-
วินทร์ เลียววาริณ1 วันที่ผ่านมา
ปฏิกิริยาต่อการประกาศว่า รอเบิร์ต แพตตินสัน จะเป็น เจมส์ บอนด์ คนต่อไป มีทั้งคนเห็นด้วยและไม่เห็นด้วย
แต่ปฏิกิริยาเชิงลบไม่หนักหนาเหมือนครั้งการประกาศชื่อ แดเนียล เครก เป็น 007
ในรอบหลายปีนี้ ผมเริ่มมองภาพของ รอเบิร์ต แพตตินสัน ต่างจากเดิม เขาสลัดคราบค้างคาวแวมไพร์เงื่องหงอย มาเป็นนักแสดงที่กล้าเสี่ยงมากขึ้น
เขาฉลาดที่กล้าเสี่ยงเข้าไปในพื้นที่อาร์ต และมุ่งหน้าสู่ความเป็น serious actor
ในรอบหลายปีนี้ ผมวิจารณ์หนังอินดี้เล็กๆ หลายเรื่องที่ รอเบิร์ต แพตตินสัน เล่น หนังอย่าง Remember Me (2010), Cosmopolis (2012) ของ เดวิด โครเนนเบิร์ก, The Rover (2014), Good Time (2017) ของ Safdie brothers, High Life (2018), The Lighthouse (2019) ของ Robert Eggers ฯลฯ ทำให้ผมเห็นอนาคตของนักแสดงคนนี้ว่าต้องไปไกล
งานพวกนี้น่าสนใจกว่างาน mass และพิสูจน์ว่าเขาแสดงเป็น
ดังนั้นการมอบบท 007 ให้เขา ย่อมไม่ใช่การตัดสินใจที่ผิดพลาด โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อผู้กำกับ เดอนิ วิลเนิฟ บอกว่า เขาเป็นเสียงใหญ่ในการคัดเลือกนักแสดง เจมส์ บอนด์
วิลเนิฟให้สัมภาษณ์ว่า เขาเป็นแฟนหนัง เจมส์ บอนด์ มาตั้งแต่ยุคแรก จนกระทั่งมันกลายพันธุ์ไปไกล
เขาบอกว่า เราต้องไม่ลืมว่า เจมส์ บอนด์ เป็นนักฆ่า เจมส์ บอนด์ ไม่แยแสเรื่องอื่นใดทั้งสิ้น ใช้ชีวิตอีกแบบหนึ่ง เขาเห็นว่านักแสดงต้องสามารถสื่อความเป็นนักฆ่าได้ทางสายตา
ฟังจากบทสัมภาษณ์ของวิลเนิฟ เชื่อว่าทิศทางของ เจมส์ บอนด์ ฉบับรีบูตนี้ น่าจะหวนคืนสู่ เจมส์ บอนด์ ดั้งเดิม แนว ฌอน คอนเนอรี
ดังนั้นหาก เดอนิ วิลเนิฟ ชี้นิ้วเลือก รอเบิร์ต แพตตินสัน ก็ต้องมีเหตุผล
เมื่อดูผลงานในตระกูลใกล้เคียงกับ 007 ของผู้กำกับคนนี้คือ Sicario (10/10) ซึ่งกลายเป็น cult classic ไปแล้ว เชื่อว่าหนัง เจมส์ บอนด์ ชุดใหม่นี้น่าจะออกมาดี เพราะผู้กำกับคนนี้คงไม่ยอมเสียชื่อเสียงทำหนังแย่แน่ๆ
ถามว่าโดยส่วนตัว ถ้าผมอยู่แผนก casting จะเลือกนักแสดงคนไหนเป็น เจมส์ บอนด์ ผมเทน้ำหนักไปที่ เฮ็นรี คาวิลล์ มากกว่า (คนอะไรหล่อเรือหาย!) แต่ก็ไม่ผิดหวังที่ได้ รอเบิร์ต แพตตินสัน เพราะกินข้าวเพิ่มอีกหน่อย แล้วหมั่นซ้อมมวยไทย ก็อาจได้หุ่นแบบ เฮ็นรี คาวิลล์
