำต้องยุติลงอย่างน่าเสียดาย โปรแกรมที่นี่ล้วนเป็นหนังใหญ่ จอโค้งใหญ่ทำให้การดูหนังที่นี่เป็นประสบการณ์ที่น่าจดจำ ผมดู คิงคอง (King Kong) ฉบับ เจสสิกา แลงก์ และ พิชิตตะวันตก (How The West Was Won) ที่นี่

รวมถึง จอมโจรซิซิเลียน (The Sicilian Clan หรือ Le Clan des Siciliens) หนังฝรั่งเศสที่สร้างจากอาชญนิยายของAuguste Le Breton อเลน เดอลอง เป็นโจรที่ถูกจ้างไปปล้นเพชรมูลค่าห้าสิบล้านดอลลาร์ (โจรกรรมเพชรอีกแล้ว!) เพชรถูกส่งไปพิพิธภัณฑ์แห่งหนึ่งในนิวยอร์กทางเครื่องบิน ฉากเด่นของเรื่องคือการจี้เครื่องบินลงจอดบนทางหลวง ซึ่งกลายเป็นฉากที่หนังบู๊ยุคหลังลอกเลียน เรื่องนี้มีเพลงประกอบของ เอนนิโอ มอร์ริโคเน ไพเราะเช่นเคย

อีกเรื่องที่ดูที่อินทราคือ โคตรทรหด (Marathon Man) เรื่องของนักศึกษาหนุ่ม (ดัสติน ฮอฟฟ์มัน) ที่ไปเกี่ยวข้องกับอดีตนาซีคนหนึ่ง และเพชรที่ถูกโจรกรรม ฉากที่จำได้จนวันนี้ก็คือพระเอกถูกอดีตนาซีทรมานด้วยการเจาะฟัน

และแน่นอน สงครามและสันติภาพ (War and Peace)

แต่อินทราก็หนีไม่พ้นสัจธรรมของความเปลี่ยนแปลง

ตรงข้ามอินทราเป็นโรงหนังชั้นสองเก่าโทรมชื่อ เมืองทองรามา ตั้งอยู่ในย่านประตูน้ำมานานปี ทางเข้าโรงแทรกตัวระหว่างตึกแถวเก่า ฉายหนังทุกประเภท

ย่านประตูน้ำแถวนี้มีโรงหนังหลายโรง เช่น สเตลลา, สตาร์ ปัจจุบันคือตึกใบหยก 1-2 เป็นย่านการค้าเสื้อผ้าขายส่งสำคัญของกรุงเทพไปแล้ว

จากราชเทวี หากมุ่งไปทางทิศสนามหลวง จะพบโรงหนังที่สะพานขาวชื่อ ปารีส

ผมดูหนังเรื่องแรกคือ The Godfather โรงดี ใหม่ สด

อีกเรื่องหนึ่งที่ดูที่นี่คือ มนุษย์นอกมดลูก (Embryo) จำเรื่องนี้ได้ โปสเตอร์เรื่องนี้สวยมาก นางเอก บาร์บารา แคร์รีรา) เปลือยกอดอก นอนในรูปทรงเหมือนอยู่ในท้องแม่ เป็นเรื่องแนววิทยาศาสตร์ เรื่องของนักวิทยาศาสตร์ที่พบวิธีการเร่งการแปลงตัวอ่อนเป็นผู้ใหญ่ในเวลาไม่กี่วัน

ย่านสะพานขาวไม่ใช่แหล่งดูหนังที่ผมโปรดปรานมากนัก เพราะไม่มีอาหารการกินมากเท่าย่านสยามสแควร์หรือสะพานควาย ไม่มีร้านหนังสือให้แวะชม ดังนั้นการไปดูหนังที่นี่ก็คือการมาดูหนังจริง ๆ

