เงาของนักเขียนคนหนึ่ง ตอน 12 

ความบังเอิญ


ในนวนิยายเรื่อง กระบี่เย้ยยุทธจักร (笑傲江湖) ของกิมย้ง ตัวละครฝ่ายร้าย ‘ยิ่มอั้วเกี้ย’ มีแผนจะยึดครองยุทธจักรไว้ในอำนาจ ด้วยฝีมือไร้ผู้ต่อกรของเขาและพรรคอสูร ดูเหมือนจะไม่มีใครสามารถหยุดเขาได้ หลังจากจัดการกำจัดลูกน้องทรยศและยึดพรรคคืนมาแล้ว เขาก็รู้สึกยิ่งใหญ่และอยากใหญ่กว่านั้น เขาวางแผนยึดครองสำนักฝ่ายธัมมะให้หมด เริ่มที่วัดเสียวลิ้ม ฝ่ายธัมมะรู้เข้า ก็วางแผนรับมือเขาล่วงหน้า ผู้กล้าหาญทั้งหลายรวมตัวกันเตรียมต่อสู้ขั้นแตกหัก

ครั้นถึงวันรบแตกหัก กองกำลังของพรรคอสูรก็ปรากฏตัว เพื่อแจ้งข่าวต่อฝ่ายธัมมะว่า ยิ่มอั้วเกี้ยตายเสียแล้วเพราะความชราภาพ!

สำหรับคอนักอ่านที่ค่อนข้างจริงจัง จะหงุดหงิดกับการหักมุมแบบนี้เพราะมัน ‘ง่ายเกินไป’ ! ยิ่งเป็นนักเขียนระดับกิมย้ง คนอ่านก็คาดหวังว่าเรื่องจะคลี่คลายแบบ ‘ระเบิดปรมาณู’ ไม่ใช่ ‘ประทัด’

เอาละ อย่าเพิ่งหงุดหงิด! บางทีกิมย้งอาจมีเหตุผลของเขามากกว่าแค่ ‘คิดไม่ออก’!

ในหนังฮอลลีวูด เราพบการแก้ไขปัญหาของตัวละครแบบนี้มากมายนับไม่ถ้วน พระเอกถูกคนร้ายเล็งปืนใส่ เสียงปืนดังขึ้นหนึ่งนัด แน่นอน! คุณเดาเก่งจัง! เสียงปืนมาจากปืนของคนที่มาช่วยพระเอก ใช่! พระเอกรอด!

อีกตัวอย่างหนึ่งคือภาพยนตร์เรื่อง Midnight Express (1978) เรื่องนี้อิงจากเรื่องจริงของ บิลลี เฮย์ส นักศึกษาชาวอเมริกันที่ถูกจับเข้าคุกตุรกี ข้อหาขนยาเสพติด เขาทนทุกข์ในคุกตุรกี และพยายามหนี ในตอนท้ายเรื่อง บิลลีพยายามติดสินบนพัสดี และถูกพัสดีลากเข้าไปในห้องหมายข่มขืน บิลลีดิ้นและผลักพัสดีออกไป ศีรษะพัสดีกระแทกกับตะขอแขวนเสื้อ ถึงแก่ความตายง่ายๆ บิลลีจึงเปลี่ยนชุดพัสดี และหนีออกไปได้

จริงอยู่ ความตายของพัสดีอย่างง่ายดายมีความเป็นไปได้ แต่คนดูก็อาจรู้สึกเหมือนโชคเข้าข้างบิลลีพอดิบพอดี เรื่องจึงเข้าข่ายความบังเอิญ

การแก้ปัญหาพล็อตยุ่งๆ ด้วย ‘อัศวินขี่ม้าขาว’ พบบ่อยในนิยายทั่วไป เช่น พอพระเอกเข้าตาจน ทันใดนั้นมีคนมาช่วยพอดี การวางพล็อตแบบนี้ ศัพท์ทางการเรียกว่า Deus ex machina หมายถึงการแก้ไขหรือจบเหตุการณ์ยุ่งๆ ด้วยองค์ประกอบใหม่ที่ ‘โผล่มาจากไหนไม่รู้’ ยกตัวอย่าง เช่น จู่ๆ เรือก็โผล่มาช่วยเด็กในนวนิยาย Lord of the Flies หรือฝูงนกอินทรีโผล่มาช่วยตัวละคร ‘โฟรโด’ กับ ‘แซม’ ใน The Return of the King