เพราะท้ายที่สุด มันอยู่ที่บทและสาระของหนัง
วินทร์ เลียววาริณ
18-11-261- แชร์
- 19
-
วินทร์ เลียววาริณ2 วันที่ผ่านมา
ในสังคมมนุษย์เรา คนที่มีความคิดความอ่าน นิสัยใจคอคล้ายกัน หรือเข้ากันได้ มักเกาะตัวรวมกัน คนประเภทเดียวกันมักไหลไปรวมกัน เพราะคุยกันรู้เรื่อง หรือเชื่อเรื่องเดียวกัน
เรียกว่า ศีลเสมอกัน
ศีลเสมอกันไม่ได้มีนัยทางศาสนาหรือความเชื่อเสมอไป เพราะการรวมกันเกาะกลุ่มกันเป็นไปได้ทั้งคนที่ดีเหมือนกัน และเลวเหมือนกัน
ในทางไม่ค่อยดีงาม สำนวนไทยว่า ฝนตกขี้หมูไหล แปลว่าพลอยเหลวไหลไปด้วยกัน บางทีใช้ ‘ฝนตกขี้หมูไหล คนจัญไรมาพบกัน’ ก็คือการเกาะตัวรวมกันของคนไม่ดี
‘ศีล’ ในที่นี้รวมถึงความคิดความอ่าน นิสัย สันดาน พฤติกรรม การกระทำ ความชอบ รสนิยม มุมมอง โลกทัศน์ ทัศนคติ
เมื่อคล้ายกัน ก็มักเกาะตัวกัน
คนที่คิดต่างกันคนละขั้ว หรือศีลต่างกัน ยากจะเข้าร่วมกัน เช่น มีมุมมองทางการเมืองต่างกันคนละขั้ว หรือมีความเชื่อเรื่องศาสนาคนละแบบ คนหนึ่งชอบเก็บตัว คนหนึ่งชอบเที่ยวเตร่ คนหนึ่งชอบดื่มเหล้า อีกคนหนึ่งเกลียดเหล้า คนหนึ่งชอบดูกีฬา คนหนึ่งเกลียดกีฬา ฯลฯ
นี่แปลว่าคนที่มีศีลเสมอกันจะอยู่ด้วยกันอย่างมีความสุขกว่าคนมีศีลต่างกันหรือ? คำตอบคือไม่จำเป็น เพราะการอยู่ด้วยกันมีปัจจัยมากกว่าแค่ความเหมือนกัน
คนต่างศาสนาต่างความเชื่อก็อยู่ด้วยกันได้ หากรู้วิธีการอยู่ด้วยกัน เคารพกันและกัน
การเกาะตัวยังยกระดับไปในสเกลใหญ่ขึ้น ระดับองค์กร ในเมื่อคนสร้างองค์กร เมื่อคนถูกดูดเข้าหากัน องค์กรต่างกันก็เกาะกันได้ ด้วยแรงดูดที่เรียกว่า ‘ผลประโยชน์เสมอกัน’ เห็นชัดมากในการตั้งพรรคการเมือง ซึ่งคนกลุ่มหนึ่งมารวมตัวกันเพื่อผลประโยชน์ แล้วค่อยคิดอุดมการณ์หรือจุดขายภายหลัง
บริษัทหลายแห่งก็รวมตัวกันเพื่อผลประโยชน์ บางครั้งอยู่ในรูปของการเชื่อมให้เป็นทองแผ่นเดียวกัน
นี่มิใช่ประเด็นถูกหรือผิด แต่เป็นธรรมชาติของการเกาะตัวกัน
อย่างไรก็ตาม มีทางสายหนึ่งที่ ‘ศีล’ หมายถึงศีลจริง ๆ นั่นคือทางสายธรรม ควรหาคนที่มีศีลเสมอกัน เพราะหากศีลต่างกัน จะไปด้วยกันไม่ได้ เช่น คนหนึ่งเห็นว่าทำชั่วไม่เป็นไร ขอให้บรรลุผล อีกคนหนึ่งเห็นว่า ความชั่วก็คือความชั่ว เหมือนถ่านดำ เข้าใกล้คลุกคลีก็เปื้อนมือเปื้อนตัว
