ตลอดหลายสิบปีนี้ อิษราเอลยุให้ประธานาธิบดีสหรัฐฯทุกคนลงมือกับอิหร่าน แต่ไม่มีใครทำ จนกระทั่งถึงทรัมป์

ตามหลัก cause-effect ทุกผลมาจากเหตุ ทุกเหตุมาจากเหตุก่อน

หากทรัมป์ไม่ได้เป็นประธานาธิบดี ก็คงไม่สามารถก่อสงครามนี้ได้

เช่นกัน หากโอบามาไม่ได้เป็นประธานาธิบดี ทรัมป์ก็คงไม่ได้เป็นประธานาธิบดี

เอ๊ะ! ยังไง?

มีเหตุการณ์หนึ่งที่ทำให้เชื่อได้ว่า เหตุผลที่นักธุรกิจอย่าง โดนัลด์ ทรัมป์ อยากเป็นประธานาธิบดีสหรัฐฯเกิดขึ้นเพราะประธานาธิบดีโอบามา

เหตุการณ์นั้นคืองานเลี้ยง White House Correspondents' Dinner ปี 2011

ในงานเลี้ยงนั้น โอบามากล่าวปาฐกถา เนื้อหาส่วนหนึ่งล้อเลียนทรัมป์ขำๆ เป็นเรื่องตลก เรียกเสียงหัวเราะไปทั่วห้อง

แต่ทรัมป์ไม่ขำ เจ็บจนจุก

โอบามาปราศรัยกลางแขกเหรื่อหลายร้อยคนรวมทั้งทรัมป์ที่ไปร่วมงานว่า ทรัมป์ควรจะไปโฟกัสเรื่องที่สำคัญกว่าสูติบัตรของโอบามา เช่น สหรัฐฯไปเหยียบดวงจันทร์จริงไหม

แล้วประชดประชันว่า ทรัมป์อาจจะมาสร้างความเปลี่ยนให้ทำเนียบขาวได้นะ ว่าแล้วฉายสไลด์แสดงภาพประกอบทำเนียบขาวเป็นกาสิโน มีผู้หญิงในอ่างอาบน้ำ เรียกเสียงฮาไปทั่วห้อง

ตลอดเวลาตลกร้ายนั้น ทรัมป์เงียบ สีหน้าไม่เปลี่ยน

เชื่อกันว่านาทีนั้นนั้นทรัมป์บรรลุซาโตริ คิดเป็นประธานาธิบดี

ทรัมป์อาจเคยฝันอยากเป็นประธานาธิบดีมานานก่อนหน้านั้นแล้วก็ได้ แต่เหตุการณ์ในคืนนั้นทำให้เขาตัดสินใจได้ว่า กูเอาแน่

ดังนั้นเมื่อเขาขึ้นเป็นประธานาธิบดี เขาล้มทุกโครงการของโอบามา

รวมทั้งสนธิสัญญาสันติภาพกับอิหร่านที่เรียกว่า JCPOA (Joint Comprehensive Plan of Action)

สาระในสนธิสัญญาฉบับนั้นก็คือสิ่งที่สหรัฐฯต้องการที่สุดในตอนนี้ นั่นคืออิหร่านยอมแทบทุกอย่าง

แต่มันถูกทรัมป์ฉีกทิ้งทันทีที่ขึ้นสู่อำนาจ เพราะมันคือ "Obama’s deal"

โอบามาคงไม่มีทางคาดคิดว่า มุขตลกของตนเปลี่ยนโลกจริงๆ

คิดเล่นๆ ว่า หากคืนนั้นโอบามาไม่เล่นงานทรัมป์ ทรัมป์อาจจะไม่คิดลงสมัครเป็นประธานาธิบดี หรือหากเป็นประธานาธิบดีจริง ก็อาจไม่ล้มสนธิสัญญาสันติภาพ JCPOA และสงครามอิหร่านก็อาจไม่เกิด