นักเขียนที่ชอบใช้วิธีนี้มักถูกกล่าวหาว่าขี้เกียจ ซึ่งอาจจะเป็นจริง ก็คิดไม่ออกนี่หว่า! แก้ปัญหาด้วยอัศวินขี่ม้าขาวมาช่วยก็แล้วกัน อย่างนี้คือความบังเอิญ

นักเขียนทั่วโลกสอนต่อๆ กันมาว่า จงคิดพล็อตที่สามารถคลี่คลายในตัวมันเองได้โดยไม่พึ่งพาความบังเอิญ เหตุผลเพราะความบังเอิญทำให้เรื่องพล็อตอ่อนลง นานๆ ทำทีไม่เป็นไร แต่ไม่ควรทำบ่อยๆ จะเสียนิสัยได้

แต่การหลีกเลี่ยงความบังเอิญไม่ใช่เรื่องง่าย ต่อให้เป็นนักเขียนเก่งแค่ไหนก็ตาม มือระดับกิมย้งก็ยังเขียนเรื่องที่เต็มไปด้วยความบังเอิญเช่นกัน

ในนวนิยายเรื่อง มังกรหยก ภาคหนึ่ง (射鵰英雄傳) ปูเรื่องว่าในวงการยุทธจักรมีตัวละครจอมยุทธ์ชั้นสุดยอดหลายคน เช่น ห้ายอดฝีมือสูงสุดแห่งยุทธภพคือ เฮ้งเตงเอี้ยง (เทพมัชฌิม), อึ้งเอี๊ยะซือ (ภูตบูรพา) อั้งชิกกง (ยาจกอุดร), อิดเต็งไต้ซือ (ราชันย์ทักษิณ), อาวเอี๊ยงฮง (พิษประจิม) นอกจากนี้ก็มีจอมยุทธ์มือดีอีกมากมาย เช่น เจ็ดนักพรตแห่งสำนักช้วนจินก่า, เจ็ดประหลาดแห่งกังหนำ, จิวแป๊ะทง (เฒ่าทารก), ตั้งเฮี้ยงฮวง (ศพทองแดง), บ๊วยเถี่ยวฮวง (ศพเหล็ก), คิ้วโชยยิ่ม(ฝ่ามือเหล็กลอยน้ำ) ฯลฯ ปรากฏว่าตัวละครเอก ‘ก๊วยเจ๋ง’ มีโอกาสพบจอมยุทธ์เหล่านี้เกือบครบ ไปว่าเดินทางไปทิศไหน ก็เจอยอดฝีมือที่ว่ามาโดยมิได้นัดหมาย แผ่นดินจีนกว้างใหญ่ไพศาล แต่ก๊วยเจ๋งก็เจอตัวละครที่เป็นเสาหลักของวงการยุทธจักรแบบเรียงหน้าทีละคน ถ้าเจอสักคนสองคนเป็นเรื่องรับได้ แต่ถ้าเจอทุกคนคือความบังเอิญ

ในหนังโทรทัศน์ชุด Breaking Bad ตัวละคร ‘วอลเทอร์ ไวท์’ กำลังจะเข้ามอบตัวกับตำรวจขณะอยู่ที่บาร์แห่งหนึ่ง โดยทิ้งสายให้ตำรวจสืบตามมาได้ ระหว่างที่เขาดื่มเหล้ารอตำรวจมาจับ ทันใดนั้นเขาก็เห็นรายการสัมภาษณ์ในโทรทัศน์ เขาเกิดความคิดใหม่ เปลี่ยนใจไม่มอบตัวแล้ว รายการโทรทัศน์โผล่มาตอนที่เขากำลังจะมอบตัว แล้วทำให้เขาเปลี่ยนใจคือความบังเอิญ



หนังและหนังสือจำนวนมากไม่เพียงมีองค์ประกอบความบังเอิญ แต่ใช้ความบังเอิญเป็นแกนหลักของเรื่อง ดังนั้นหากเอาความบังเอิญออกไป เรื่องนั้นก็ล้มพับทันที เช่นพล็อตฝาแฝดและผิดฝาผิดตัว มุขนี้ใช้มาตั้งแต่สมัยเชกสเปียร์ เช่นเรื่อง Twelfth Night, The Comedy of Errors เรื่องหลังมีฝาแฝดสองคู่