ดังนั้นในทางธรรม จึงมีคำสอนว่า หากเดินไปด้วยกัน ควรไปกับคนศีลเสมอกัน หรือสูงกว่า หากหาไม่ได้ ก็จงเลือกเดินไปคนเดียว
นี่คือประเด็น คบคนพาลพาลไปหาผิด คบบัณฑิตบัณฑิตพาไปหาผล ดังนั้นไม่ว่ามีศีลเสมอกันหรือไม่ เราก็ควรคบแต่คนดี มีศีลธรรม เพราะอยู่กับคนแบบไหน เราก็อาจกลายเป็นคนแบบนั้น เราอาจซึมซับความชั่วมาโดยไม่รู้ตัว
ไม่เช่นนั้นก็เดินคนเดียว
วินทร์ เลียววาริณ
18-11-26จาก มากกว่าสามสิบสอง
49 บทความกำลังใจ ราคาเพียง 250 บาท = บทความละ 5.10 บาท (ไม่คิดค่าส่ง)
https://www.winbookclub.com/store/detail/195/มากกว่าสามสิบสอง
https://s.shopee.co.th/9UlyhN6c1qโปรโมชั่นคอมโบ https://www.winbookclub.com/store/detail/196/แพคเกจพิเศษ%203%20in%201
Shopee https://s.shopee.co.th/9UlyhN6c1q
โปรโมชั่นคอมโบ https://s.shopee.co.th/8zpi6W2V3T
ท่านที่สั่งซื้อทางเว็บและโอนเงินแล้ว อย่าลืมส่งหลักฐานไปที่อีเมล order@winbookclub.com มิเช่นนั้นเจ้าหน้าที่อาจไม่รู้ว่ามีการสั่งซื้อ หลังจากนั้นจะได้รับคำยืนยันจากสำนักพิมพ์ว่าได้รับเงิน
1- แชร์
- 25
-
วินทร์ เลียววาริณ2 วันที่ผ่านมา
ยินดีต้อนรับ Robert Pattinson เจมส์ บอนด์ คนที่ 7
ผมดูหนัง เจมส์ บอนด์ เรื่องแรกตอนอายุราวสิบกว่า เป็นเรื่องแรกของชุด เจมส์ บอนด์ ชื่อ พยัคฆ์ร้าย 007 (Dr. No) ในวัยนั้นผมตื่นตาตื่นใจอย่างท่วมท้นกับฉากในหนัง โดยเฉพาะฉากการเผชิญหน้ากันระหว่างพระเอกกับผู้ร้ายในห้องลับใต้น้ำ มีฝูงฉลามว่ายไปมา เท่านั้นผมก็หลงรักพระเอกรหัส 007 เต็มเปา
หลังจากนั้นเป็นเวลาหกสิบกว่าปี ผมดูหนัง เจมส์ บอนด์ ทุกเรื่อง เรื่องละหลายรอบ
สมัยนั้นในโรงหนังต่างจังหวัด การปรากฏตัวของ เจมส์ บอนด์ แต่ละตอนเป็น 'ทอล์ก ออฟ เดอะ (สมอล) ทาวน์' เกือบทุกเรื่องมักเป็นโปรแกรมฉายต้อนรับตรุษจีน ซึ่งเลือกเอาเรื่องที่ดีที่สุดในสต็อกมาฉาย
หนังที่ฉายสมัยนั้นร้อยละร้อยพากย์ไทย จำได้ว่าคนพากย์มักอ่านชื่อดารานำผู้นี้ว่า "ซีน คอนเนอรี" อยู่เสมอ
ที่แย่ที่สุดคือการพากย์นอกบท โดยการประกาศให้คนดูรู้ตั้งแต่ฉากแรกที่คนร้ายปรากฏตัว เช่น "ชายคนนี้ชื่อ โบลเฟลด์ มันเป็นคนร้าย เป็นหัวหน้าองค์การลับ สเป็คเตอร์..."
เวรกรรม! บอกกันอย่างนี้เลย!