ย่านสะพานขาวมีโรงหนังสองโรง คือ ปารีส กับแอมบาสเดอร์ ทั้งสองโรงเป็นแบบยืนเดี่ยว

มีอยู่ปีหนึ่งปารีสฉายหนังฝรั่งเรื่อง Earthquake เรื่องเกี่ยวกับแผ่นดินไหว โรงหนังก็ติดตั้งระบบ 'เซ็นเซอร์ราวนด์' ดูไปก็สั่นไป เหมือนอยู่ในสถานการณ์แผ่นดินไหวจริง ๆ

จำไม่ได้แล้วว่ามันสั่นจริง หรือเราเชื่อโฆษณา

หลายปีให้หลัง ปารีสก็ถูก 'แผ่นดินไหว' ดูดหายไปจากสารบบโรงหนังเมืองหลวงไปอย่างน่าเสียดาย ปัจจุบันปารีสเป็นโรงหนังร้าง กลายเป็นที่จอดรถและลานขนถ่ายสินค้า ให้นึกเศร้าในสัจธรรมของความเปลี่ยนแปลง ส่วนโรงหนังแอมบาสเดอร์นั้นปิดตัวลงก่อนปารีส

ห้าสิบผ่านไปแล้ว แต่นิวรอนที่บันทึกเรื่องศาลาภาพยนตร์ไม่เคยตาย

วินทร์ เลียววาริณ
14-11-26

QA 42 14 พฤศจิกายน 2569

สองคำถาม

คนไทยมองการณ์ไกลเป็นไหม

ใช้เงินอย่างไรให้คุ้มค่า

คลิกลิงก์อ่าน https://www.blockdit.com/posts/6ae2d830cfee0e84ef14bea9 

สนใจเรื่องใด เขียนมาถามได้ที่ inbox เพจเฟซบุ๊ค วินทร์ เลียววาริณ ช่วยแจ้งชื่อหรือนามปากกาด้วย ถ้าไม่แจ้งจะใส่ "ไม่ประสงค์จะออกนาม"

ผมมักไปดูหนังสองเรื่องควบเพื่อประหยัดเงิน 10 บาทได้สองเรื่อง

แต่หากเป็นโปรแกรมหนังจีนกำลังภายใน ผมก็ไม่รอมันเข้าโรงชั้นสอง

หัวใจรอไม่ได้

โรงหนังยืนเดี่ยว (stand alone) ที่ฉายหนังจีนเป็นหลักมีหลายโรง แต่โรงขาประจำของผมคือเซ็นจูรี่ ใกล้อนุสาวรีย์ชัยสมรภูมิ

เดินไปดูหนัง เพราะอยู่ไกลจากบ้านเช่า

ฉายหนังจีนเป็นหลัก ส่วนมากมาจากค่ายชอว์ บราเดอร์ส

ยุคนั้นโก้วเล้งกำลังดัง หนังสือแทบทุกเรื่องถูกแปลงเป็นภาพยนตร์ ทั้งจอแก้วและจอเงิน

เราก็ไม่พลาดทั้งคู่

ปกติคนแปลบทหนังจีนเป็นภาษาไทย ไม่เคยได้รับเครดิต ไม่มีใครรู้ว่าเป็นใคร

แต่สำหรับงานหนังของโก้วเล้งที่กำกับโดยฉู่เอี๋ยน แปลบทเป็นไทยโดยปรมาจารย์ ว. ณ เมืองลุง

มีชื่อแกบนจอด้วย เท่มั่กมั่ก!

ทุกเรื่องของโก้วเล้งที่ ว. ณ เมืองลุง ตั้งชื่อให้ นำด้วยคำว่า ศึก

ศึกวังน้ำทิพย์ (เรื่องนี้ประหลาดใจเมื่อเห็นเยี่ยหัวปรากฏฉากแรก เพราะเขาโกนหัวเป็นหลวงจีน)