ในนวนิยายเรื่อง The Prisoner of Zenda ของ แอนโธนี โฮป ตีพิมพ์มาตั้งแต่ปี 1894 เรื่องคือกษัตริย์รูดอล์ฟแห่งประเทศรูริตาเรียกำลังทรงขึ้นครองราชย์ ก่อนวันพิธีขึ้นครองราชย์ ทรงถูกอนุชาลอบวางยาและคุมขังในปราสาทแห่งเมืองเซนดา หมายจะทรงครองบัลลังก์แทน ข้าราชการจึงต้องหาตัวแทนไปเข้าพิธีแทน และพบชายอังกฤษคนหนึ่งที่เป็นญาติห่างๆ ซึ่งมาเที่ยวประเทศนี้ หน้าตาเหมือนกษัตริย์เป๊ะ

นวนิยายบ้านเราก็มีหลายเรื่องที่เข้าข่ายนี้ เช่น ศิวาราตรี ของพนมเทียน
ตัวละครเจ้าหญิงยามาระตีหน้าเหมือนโรหิตา ซึ่งไม่ใช่ญาติ เพื่อจะให้มีบทบาทสลับตัวกันได้

ใน เล็บครุฑ ของ พนมเทียน ตัวละครเอก ‘คมน์ สรคุปต์’ มีรูปร่างหน้าตาเหมือนวายร้าย ‘ชีพ ชูชัย’ จึงถูกทางการเรียกตัวให้สวมรอยเป็นคนร้ายเข้าไปสืบความลับขององค์กรลับ

ในเรื่อง ผมไม่อยากเป็นพันโท ของ พ.ต.ต. ประชา พูนวิวัฒน์ ตัวละครเอก ‘ฟ้าลั่น บุญบันดาล’ มีรูปร่างหน้าตาเหมือนนายทหารลาวคนหนึ่ง จึงถูกส่งตัวไปปลอมตัวปฏิบัติการพิเศษในลาว

แน่ละ ความบังเอิญเกิดขึ้นได้ แต่ในการเขียนเรื่องสั้นและนวนิยายความเลี่ยงการใช้ความบังเอิญในการวางโครงเรื่อง ใช้ได้บ้าง แต่อย่าใช้มากเกินไป จะทำให้เรื่องลดความน่าเชื่อถือลง

อย่างไรแค่ไหนจึงเข้าข่าย ‘ความบังเอิญ’?

คำตอบอยู่ที่ความน่าจะเป็น (probability)

ความน่าจะเป็นคือมาตรวัดความน่าจะเกิดขึ้นของเหตุการณ์หนึ่งๆ วัดด้วยค่า 0 กับ 1

0 คือจะไม่เกิดขึ้น 1 คือจะเกิดขึ้น

หากเราโยนเหรียญเสี่ยงทายหัวก้อย ความน่าจะเป็นที่จะออกหัวหรือก้อยคือ 1/2 หรือ 50% หรือ 0.5

ความน่าจะเป็นจะลดลงหากเพิ่มข้อแม้เข้าไปอีก ยกตัวอย่างเช่น มีโอกาสแค่ไหนที่คุณจะถูกฟ้าผ่าสักครั้ง แน่นอนย่อมเป็นไปได้ ฟ้าผ่าเป็นปรากฏการณ์ธรรมชาติ มีคนมากมายต้องเดินกลางทุ่งแจ้งขณะฝนฟ้าคะนอง

มีโอกาสแค่ไหนที่คุณจะถูกฟ้าผ่าสองครั้ง? ก็ยังเป็นไปได้ แต่ความน่าจะเป็นน้อยลง

แล้วมีโอกาสแค่ไหนที่คุณจะถูกฟ้าผ่าสองครั้งในเวลา 12.40 น. เหมือนกัน? ความน่าจะเป็นต่ำมากจนใกล้ 0 เพราะมันมีถึงสามข้อแม้ในเหตุการณ์เดียว

มีโอกาสแค่ไหนที่คุณนั่งมอเตอร์ไซค์จากลาดพร้าวไปรามอินทราสองครั้ง ยางแตกทั้งสองครั้ง