วินทร์ เลียววาริณ
15-4-26

ป.ล. ค่อยขยายความเรื่อง JCPOA ในโอกาสต่อไป

ดูคลิปตลกโอมาบาในคืนนั้น https://www.youtube.com/watch?v=HHckZCxdRkA 

ในช่วงงานหนังสือที่ผ่านมา ผมมีโอกาสสนทนากับ ภิญโญ ไตรสุริยธรรมา เจ้าสำนัก openbooks อยู่พักใหญ่ ไม่ได้เจอหน้ากันมาหลายปี

ในท่อนหนึ่งเจ้าสำนัก openbooks เปรยว่าผมนี่ทำงานเหมือนคอลัมนิสต์หนังสือพิมพ์

เพราะการเขียนเรื่องลงเพจทุกวัน วันละ 2-3 โพสต์นี่ถือว่ามากไป ไม่มีใครทำแบบนี้ (ความจริงบางวันล่อไป 5-6!)

แต่เขารู้ว่าผมคงหยุดไม่ได้ เพราะน่าจะเสพติดการเขียน

ทันใดนั้นผมก็บรรลุซาโตริ อุทานว่าจริงนะ นี่กูเป็นคอลัมนิสต์ไปแล้วนี่หว่า!

การเขียนเรื่องลงเพจยังไม่รวมงานหลักเขียนนิยาย ฯลฯ ที่ต้องทำทุกวัน

ตั้งแต่หนุ่ม ผมก็รู้สึกทึ่งคนที่เป็นคอลัมนิสต์หนังสือพิมพ์ พวกเขาเก่งมากที่สามารถส่งต้นฉบับได้ทุกวัน ไม่ว่าจะมีอารมณ์เขียนหรือไม่

มันไม่ใช่ง่ายที่ต้อง ‘หาเรื่อง’ มาเขียน และร้อยเรียงเป็นบทความให้ทันเส้นตาย แต่คอลัมนิสต์มืออาชีพก็ทำงานได้แบบกดปุ่ม

เล่ากันว่า สมัยที่ ม.ร.ว. คึกฤทธิ์ ปราโมช ทำงานที่หนังสือพิมพ์สยามรัฐ แกเดินเข้าไปในสำนักงาน เจ้าหน้าที่มาทวงต้นฉบับ บอกว่ากำลังจะเดินเครื่องแล้ว ม.ร.ว. คึกฤทธิ์ก็ไม่ว่าอะไร นั่งโต๊ะ เคาะแป้นเครื่องพิมพ์ดีดไม่กี่ที ก็ยื่นต้นฉบับให้เจ้าหน้าที่ไปเรียงพิมพ์ได้

มือโปรทำงานอย่างนี้!

ผมขยับนิ้วนับตัวเลข พบว่าปีนี้เขียนลงในเพจนี้ได้ 11 ปีแล้ว

เป็นสิ่งมีชีวิตที่เรียกว่า 'คอลัมนิสต์' มากว่าทศวรรษ โดยไม่ได้รับเงินเดือนสักบาทเดียว
ถามว่าเหนื่อยไหม? ทั้งเขียน ทั้งสร้างภาพประกอบ ทั้งรับแรงด่า ก็ไม่รู้สึกเหนื่อย เพราะสนุกกับงาน แต่อายุมากขึ้นทุกวัน สังขารก็เสื่อมลงเรื่อยๆ ไม่รู้ว่าจะลากไปได้อีกนานเท่าใด

ก็คงเท่าไรก็เท่านั้นกระมัง

วินทร์ เลียววาริณ
15-4-26

ช่องแคบฮอร์มุซเป็นโรคลักปิดลักเปิดมาหลายสัปดาห์แล้ว หมอชาวอิหร่านเห็นว่าควรปิด หมอทรัมป์เห็นว่าต้องเปิด

แต่ล่าสุดหมอทรัมป์เปลี่ยนวิธีรักษาโดยการปิด

ทำให้เกิด 10 คำถามกรณีสหรัฐฯปิดล้อมช่องแคบฮอร์มุซ

1 ในภาคปฏิบัติสหรัฐฯทำได้จริงหรือ? ใช้เรือกี่ลำปฏิบัติการ?

2 ประเมินอันตรายเมื่อส่งเรือรบใกล้ช่องแคบ ให้เข้าไปอยู่ในรัศมีการจู่โจมของโดรนหรือขีปนาวุธของอิหร่านแล้วหรือไม่?