ศึกชุมนุมเจ้ายุทธจักร

ศึกเสือหยกขาว

ศึกวังค้างคาว

ศึกเพชฌฆาตสะดึงแดง

ฯลฯ

ผมดูหนังชุดศึกแทบทั้งหมดที่ศึกจูรี่ เอ๊ย! เซ็นจูรี่

ศึกเสือหยกขาว ดูที่โรงหนังวอร์เนอร์ แถวสีลม (ยังอุตส่าห์จำได้)

นานปีให้หลัง ผมผ่านไปทางนั้น โรงหนังเซ็นจูรี่ยัง stand อยู่ แต่ไม่ alone เพราะเปลี่ยนโรงหนังเป็นหลายโรงย่อย มีศูนย์การค้า

ตอนหลังมีโอกาสเจอเจ้าของโรงหนัง รุ่นลูก เจ้าของโรงใจดีให้ตั๋วฟรีมา แต่ไม่มีโอกาสไปดู เพราะอยู่ไกลเกินจะเดินไปดู

แหม! เซ็นจูรี่นี่ต้องเดินไปดูนะ ถ้านั่งรถแล้วไปไม่ถูก

วินทร์ เลียววาริณ
12-11-26

(ขอบคุณภาพจากอินเทอร์เน็ต)

หลังปิดร้านตอนค่ำคืน ร้านอาหารฟาสท์ฟู้ดบางแห่งในต่างประเทศคุ้ยถังขยะเก็บเอาเศษอาหารขึ้นมา หามิได้... พวกเขาไม่ได้เอามันกลับบ้านไปเป็นอาหารของหมาหรือหมู แต่ทำเพื่อการศึกษาวิเคราะห์ การค้นหาว่ามีอะไรเหลืออยู่ในถังขยะ ทำให้รู้ว่าอาหารชนิดใดบ้างที่ลูกค้ากินไม่หมด มากเท่าใด ด้วยการศึกษาขยะ พวกเขาจึงสามารถรู้อย่างเป็นรูปธรรมว่า ลูกค้าชอบและไม่ชอบอาหารจานใด เพื่อปรับปรุงคุณภาพของสินค้าให้ดีขึ้น

เชอร์ล็อค โฮล์มส์ ยอดนักสืบในนิยาย รวมทั้งนักสืบทั้งหลายในชีวิตจริง ก็มักค้นหาหลักฐานที่นำไปสู่การคลี่คลายคดีจากถังขยะ สิ่งเล็ก ๆ น้อย ๆ เพียงชิ้นเดียวที่คนส่วนใหญ่มองข้ามอาจนำไปสู่การปิดคดีที่ดูเหมือนจะเป็นไปไม่ได้

ในช่วงปีแรก ๆ ที่ผมริเขียนหนังสือ ต้นฉบับเรื่องสั้นที่ส่งไปตามนิตยสารต่าง ๆ ส่วนใหญ่หายสาบสูญไปใน 'สามเหลี่ยมเบอร์มิวดา' ใต้โต๊ะของบรรณาธิการ มีเพียงบางชิ้นเท่านั้นที่ถูกส่งคืนมาพร้อมคำวิจารณ์ แม้แต่หลังจากที่ได้รับรางวัลวรรณกรรม เรื่องสั้นหลายเรื่องก็ยังลงตะกร้าอยู่เช่นเดิม (พิสูจน์ให้เห็นว่ารางวัลไม่ได้ช่วยทำให้เขียนดีขึ้น)

ผมไม่ใช่นักเขียนคนแรกและคนสุดท้ายที่คลุกคลีกับตะกร้าต้นฉบับขยะ นักเขียนแทบทุกคนล้วนเคยผ่านการถูกปฏิเสธเรื่องจากสำนักพิมพ์ บรรณาธิการนิตยสารมาก่อน แต่หากลองมองในด้านดี จะเห็นว่าตะกร้าเปิด 'โอกาสที่สอง' ให้นักเขียนกลับไปทบทวนผลงานของตนเองอย่างดียิ่ง