มีโอกาสแค่ไหนที่คุณพบแฟนเก่าสามคนมาในที่เดียวกัน

มีโอกาสแค่ไหนที่แฟนใหม่ของคุณเกิดในวันเวลาเดียวกับภรรยาเก่าคุณที่เสียชีวิต

คำตอบคือยาก ความน่าจะเป็นใกล้เลข 0 แต่ยังไม่ใช่ 0

แต่ความรู้สึกของคนอ่านจะสัมผัสจุดอ่อนของเรื่องได้เสมอ และในเรื่องสั้นและนวนิยาย แค่ความรู้สึกไม่ดีเล็กๆ ไม่ควรให้ผุดขึ้นในหัวคนอ่าน เรื่องที่เขียนไม่เพียงต้องเลี่ยงความบังเอิญ แต่ต้องเลี่ยงการสร้างความรู้สึกของคนอ่านว่าเป็นเรื่องบังเอิญด้วย

พูดง่ายๆ คือ อะไรที่เราแค่รู้สึกว่าไม่น่าเป็นไปได้ ก็อาจเข้าข่ายความบังเอิญซึ่งควรเลี่ยง เขียนแบบชัวร์ๆ ดีกว่า โดยปูเหตุผลรองรับทุกจุด ตอกเสาเข็มให้มั่นคงไว้ก่อน

เลี่ยงความบังเอิญมากกว่าหนึ่งอย่างในหนึ่งเรื่อง

ในหนังเรื่อง A Walk in the Clouds (1995) เรื่องของ ‘พอล’ ทหารผ่านศึกจากสงครามโลกครั้งที่สองกลับบ้าน กำลังจะสร้างครอบครัวกับหญิงสาวที่เขารักก่อนไปสงคราม เขาเดินทางไปเหนือเพื่อหางานทำ ระหว่างทางนั่งรถบัส พบหญิงสาวคนหนึ่งชื่อ ‘วิคทอเรีย’ เธอตั้งท้อง ถูกแฟนทิ้ง และกำลังกลับบ้าน วิคทอเรียบอกว่าพ่อเธอซึ่งเป็นคนหัวโบราณจะต้องฆ่าเธอแน่ที่ท้องไม่มีพ่อ พอลอาสาสวมรอยเป็นสามีเธอ เพื่อหลอกครอบครัวเธอ ทั้งสองรักกัน ในตอนท้ายแฟนของพอลขอเลิกกับเขา ทำให้เขาสามารถกลับไปแต่งงานกับวิคทอเรีย

เรื่องนี้มีความบังเอิญ (ข้อแม้) ถึงสองอย่าง หนึ่งคือวิคทอเรียต้องการหาคนหนุ่มไปสวมรอยและพบพอลพอดี และสอง แฟนของพอลขอเลิกกับเขาเพื่อให้บทหนังสามารถให้พอลแต่งงานกับวิคทอเรียได้

ในเรื่องสั้น รถด่วนขบวนพิศวาส ของ ปกรณ์ ปิ่นเฉลียว ตัวละครหลักตกงานหลายเดือน เพื่อนคนหนึ่งจึงชวนไปทำงานที่เชียงใหม่กับเจ้านาย ระหว่างโดยสารรถไฟไป ผู้โดยสารที่นั่งตรงข้ามเขาเป็นหญิงสาวงามคนหนึ่ง ในยามค่ำรถไฟเกิดอุบัติเหตุหยุดกะทันหัน ไฟดับหมดทั้งขบวน ร่างหญิงสาวหลุดจากที่นั่งมาทับเขา เป็นจุดเริ่มของบทพิศวาส

เมื่อไปถึงจุดหมาย เพื่อนก็พาเขาไปหาเจ้านาย ปรากฏว่าเจ้านายคนนั้นก็คือหญิงสาวคนนั้นนั่นเอง

บังเอิญหรือไม่บังเอิญ?

จริงอยู่ เจ้านายสาวอาจเดินทางไปรถไฟขบวนเดียวกัน เพราะทำงานที่เชียงใหม่ แต่ความน่าจะเป็นของคนสองคนมานั่งรถไฟในตู้เดียว ที่นั่งติดกัน รถไฟเกิดอุบัติเหตุในวันนั้นพอดี ไฟดับพอดี แล้วหล่อนก็ไถลงมาในอ้อมกอดเขาพอดี แล้วเธอก็เป็นเจ้านายใหม่ของเขาพอดี มีถึงสี่ข้อแม้ ความน่าจะเป็นต่ำมาก



นอกจากความบังเอิญในการวางพล็อตเรื่องแล้ว ก็ควรระวังความบังเอิญในชื่อตัวละครเช่นกัน