3 หากเรือรบสหรัฐฯถูกจมสักหลายลำ จะทำอย่างไรต่อ?

4 จะปิดล้อมเรือบรรทุกน้ำมันอย่างไร? สั่งให้เรือเหล่านั้นหยุดจอด? หรือว่าส่งทหารขึ้นไปคุมเรือ? หรือส่งทหารทางเฮลิคอปเตอร์ไปยึดเรือ? หากมีเรือจำนวนมาก มีกำลังคนพอหรือ?

5 จะเล่นงานเรือสินค้าติดธงจีน รัสเซียด้วยหรือไม่? จีน รัสเซียจะถือว่าเป็นการล่วงล้ำอธิปไตยของตนหรือไม่? จีนจะโต้ตอบโดยยุติการส่ง rare earth ให้สหรัฐฯหรือไม่?

6 จะทำอย่างไรหากจีน รัสเซียส่งเรือรบนำทางเรือบรรทุกน้ำมันของตน? หรือส่งทหารไปประจำเรือบรรทุกน้ำมันของตน?

7 จะปิดล้อมช่องแคบนานเท่าไร? กี่วัน? กี่เดือน?

8 จะทำอย่างไรหากการปิดล้อมช่องแคบทำให้ราคาน้ำมันโลกสูงขึ้นไปอีก ทำให้ราคาสินค้าในสหรัฐฯสูงขึ้น และฐานเสียงเริ่มไม่พอใจ?

9 จะทำอย่างไรหากพันธมิตรอิหร่านปิดทะเลแดงด้วย เท่ากับปิดคลองสุเอซโดยปริยาย  และส่งผลให้เศรษฐกิจโลกพังเร็วขึ้นกว่าเดิม?

10 การปิดล้อมช่องแคบฮอร์มุซจะเปลี่ยนเกมสงครามอย่างไร? จะทำให้ชนะสงครามอย่างไร?

ทั้งหมดนี้เป็นคำถาม ยังไม่มีคำตอบ

อาจเพราะบางทีคนสั่งปิดล้อมก็ยังไม่ได้คิด

วินทร์ เลียววาริณ
14-4-26

นาน ๆ ที หนังบางเรื่องทำให้เราขบคิดถึงปรัชญาการใช้ชีวิต

นี่คือสาระและปรัชญาที่ย่อยมาจากหนังเรื่อง Every Day a Good Day (日日是好日 2018)

- การปลีกวิเวกหาธรรมเป็นส่วนหนึ่งของชีวิตที่ดี

- ชีวิตมีความงามได้ ใส่ความงามในชีวิตเสมอ

- ความงามมักเรียบง่ายเสมอ

- จงมีความอดทน

- จงดำรงความหวังในช่วงเวลาที่ยากลำเค็ญ

- ช่วงเวลาที่หนาวที่สุดก็ยังมีดอกไม้บางชนิดเบ่งบาน ในความหนาวเหน็บมืดหม่นก็ยังมีความหวัง

- วันที่หนาวที่สุดในฤดูหนาวเรียกว่าเป็นวันแรกของฤดูใบไม้ผลิ

- ความหวังและความงามเดินคู่กัน ชีวิตที่มีความหวังก็คือชีวิตที่มีความงาม

- ล้มเจ็ดครั้ง ให้ลุกขึ้นแปดครั้ง

- ชีวิตสั้นเปรียบเหมือนดอกซากุระซึ่งเบ่งบานเพียงไม่กี่วัน แสดงถึงความไม่แน่นอนของชีวิต วันนี้อาจเป็นวันสุดท้ายที่เรามีชีวิตอยู่ ดังนั้นทำเรื่องในวันนี้ให้ดีที่สุด

- ใช้ชีวิตอย่างประณีต

- ทำสมาธิผ่านงานที่ทำ

- ทุกอย่างที่เราทำ ไม่ว่าเคยทำมากี่ครั้ง เป็นครั้งแรกและครั้งเดียวเสมอ

- ไม่ต้องพยายามเข้าใจทุกอย่างทุกเรื่อง แต่สัมผัสทุกเรื่องด้วยใจ

- ใช้ชีวิตในปัจจุบันขณะ สัมผัสสิ่งรอบตัวด้วยใจ

- มันไม่ใช่เรื่องน่าเบื่อที่เราทำเรื่องเดิม ๆ หากเรายังสามารถทำเรื่องเดิมซ้ำได้อีก ย่อมเป็นความสุขอย่างหนึ่ง