เจ้าคนพากย์หนังนี่แหละคือคนร้ายตัวจริง ทำให้เสียอรรถรสในการดูภาพยนตร์หมด
นั่นคือการดูภาพยนตร์ระดับอินเตอร์ฯในต่างจังหวัด
ครั้นโตขึ้น ผมหลงรักเพลงประกอบภาพยนตร์ เจมส์ บอนด์ ที่แต่งโดย จอห์น แบร์รี กับท่านอื่น ๆ ตั้งแต่ Goldfinger ที่ร้องโดย เชอร์รี แบสซีย์ (ในเรื่อง Goldfinger) เรื่อยมาถึง We Have All the Time in the World เพลงรักร้องโดย หลุยส์ อาร์มสตรอง (ในเรื่อง On Her Majesty’s Secret Service), Nobody Does It Better (ในเรื่อง The Spy Who Loved Me), All Time High ฯลฯ
บ่อยครั้งผมนึกสงสัยว่า เสน่ห์ของภาพยนตร์ เจมส์ บอนด์ อยู่ที่ไหน? อะไรทำให้ตัวละครนี้อยู่ยืนยาวในโลกของความฝันมาได้นานขนาดนี้? เมื่อแรกที่ เอียน เฟลมมิง สร้างตัวละคร เจมส์ บอนด์ เขาคงไม่ได้คาดหวังว่า วันหนึ่งสายลับรหัส 007 จะกลายเป็นตัวละครที่มีผู้รู้จักมากที่สุดในโลกภาพยนตร์ ถ้าไม่ใช่เพราะกำลังเดือดร้อนเรื่องเงิน เฟลมมิงคงไม่ลุกขึ้นมาเขียน Casino Royale แต่นวนิยายเรื่องแรกนี้ประสบความสำเร็จเกินคาด จนเขาต้องเข็นแฟรนไชส์ เจมส์ บอนด์ ออกมาอีกสิบสามเรื่อง
หนังสือชุด เจมส์ บอนด์ ของเฟลมมิงขายได้มากกว่า 65 ล้านเล่ม กลายเป็นหนังมากกว่า 25 เรื่อง แปลเป็นภาษาต่าง ๆ มากกว่า 36 ภาษาทั่วโลก
ผมพยายามวิเคราะห์ในฐานะคนเขียนหนังสือว่า อะไรเป็นสาเหตุของความสำเร็จ ในที่สุดก็สรุปเป็นคำคำเดียวว่า 'Heroism' - ลัทธิวีรบุรุษนิยม
โดยโครงเรื่องและบทภาพยนตร์ หนัง เจมส์ บอนด์ แต่ละเรื่องเป็นนิยายแบบ 'พาฝัน' ชนิดหนึ่ง แต่จุดนี้เองที่เป็นที่ชื่นชอบของคนดู
เราทุกคนฝันอยากเป็นวีรบุรุษ อยากเก่ง อยากมีเสน่ห์ต่อเพศตรงข้าม ฉะนั้นตัวละครอย่าง ซูเปอร์แมน, ร็อคกี้, แรมโบ้, ก๊วยเจ๋ง, เอี้ยก้วย ซึ่งมีลักษณะแบบฮีโร่ เก่งสุดสุด จึงมักประสบความสำเร็จเสมอ และตรงข้าม ตัวละครแบบแอนตี้-ฮีโร่ ประเภทหน้าตาไม่ดี พิการ นิสัยแย่ จึงขายยากกว่า
นวนิยายของไทยเราก็มีตัวละครวีรบุรุษแบบนี้อยู่ไม่น้อย ส่วนมากเป็นนิยายการต่อสู้ 'แบบลูกผู้ชาย'
ชีพ ชูชัย, แมน ดำเกิงเดช, เสือ กลิ่นสัก, เพิก ชุมแพ, จะเด็ด ฯลฯ คือตัวอย่างตัวละครที่เคยโลดแล่นในโลกหนังสือของเรามานานแสนนาน
ตัวละครที่มีสีสันที่สุดในข่ายนี้และใกล้เคียงนาย เจมส์ บอนด์ น่าจะเป็นนายชีพ ชูชัย จากนวนิยายเรื่อง เล็บครุฑ ของ พนมเทียน
ขณะที่ เจมส์ บอนด์ มีเลขรหัสปฏิบัติการลับ 007 ชีพ ชูชัย ก็มีเลขรหัสปฏิบัติการลับสามตัวคือ 666
ในนวนิยายเรื่อง Casino Royale (1953) อันเป็นปฐมนิยายเจมส์ บอนด์ เฟลมมิงเปิดฉากว่า "กลิ่นน้ำหอมและควันบุหรี่และเหงื่อ ช่างน่าคลื่นไส้ในตอนตีสามของเช้านั้น..."