ในนวนิยายเรื่องหนึ่งของหลวงวิจิตรวาทการ ตัวละครสองคนซึ่งไม่เกี่ยวข้องกัน แต่มีความสัมพันธ์กับนางเอกคนเดียวกัน ชื่อพ้องกัน คนหนึ่งชื่อ ‘จงรัก’ อีกคนหนึ่งชื่อ ‘ภักดี’ นี่ก็เข้าข่ายบังเอิญ แน่ละ การที่ผู้หญิงคนหนึ่งรู้จักชายสองคน ชื่อ จงรัก กับ ภักดี เป็นเรื่องที่เป็นไปได้ แต่หากทั้งสองเป็นแฟนด้วย ความน่าจะเป็นก็ลดลง

การตั้งชื่อตัวละครที่สอดคล้องกับเรื่อง ก็อาจเข้าข่ายความบังเอิญ เช่น กัน

ในนวนิยายเรื่อง ชุมแพ เรื่องเกิดขึ้นที่ชุมแพ ตัวละครหลักชื่อ ‘เพิก ชุมแพ’

ใน ร้อยป่า เรื่องเกี่ยวกับป่า ตัวละครหลักชื่อ ‘เสือ กลิ่นสัก’

ใน เพชรพระอุมา เรื่องเกี่ยวกับป่า ตัวละครหลักชื่อ ‘รพินทร์ ไพรวัลย์’

แม้แต่ผมเองก็ยังเผลอเหมือนกัน เช่นตัวละคร ‘ตุล’ ใน ฝนตกขึ้นฟ้า มีชื่อที่มีความหมายถึงศาลเตี้ยกลายๆ

การตั้งชื่อตัวละครที่สอดคล้องกับเรื่องแม้มีกลิ่นของความบังเอิญอยู่บ้าง แต่ก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่โต

สมัยวัยรุ่น ผมเคยเขียนนิยายภาพการตามล่าเสือลำบากเรื่อง พรายสมิง ตัวละครเป็นชาวป่าห้าคนชื่อ จอบ, เสียม, สิ่ว, ขวาน และ ชะแลง เป็นเรื่องบังเอิญมากที่ชื่อคนทั้งกลุ่มเป็นเครื่องมือ นี่คือการเขียนโดยไม่ได้คิดอะไร เป็นงานขั้นอนุบาล ความน่าจะเป็นที่ชาวบ้านห้าคนมีชื่อเป็นเครื่องมือทั้งหมดต่ำมาก

หากการตั้งชื่อเป็นชุดแบบนี้บังเอิญ ชื่อตัวละครสิบคนในภาพยนตร์เรื่อง Identity (2003) ก็อาจเข้าข่ายบังเอิญเหมือนกัน ตัวละครทั้งสิบเป็นชื่อเมืองและรัฐในสหรัฐอเมริกา : Edward Dakota, Samuel Rhodes, Paris Nevada, Ginny Isiana, Lou Isiana, Caroline Suzanne, Alice York, George York, Timothy York, Robert Maine แต่เรื่องนี้ชื่อตัวละครเป็นชุดมีนัยว่าการที่ตัวละครทั้งสิบมาปรากฏตัวในที่เดียวกันไม่ใช่เรื่องบังเอิญ

ในเรื่อง เสเพลบอยชาวไร่ และ ผู้มียี่เกในหัวใจ ของ ’รงค์ วงษ์สวรรค์ นามสกุลตัวละครแทบทั้งเรื่องเป็นชื่อพืชผักผลไม้ เช่น แจ้ง ใบตอง, ทิม กระทกรก, พริ้ง ฟักทอง, เฉ่ มะเขือพวง, ทอง มะขามอ่อน, ฝืด ตำแย, ผัน ฉนวน, เชิด เถาบวบ, เทิน เกสร, เข็บ สะเดา, ตาด ลำแพน, เฉ่ มะเขือพวง

ชื่อเหล่านี้ย่อมไม่ประหลาด ที่ประหลาดคือมาอยู่รวมกัน! จึงเข้าข่ายความบังเอิญ แต่งานของ ’รงค์ วงษ์สวรรค์ จำนวนมากเป็นงานล้อเลียนชีวิต ชื่อตัวละครมีลักษณะล้อเลียนอย่างหนึ่ง ตัวละครในงานจำนวนมากของเขาเหมือนอาศัยอยู่ในโลกคู่ขนาน ราวกับว่า ’รงค์ วงษ์สวรรค์ สร้างโลกใหม่ของเขาขึ้นมาโดยจำลองจากโลกเดิมที่เราคุ้นเคย มีความเหนือจริงนิดๆ เปรียบเช่นงานของ ปิกัสโซ วาดรูปคนเป็นคน แต่ไม่เหมือนคนของจิตรกรอื่นๆ เราไม่สามารถบอกว่ารูปคนของปิกัสโซไม่สมจริง เพราะมันเป็นสไตล์อย่างนั้น ดังนั้นชื่อตัวละครที่ดูเหมือนบังเอิญเหล่านี้จึงเหมือนความตั้งใจ