หากนักเขียนลองเปลี่ยนบทบาทมาเป็นหนอนหนังสือ กระโดดลงไปแทะต้นฉบับที่ถูกทิ้งขว้างในตะกร้า อาจมีโอกาสมากกว่าที่จะพัฒนาตนเองจนเป็นนักเขียนชั้นดี เพราะเรียนรู้ข้อผิดพลาดของตนเองจาก 'งานขยะ' เหล่านั้น

การรับคำวิจารณ์เพื่อนำมาแก้ไขปรับปรุงตนเองเป็นเรื่องสำคัญ การวิเคราะห์หาจุดผิดพลาดจาก 'กองขยะ' ยิ่งสำคัญกว่า

หลายคนมีสารอีโก้ในตัวสูง ไม่ยอมรับว่างานของตนอ่อนด้อย พวกเขาอาจจะถูก แต่ก็อาจผิดได้เช่นกัน แน่นอน รสชาติของการถูกวิจารณ์งานในเชิงลบไม่อร่อยนัก แต่สุภาษิตโบราณ "หวานเป็นลม ขมเป็นยา" ยังใช้การได้ดีเสมอ

หากเรายอมรับว่าเราอาจผิดได้ เราก็อาจลดทิฐิลงบ้าง และลองวิเคราะห์คำวิจารณ์เหล่านั้นดู บ่อยครั้งผมพบว่า ด้วยทัศนคตินี้ ตนเองสามารถพัฒนางานได้มากมายจากการศึกษาความผิดพลาด

นักเขียนชาวจีน โกวเล้ง เริ่มงานเขียนนวนิยายช่วงแรกด้วยงานขยะ แม้แต่ตัวเขาเองยังบอกว่า งานที่ตนเขียนในระยะแรกเป็นงานชั้นเลว แต่เขาก็เรียนรู้จากขยะของตน และพลิกแพลงปรับตัวจนสามารถสร้างสรรค์งานชั้นดีในกาลต่อมา

หากไม้เรียวสร้างคนเป็นนายกฯ ตะกร้าก็สร้างคนเป็นนักเขียนมาทุกยุคเช่นกัน เช่นเดียวกับแม่ค้า ช่างตัดผม คนขายลูกชิ้น ฯลฯ

อาหารที่ติดตรารับประกันความอร่อยทั้งหลาย ก็ล้วนผ่านการเคี่ยวกรำจากอาหารรสชาติ 'ไม่เอาอ่าว' สู่ระดับ 'ชวนชิม' ทั้งสิ้น

โลกของการทำงานทุกวันนี้แข่งขันกันหนักหน่วงขึ้นทุกที และตะกร้าใส่งานขยะก็ใหญ่ขึ้นเรื่อย ๆ คน (หรือองค์กร) ที่ได้เปรียบคือผู้ที่สามารถแทะหาจุดผิดพลาดของตนเองได้เร็วกว่า

การทำความผิดพลาดไม่สำคัญเท่าการเรียนรู้ความผิดพลาดนั้น

โลกเปิดโอกาสให้เราเรียนรู้จากความผิดพลาดเสมอ การพลัดพรากจากคนรักทำให้เรารู้คุณค่าของการอยู่ด้วยกัน การอกหักทำให้รู้คุณค่าของรักครั้งใหม่ การเจ็บป่วยทำให้รู้คุณค่าของสุขภาพดี การสอบตกทำให้รู้คุณค่าของการสอบได้ การทำเงินหายทำให้รู้คุณค่าของเงิน  ฯลฯ

คำชมเป็นของหวาน คำวิจารณ์เป็นยาขม แต่หากไม่รู้จักความขม ไหนเลยจะซาบซึ้งกับความหวานได้เต็มที่

วินทร์ เลียววาริณ
13-11-26

จาก รอยเท้าเล็ก ๆ ของเราเอง
หนังสือเสริมกำลังใจ 46 บทความ 175 บาท เรื่องละ 3.8 บาท
หนังสือหมดเมื่อไร จะไม่ตีพิมพ์ใหม่แล้ว
https://www.winbookclub.com/store/detail/108/รอยเท้าเล็กๆ%20ของเราเอง%20เวอร์ชั่น%202 