Casino Royale เป็นเรื่องที่ เจมส์ บอนด์ ต้องโค่นเอเย่นต์รัสเซียชื่อ Le Chiffre บนโต๊ะพนัน เพื่อบีบให้สายลับคนนี้วางมือ แต่สาวสวยคนหนึ่งโผล่เข้ามาทำให้เรื่องราวพลิกผันไป
นิยาย เจมส์ บอนด์ เรื่องอื่น ๆ คือ
Live and Let Die (1954) ปฏิบัติการของ เจมส์ บอนด์ ในการตามล่ามิสเตอร์ บิ๊ก ที่ฮาร์เล็ม มิสเตอร์ บิ๊ก เป็นอาชญากรที่เชื่อมเกี่ยวกับรัสเซีย นำไปสู่เกาะลับแห่งหนึ่งที่คาริบเบียน
Moonraker (1955) เจมส์ บอนด์ ต้องหยุด ฮูโก แดร็กซ์ ที่ใช้จรวดของอังกฤษเพื่อทำลายลอนดอน
Diamonds Are Forever (1956) ปฏิบัติการของ เจมส์ บอนด์ ในการทำลายเครือข่ายการขนเพชรข้ามชาติ โดยมีสาวสวย ทิฟฟานี เคส เคียงข้าง
From Russia With Love (1957) เรื่องการล้างแค้นของกลุ่ม SMERSH ต่อ เจมส์ บอนด์ โดยใช้สาวสวยเป็นเหยื่อล่อ
Dr. No (1958) เจมส์ บอนด์ ตามหาสายลับที่หายไปแถวจาไมกา ที่อยู่ของอาชญากรนาม ดร. โน
Goldfinger (1959) เจมส์ บอนด์เล่นไพ่กับโกลด์ฟิงเกอร์ และพบแผนร้ายที่ซ่อนเร้นอยู่ คือการขโมยทองทั้งหมดจากฟอร์ต นอกซ์
อันนามคนร้าย โกลด์ฟิงเกอร์ นั้น เฟลมมิงได้มาจากชื่อของ เออร์โน โกลด์ฟิงเกอร์ ญาติห่าง ๆ ของเฟลมมิง เป็นสถาปนิกผู้ลุ่มหลงในคอนกรีต เฉกเช่นโกลด์ฟิงเกอร์ ลุ่มหลงในทองคำ
เออร์โน โกลด์ฟิงเกอร์ ขู่จะฟ้องร้องเฟลมมิง แต่ก็เปลี่ยนใจในภายหลัง นับเป็นโชคดียิ่งของโลกวรรณกรรมที่เขาใจอ่อน เพราะเฟลมมิงเตรียมชื่อสำรองของคนร้ายรายนี้ไว้แล้วคือ Goldprick น่าขนลุก!