การแก้ไขเรื่องความบังเอิญ

หลักการง่ายมาก นั่นคือเปลี่ยนความบังเอิญเป็นความตั้งใจ!

ความบังเอิญในกรณีฝาแฝดหรือคนหน้าเหมือนกันแก้ไม่ยาก แค่ปรับพล็อตให้เป็นพี่น้องกัน ก็เรียบร้อย เช่น ในเรื่อง Bad Company (2002) พล็อตอิงกับการใช้คนหน้าตาเหมือนกัน

เจ้าหน้าที่ซีไอเอคนหนึ่งเสียชีวิตขณะปฏิบัติหน้าที่ ทางการจึงไปหาน้องฝาแฝดของเขามาปลอมตัวเป็นเขาเพื่อปฏิบัติหน้าที่ต่อ วางพล็อตแบบนี้ ก็ทำให้เรื่องสมจริงขึ้นทันที

การแก้ปัญหาพล็อตแบบนี้ก็ปรากฏในภาพยนตร์เรื่อง Avatar ของ เจมส์ คาเมรอน เช่นกัน เมื่อตัวละครหลัก ‘เจค ซัลลี’ ไปทำหน้าที่แทนคู่ฝาแฝดที่ตายไปกะทันหัน ในนวนิยาย The Prisoner of Zenda ทำให้ตัวละครหลักเป็นญาติกับกษัตริย์ ก็พอยอมรับได้

ในเรื่อง Face/Off (1997) ตัวละคร เจ้าหน้าที่เอฟบีไอ ‘ฌอน อาร์เชอร์’ ต่อกรกับคนร้าย ‘แคสเตอร์ ทรอย’ ระหว่างการสู้กันครั้งหนึ่ง ทรอยบอกอาร์เชอร์ว่าเขาวางระเบิดไว้ที่แห่งหนึ่ง แต่เขาบาดเจ็บขั้นโคม่าก่อนถูกเค้นความจริง อาร์เชอร์จึงเข้ากระบวนการผ่าตัดเปลี่ยนหน้าของตนให้มีใบหน้าของทรอย เข้าไปสืบหาความลับของคนร้าย ทรอยฟื้นจากโคม่า และพบว่าหน้าของเขาหายไป จึงบังคับให้หมอเปลี่ยนหน้าเขาเป็นใบหน้าของอาร์เชอร์ และฆ่าหมอเสีย

การที่คนสองคนเปลี่ยนหน้ากันจนเพื่อนๆ จำไม่ได้ จัดว่าเป็นความบังเอิญหรือไม่สมจริง ในร่างต้นฉบับ มันเป็นนิยายไซไฟ เรื่องก็สมจริงเพราะมีวิทยาการทำหน้าให้เหมือนกันได้ แต่เมื่อตัดความเป็นไซไฟออก เรื่องก็กลายเป็นความบังเอิญไป

ในหนังเรื่อง Dave (1993) ตัวละครหลัก ‘เดฟ’ เปิดสำนักงานจัดหางาน วันหนึ่งผู้ใหญ่ในทำเนียบขาวตามตัวเขาไป ให้ปลอมตัวเป็นประธานาธิบดีมิตเชลล์ซึ่งกำลังอยู่ในโคม่า เหตุเพราะรูปร่างหน้าตาของเขาเหมือนประธานาธิบดีเปี๊ยบ อย่างนี้คือความบังเอิญ แต่หากความบังเอิญเป็นข้อห้าม หนังเรื่องนี้ก็เดินเรื่องต่อไม่ได้ นอกจากจะปรับเรื่องให้มีวิทยาการโคลนคนใหม่หรือเปลี่ยนหน้าคนใหม่ให้เหมือนประธานาธิบดี ซึ่งอาจกลายเป็นหนังไซไฟไป