เซ็ทโปรโมชั่นพิเศษ https://www.winbookclub.com/store/detail/235/R4%20%E0%B8%8A%E0%B8%B8%E0%B8%94%E0%B8%A3%E0%B8%A7%E0%B8%A1%E0%B8%A1%E0%B8%B4%E0%B8%95%E0%B8%A3%204 

Shopee https://shope.ee/Vj8bA8a4u?share_channel_code=6 

หล่อนมาสมัครงานในบริษัทเดียวกับคุณบริสุทธิ์ ตำแหน่งเลขานุการิณี ใบสมัครของหล่อนเขียนว่านางสาวสมถวิล เป็นคนสวย ลักยิ้มน่ารัก

ขั้นตอนการสมัครงานต้องผ่านการทดสอบหลายเรื่อง เรื่องแรกคือการคำนวณ

คุณบริสุทธิ์บอกหล่อน “คุณสมถวิลเขียนในใบสมัครว่าคุณคิดเลขเร็ว ขอผมทดสอบหน่อยนะครับ 35 คูณ 89 ได้เท่าไหร่?”

“113”

“โอ้ย! ผิดเป็นโยชน์เลย”

“แต่หนูตอบเร็วไม่ใช่หรือคะ?”

ไหวพริบของหล่อนแท้ ๆ ทำให้หล่อนได้งาน

แต่สัดส่วน 36-23-35 ของนางสาวสมถวิลก็ช่วยได้มากเช่นกัน การทำงานกับคนสวยย่อมเจริญหูเจริญตากว่า

...............

คืนหนึ่งหลังจากทำงานดึก คุณบริสุทธิ์ชวนนางสาวสมถวิลไปดื่ม หลังจากนั้นก็อาสาไปส่งหล่อนที่คอนโดมิเนียมของหล่อน

หล่อนว่า “เมาไม่ขับนะคะ ตอนนี้คุณบริสุทธิ์ไม่ได้อยู่ในสภาพพร้อมขับรถ”

“ผมพร้อมน่า”

คุณบริสุทธิ์ไปส่งหล่อนจนได้ หล่อนบอกว่า “คุณบริสุทธิ์เมามากไปแล้ว คืนนี้นอนค้างที่ห้องหนูก็แล้วกันค่ะ”

“อะไรนะ?” คุณบริสุทธิ์สร่างเมาไปชั่วแว่บหนึ่ง

“คุณบริสุทธิ์ก็ได้ยินแล้ว”

คุณบริสุทธิ์จำไม่ได้ว่าตอบว่าอะไร จำได้แต่ว่าเดินต้อย ๆ ตามหล่อนไป

ขณะขึ้นลิฟต์ นางสาวสมถวิลสบตาคุณบริสุทธิ์ แล้วเอ่ยเหมือนเสียงกระซิบว่า “หนูต้องบอกก่อนนะ หนูเป็นผู้หญิงที่มีความต้องการสูง”

คุณบริสุทธิ์สะดุ้ง นึกในใจ ดีเหมือนกัน มีอะไรก็บอกกันตรง ๆ

ไม่นานคุณบริสุทธิ์ก็ปรากฏกายที่ห้องพักของหล่อน เป็นห้องแบบสตูดิโอ เปิดประตูเข้าไปก็เห็นเตียงนอน จากหน้าต่างห้องชั้นที่ 28 ของหล่อน มองออกไปเป็นเส้นขอบฟ้าราตรีของกรุงเทพฯ แสงสว่างระยิบระยับ

หล่อนชงกาแฟให้ดื่ม คุณบริสุทธิ์รู้สึกสดชื่นขึ้น

“ขอโทษทีที่ผมดื่มมากไปหน่อย”

“หนูต่างหากต้องขอโทษที่ไม่ห้ามคุณ”

“ผมกลับไปก่อนก็แล้วกัน”

“นอนที่นี่แหละ นี่มันดึกแล้ว พรุ่งนี้คุณต้องมีประชุมแต่เช้าด้วย”

“แน่ใจหรือ?”