For Your Eyes Only (1960) เป็นหนังสือรวมเรื่องสั้น ประกอบด้วย From a View to a Kill, For Your Eyes Only, Risico, The Hildebrand Rarity, A Quantum of Solace
Thunderball (1962) เจมส์ บอนด์ขวางแผนการร้ายขององค์การ SMERSH ที่ขโมยระเบิดปรมาณู เรื่องแนวนี้กลายเป็นสูตรสำเร็จให้หนังและหนังสือจำนวนมาก
The Spy Who Loved Me (1962) หนังสือเล่มนี้ฉีกแนวจากเล่มก่อนคือให้ผู้หญิงคนหนึ่งชื่อ วิเวียน มิเชล เป็นผู้เล่าเรื่อง เป็นเรื่องของผู้หญิงที่มีความหลังและเผชิญนักฆ่าสองคน
On Her Majesty’s Secret Service (1963) เจมส์ บอนด์ ตามล่าโบลเฟลด์ คู่ปรับเก่าซึ่งมีแผนการร้ายใช้อาวุธชีวภาพถล่มอังกฤษ เล่มนี้เฟลมมิงเลิกเขียนแนวทดลอง หันกลับมาหาแบบเดิม เรื่องนี้ เจมส์ บอนด์ พบรักและแต่งงานกับสาวสวยชื่อ คอนเทสซา เทเรซา ดี วิเซนโซ (เรียกสั้น ๆ ว่า เทรซี) แต่ระหว่างทางไปฮันนีมูน เจ้าสาวของเขาก็ถูกโบลเฟลด์สังหารโหด
You Only Live Twice (1964) หลังจากเจ้าสาวของเขาตาย เจมส์ บอนด์ก็เริ่มเบื่อชีวิต เอ็มส่งเขาไปที่ญี่ปุ่นเพื่อปฏิบัติการใหม่ พบหมอคนหนึ่งที่ชักชวนผู้คนให้ฆ่าตัวตาย ชีวิตท่อนนี้ของ เจมส์ บอนด์ สะท้อนชีวิตจริงของคนเขียนที่กำลังหดหู่เช่นกัน
007 In New York (1964) เจมส์ บอนด์ ไปนิวยอร์กเพื่อเตือนสายลับเอ็มไอ. 6 คนหนึ่งว่า คนรักของหล่อนเป็นสายลับเคจีบี
หนังสือเล่มนี้มีขายเฉพาะในอเมริกา อยู่ในชุดเรื่องท่องเที่ยว Thrilling Cities (1964)
The Man with the Golden Gun (1965) เจมส์ บอนด์ ต่อสู้กับสคาราแมนกา สายลับของ ฟิเดล คาสโตร ที่มีแผนการร้ายทำลายอุตสาหกรรมอ้อย เฟลมมิงเขียนเรื่องนี้ไม่จบ เขาตายเสียก่อนในเดือนสิงหาคม ปี 1964
เจมส์ บอนด์ รีบูตมาหลายรอบ รอบล่าสุดตกอยู่ในมือของ เดอนิ วิลเนิฟ
เชื่อว่าถ้าทำ Sicario ได้ระดับนั้น 007 ตอนใหม่น่าจะออกมาดี
วินทร์ เลียววาริณ 17-11-26
1- แชร์
- 40
-
วินทร์ เลียววาริณ4 วันที่ผ่านมา
ดาราดังโจวเหวินฟะไปไหนมาไหนด้วยรถเมล์และรถไฟใต้ดิน เขาบอกว่า “ไม่มีใครสนใจผมหรอก 90 เปอร์เซ็นต์ของผู้โดยสารรถไฟใต้ดินจ้องบนมือถือของพวกเขา”
เขาไม่ลืมรากเหง้าที่สมถะ เรียบง่าย แม้จะดังแล้ว รวยแล้ว ก็ยังใช้ชีวิตแบบเดิม
มีคนถามเขาว่าทำไมไม่โดยสารรถส่วนตัว มีคนขับ เขามีปัญญาซื้อรถหรูอย่างไรก็ได้