- โลกมีสิ่งที่เราสามารถเข้าใจทันที กับสิ่งที่ไม่เข้าใจทันที สิ่งที่ไม่เข้าใจทันทีต้องใช้เวลา จงให้โอกาสมัน เมื่อเข้าใจมัน ก็อาจรักมัน

- เช่นเดียวกับฤดูกาล ความเปลี่ยนแปลงเป็นส่วนหนึ่งของชีวิต

- ส่วนหนึ่งของชีวิตคือการจากกัน

- เมื่อฝนตก จงฟังเสียงฝน เมื่อหิมะตก จงดูหิมะ เมื่อร้อนสัมผัสความร้อน เมื่อหนาวสัมผัสความหนาว เซนแฝงในชีวิต ในธรรมชาติ ในดอกไม้ ใบไม้ สายลม แสงแดด

- ทุก ๆ วันก็เป็นวันดีได้

บางคนอาจมองไม่เห็นว่า ‘ทุกวันเป็นวันดี’ เป็นไปได้อย่างไรในโลกของความจริง

เพราะบางวันเราอาจปวดหัว ปวดท้อง  เดินตกท่อ หมากัด ถูกเจ้านายด่า ถูกโกง ฯลฯ

แต่ ‘ทุกวันเป็นวันดี’ ในที่นี้เป็นทัศนคติในการใช้ชีวิต

มันทำให้เรามองด้านร้ายในอีกมุมหนึ่ง

สิ่งที่เกิดขึ้นในด้านลบก็คือสิ่งที่เกิดขึ้น ไม่ต่างจากสิ่งที่เกิดขึ้นในด้านบวก แต่ทัศนคติจะทำให้เรามองเหตุเดียวกันต่างกัน

เมื่อเจอ ‘เรื่องไม่ดี’ ก็สามารถอยู่กับมันได้ เพราะเข้าใจว่า ‘เรื่องไม่ดี’ ก็เกิดขึ้น ตั้งอยู่ ดับไป เช่นเดียวกับ ‘เรื่องดี’

ทัศนคติคือหัวใจของการใช้ชีวิต มีทัศนคติแบบไหน ก็จะได้ชีวิตแบบนั้น

ดังนั้นคนที่ใช้ชีวิตเป็นจะไม่บ่นเมื่อฝนตก แดดร้อนเปรี้ยง หรือหิมะตก (ฝนตก แดดร้อน หิมะตก ในที่นี้คืออุปมานะครับ) และใช้ชีวิตอยู่กับมัน

ถ้าใช้ชีวิตแบบนี้ ทุกวันก็เป็นวันดี และเป็นชีวิตที่เยือกเย็น

วินทร์ เลียววาริณ
14-4-26

จากหนังสือ มากกว่าสามสิบสอง
49 บทความกำลังใจ ราคาเพียง 250 บาท = บทความละ 5.10 บาท (ไม่คิดค่าส่ง)

https://www.winbookclub.com/store/detail/195/มากกว่าสามสิบสอง 
https://s.shopee.co.th/9UlyhN6c1q 
โปรโมชั่นคอมโบ https://www.winbookclub.com/store/detail/196/แพคเกจพิเศษ%203%20in%201 
Shopee https://s.shopee.co.th/9UlyhN6c1q 
โปรโมชั่นคอมโบ https://s.shopee.co.th/8zpi6W2V3T

ทำไมควรซื้อหนังสือเล่มนี้: https://www.facebook.com/photo/?fbid=1207283390760350&set=a.208269707328395 

วันนี้เป็นวันสงกรานต์ อย่าคุยเรื่องการเมืองโลกให้เครียดเปล่าๆ เลย ดูรูปน่ารักๆ ก็แล้วกัน

แต่ดูแล้วเครียด ไม่เกี่ยวกับผมนะ