หล่อนยิ้มด้วยแววตา คุณบริสุทธิ์เลียบเคียงถาม “เอ้อ! ตอนอยู่ในลิฟต์ คุณบอกว่าคุณมี... เอ้อ! ความต้องการ...”

“อ๋อ! ใช่ค่ะ! หนูมีความต้องการสูง”

“จริงหรือครับ?”

“จริงซีคะ”

“โอ!...” คุณบริสุทธิ์ครางแล้วเงียบไป

“คุณบริสุทธิ์รู้หรือเปล่าว่านี่เป็นหัวข้อวิจัยที่นักวิทยาศาสตร์มหาวิทยาลัยชั้นนำของโลกศึกษา หนูก็เคยอยู่ในกลุ่มทดลองของศาสตราจารย์ จอห์น เรมี จากแคนาดา เขาทำการทดลองกับกลุ่มตัวอย่างสตรีจำนวนมากเพื่อค้นหาความลับว่า ผู้หญิงประเภทไหนมีความต้องการสูง งานวิจัยนี้ใช้ทุนหลายสิบล้านดอลลาร์ กลุ่มตัวอย่างประกอบด้วยผู้หญิงทุกวัย ทุกอาชีพ ทุกระดับการศึกษา ทุกสาขาวิชา จำนวนถึงห้าหมื่นคน เป็นการวิจัยครั้งใหญ่ที่สุดในรอบยี่สิบปีที่ผ่านมา ทั้งนี้เพราะมันเป็นเรื่องที่ผู้หญิงแทบทั้งหมดไม่ยอมเปิดเผยเนื่องจากอาย”

“แล้วผลวิจัยออกมาว่ายังไง?”

“หลังจากวิจัยนานสามปี นักวิทยาศาสตร์ก็ได้ข้อสรุปจนได้...”

“สรุปว่าอะไรครับ?”

“สรุปได้ว่า ผู้หญิงที่มีความต้องการสูงคือผู้หญิงเตี้ย”

วินทร์ เลียววาริณ
12-11-26
.........................
จากนวนิยาย เรื่องรักของคุณบริสุทธิ์กับนางสาวภุมรี ศจีรมย์ สมถวิล จินตหรา พารัก ปักเสน่ห์ เรวดี ศรีสกาว (ใช่ นิยายชื่อยาวๆ กวนตีนอย่างนี้แหละ Who will why)
นี่เป็นนวนิยายแนวใหม่ที่นำขำขันตลกๆ ระดับ ‘ขำกลิ้ง’ 400 เรื่องมายำเป็นนวนิยาย
ค่าคลายเครียดแค่ 330 บาท เฉลี่ยขำละ 80 สตางค์ หนังสือหมดเมื่อไร จะไม่ตีพิมพ์ใหม่แล้ว

https://www.winbookclub.com/store/detail/188/เรื่องรักของคุณบริสุทธิ์กับนางสาวภุมรี%20ศจีรมย์%20สมถวิล%20จินตหรา%20พารัก%2520ปักเสน่ห์%20เรวดี%20ศรีสกาว

โปรโมชั่น https://www.winbookclub.com/store/detail/196/แพคเกจพิเศษ%203%20in%201

Shopee เดี่ยว https://s.shopee.co.th/1VjWGyXzed

https://s.shopee.co.th/9A8xPCjmLp

ท่านที่สั่งซื้อทางเว็บและโอนเงินแล้ว อย่าลืมส่งหลักฐานไปที่อีเมล order@winbookclub.com  มิเช่นนั้นเจ้าหน้าที่อาจไม่รู้ว่ามีการสั่งซื้อ หลังจากนั้นจะได้รับคำยืนยันจากสำนักพิมพ์ว่าได้รับเงิน