เขาบอกว่า “ผมคิดว่าคนบางคนเชื่อว่าเมื่อคุณมีเงิน คุณก็ต้องเขยิบขึ้นไปอีกขั้น คุณจะต้องเป็นเจ้าของวัตถุอะไรสักอย่างที่คนระดับนั้นมีกัน ถ้าคุณไม่ทำอย่างนั้น คนอื่นจะเห็นว่าคุณเป็นคนแปลก”
อีกอย่าง... “ถ้าผมจ้างคนขับรถ ผมคงรู้สึกแย่ที่ให้เขารอผมทั้งวัน ผมคงกระวนกระวายใจและหงุดหงิดด้วยซ้ำที่รู้ว่ามีคนรอผม”
เขาชอบขึ้นรถไฟใต้ดิน เพราะมันสะดวกรวดเร็ว
“คนจำนวนมากแคร์เรื่องสัญลักษณ์ทางสถานะ และยอมอยู่ในรถติดสองชั่วโมง”
ไม่ว่าจะเป็นรถหรูแค่ไหน ก็ไม่น่าสนุก
แน่นอน เขาก็เคยผ่านชีวิตที่มีค่านิยมแบบนั้นมาก่อน เขาเคยชอบรถวินเตจแพง ๆ ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของสถานะดาราหนัง แต่เขาขายพวกมันหมด บอกว่า “ผมก็เป็นวัตถุโบราณไปแล้ว จะเอารถวินเตจไปทำไม ร่างกายผมก็เสื่อมลงไปทุกวัน”
เขาบอกว่าเขาเป็นคนง่าย ๆ ไม่เรื่องมาก ทำให้เขาผ่านช่วงร้าย ๆ ในชีวิตมาได้
“ผมเป็นคนที่มองโลกในแง่ดี ผมไม่จริงจังกับชีวิต”
เขาว่า “หนัง 90 เปอร์เซ็นต์ของผมแย่ แต่ถึงอย่างนั้นก็เถอะ ในฐานะนักแสดง ผมก็ต้องทำให้ดีที่สุดในการรับบทบาทของผม...”
เขาพูดขำ ๆ ว่า “มันไม่ง่ายนะที่จะเป็นนักแสดงแย่ ๆ ในหนังแย่ ๆ”
ในภาพยนตร์เรื่อง Crouching Tiger, Hidden Dragon ที่เขาแสดง แทรกปรัชญาเต๋า ตัวละครหลี่มู่ไป่กล่าวว่า “สิ่งต่าง ๆ ที่เราจับต้องมิยั่งยืนถาวร อาจารย์ข้าฯกล่าวว่า ไม่มีสิ่งใดที่เราสามารถยึดมั่นในโลกนี้ มีเพียงแต่ปล่อยวางมัน เราจึงสามารถเป็นเจ้าของสิ่งที่เป็นจริง”
เขาก็เดินชีวิตตามทางนี้
เขาบอกว่า “เงินไม่ใช่สิ่งที่คุณเป็นเจ้าของตลอดกาล เมื่อคุณจากไปในวันหนึ่ง คุณก็ต้องทิ้งมันไว้ให้คนอื่นใช้”
เขาประกาศจะยกทรัพย์สินทั้งหมดเพื่อการกุศล ช่วยเหลือคนที่เดือดร้อน
“ผมไม่สามารถเอาเงินไปได้หลังตาย ทำไมจึงไม่บริจาคให้คนที่จำเป็นต้องใช้ล่ะ?”
“เงินไม่ใช่ของผม ผมแค่ดูแลมันชั่วคราว เงินไม่ใช่สิ่งที่พาความสุขจริง ๆ ให้คุณ สิ่งที่ยากที่สุดในชีวิตเราไม่ใช่เกี่ยวกับคุณทำเงินได้มากแค่ไหน แต่คือคุณสามารถรักษาความสงบใจและทัศนคติที่สันติในชีวิตเราอย่างไร”
เราทุกคนมีความฝัน แต่ไม่ทุกคนไปถึงจุดหมาย และยิ่งมีน้อยกว่าน้อยที่ไปเกินความฝันนั้น
น้อยคนนักที่ยืนบนยอดเขาสูงยอมหวนกลับไปใช้ชีวิตแบบธรรมดา
สามัญไต่ขึ้นสู่สูงสุดนั้นยาก แต่สูงสุดคืนสู่สามัญนั้นยากกว่านัก
วินทร์ เลียววาริณ
16-11-26ย่อความจาก กอดหนาม
51 บทความกำลังใจ ราคาเพียง 260 บาท = บทความละ 5 บาท (ไม่คิดค่าส่ง)https://www.winbookclub.com/store/detail/241/กอดหนาม
โปรโมชั่นคู่กับเล่มอื่น https://www.winbookclub.com/store/detail/243/%28S11%29%20กอดหนาม%20+%20ปฎิบัติการผ่าสมองไอน์สไตน์%20+%20Mini%20TaoShopee เดี่ยว https://s.shopee.co.th/qUBWxp70F
2- แชร์
- 48
-
วินทร์ เลียววาริณ4 วันที่ผ่านมา
เขียนเรื่องโรงหนังมาหลายตอน หลายคนถามว่า จำได้หมดหรือว่าจดไว้
ทั้งสองอย่างครับ
ส่วนใหญ่เขียนจากความทรงจำ เพราะจำเรื่องดูหนังได้ดีกว่าเรื่องอื่น โดยเฉพาะถ้าประทับใจมาก จะจดจำได้แม่นยำ
เหตุการณ์ก่อนวัย 20 ทุกอย่างที่เขียนมาจากความจำล้วนๆ หลังจากนั้นผมก็เริ่มเขียนไดอารี จดไว้หมดว่าวันไหนดูเรื่องอะไร ที่ไหน
แต่ส่วนมาก ถ้าประทับใจหนัง จะจำได้ว่าดูที่ไหน แต่หากต้องการรู้รายละเอียดวันที่และเวลา ก็ต้องไปค้นไดอารี
เรื่องที่จำได้โดยไม่ต้องพึ่งไดอารีคือเรื่องที่ดูแล้วชอบมากๆ หมายถึงตอนนั้นนะครับ ตอนนี้ถ้าดูใหม่ อาจไม่ชอบ
อย่างเรื่อง Die Hard ประทับใจมาก จำได้ว่าดูที่โรงหนังวอชิงตัน สุขุมวิท
เรื่อง ความรักในหอแดง (ฉบับหลี่ฮั่นเสียง) นี่ก็ประทับใจมาก ก็จำได้ว่าดูที่โอเดียนถึง 5 รอบ
On Her Majesty's Secret Service ดู 5 รอบที่อินทรา ชอบมั่กมั่ก
จอมดาบเจ้ายุทธจักร จำแม่นว่าดูที่ศรีย่านเธียเตอร์ เพราะจำบทพากย์วลี "วิเวกวังเวงวิเหวงโหวง" ได้ จำได้ด้วยว่าในหนังมีดอกไม้สีเหลือง
Dirty Harry โดย คลินต์ อิสต์วูด ชอบมาก จำได้ว่าดูที่มงคลรามา
The Mechanic (นักฆ่ามหาประลัย) ชาร์ลส์ บรอนสัน ดูที่ลิโด จำได้เพราะมันมาก
ยุทธภูมิกางเขนเหล็ก (Cross of Iron) ดูที่แมคเคนนา จำเรื่องนี้ได้แม่น เพราะเป็นหนังโหดและดีมากเรื่องหนึ่งของปรมาจารย์สายหนังโหด แซม เพกกินพาห์ จำได้ด้วยว่าพระเอกคือ เจมส์ โคเบิร์น ผู้ร้ายคือ แมกซิมิเลียน เชลล์ (คนที่เล่นเป็นพ่อ Téa Leoni ในเรื่อง Deep Impact)
ขนาดหนังเล็กๆ ที่ไม่น่าจะจำได้อย่าง ไอ้กระทิงเดือด (The Human Factor) หนังแนวคนดีถูกรังแกแล้วสู้กลับ ก็ดันจำได้ว่าดูที่บางกอกรามา ไม่ไกลจากแยกสามเหลี่ยมดินแดง จำได้ด้วยว่านักแสดงชื่อ จอร์จ เคนเนดี ทั้งที่ไม่ใช่ดาราดังเลย
แต่เมื่อวานนี้กินอะไรเป็นอาหารเย็น กลับจำไม่ได้
สำหรับ Lust, Caution ดูที่ House RCA แน่นอนล้านเปอร์เซ็นต์
และไม่จดบันทึกไว้เป็นหลักฐานมัดตัวเอง
เคี้ยกเคี้ยก
วินทร์ เลียววาริณ
15-11-261- แชร์
- 41