กรณีนั่งมอเตอร์ไซค์จากลาดพร้าวไปรามอินทราสองครั้ง ยางแตกทั้งสองครั้งเป็นความบังเอิญก็จริง แต่ถ้าเปลี่ยนตัวละครให้เป็นคนอ้วนใหญ่ น้ำหนักเกินทำให้ยางรถแตก อย่างนี้ไม่เป็นความบังเอิญ หรือแต่งเรื่องให้ถนนไม่ดี มีตะปูเยอะ ยางล้อจึงแตก

ถ้าตัวละครสองคนต้องมาพบกันพอดี ก็ออกแบบพล็อตให้เป็นความตั้งใจ หรือการวางแผนหลอกล่วงหน้า (setup) เช่น ในนวนิยาย ฝนตกขึ้นฟ้า ตัวละคร ‘ตุล’ หนีคนร้ายและพบหญิงสาว ‘แตน’ ในสถานการณ์คล้ายคลึงกันถึงสองครั้ง จัดว่าเป็นความบังเอิญ แต่เรื่องก็เฉลยภายหลังว่ามันเป็นการวางแผนหลอกล่วงหน้า เป็นต้น

หนังเรื่อง Before Sunrise (1995) และ Before Sunset (2004) หนังสองภาคที่ใช้ตัวละครชุดเดียวกัน ใน Before Sunrise ตัวละคร ‘เจสซี’ ชาวอเมริกันพบหญิงสาวฝรั่งเศส ‘เซลีน’ บนรถไฟ ทั้งสองสนทนากันอย่างออกรส และเข้ากันด้วยดี และใช้เวลาทั้งคืนด้วยกัน ไปตามที่ต่างๆ เจสซีกำลังจะกลับอเมริกา เซลีนกำลังจะกลับปารีสเพื่อเรียนต่อ

การที่ทั้งสองพบกันในรถไฟและคุยกันพอดีค่อนข้างจะบังเอิญ (แต่เป็นไปได้) อย่างไรก็ตามบททำให้เรื่องน่าเชื่อมากขึ้นโดยให้ตอนแรกทั้งสองนั่งแยกกัน เซลีนนั่งตรงข้ามสามีภรรยาคู่หนึ่งซึ่งมีปากเสียงกัน ทำให้เธอรำคาญและไปหาที่นั่งใหม่ ก็คือที่นั่งตรงข้ามเจสซี

ทั้งสองท่องเมืองเวียนนาไปตามที่ต่างๆ และคุยกันตลอดทาง ถกเรื่องชีวิต การแต่งงาน ปรัชญา ศาสนา ฯลฯ ทั้งสองตกหลุมรักกันและกัน หนังจบที่ทั้งสองแยกทางกันที่สถานีรถไฟ ทั้งสองรู้ว่าจะไม่ได้พบกันอีกแล้วในชาตินี้

แต่ทั้งสองก็ได้พบกันอีกครั้งในภาคสอง - Before Sunset เก้าปีให้หลัง และทั้งสองก็ได้คุยกันยาวๆ ในช่วงเวลาสั้นๆ ที่อยู่ด้วยกันอีกครั้ง คราวนี้ที่ปารีส จึงเป็นหนังอีกเรื่อง คุยกันเรื่องทั่วไปและส่วนตัว เจสซีแต่งงานแล้ว มีลูกหนึ่งคน เซลีนมีแฟนแล้ว ทั้งสองดูจะไม่พอใจในชีวิตของตน จึงเล่าสู่กันฟังในเรื่องต่างๆ

การที่คนสองสัญชาติสองคนพบกันอีกครั้ง คุยกันอีกครั้ง ย่อมเข้าข่ายเรื่องบังเอิญ หนังจึงต้องออกแบบข้อแม้ให้มันไม่ใช่ความบังเอิญ

เรื่องจึงต้องปูพื้นเพิ่มว่า เก้าปีต่อมา เจสซีหลายเป็นนักเขียน เขาเขียนนวนิยายเรื่องหนึ่งที่ได้รับแรงบันดาลใจจากการพบกันครั้งนั้น เขาเดินทางไปโปรโมทหนังสือที่ยุโรป แวะจุดสุดท้ายที่ปารีส จึงได้เจอเซลีนอีกครั้ง เรื่องก็ไม่ใช่ความบังเอิญอีกต่อไป

ในกรณีชื่อตัวละครที่บังเอิญนั้น ก็สามารถแก้ไขได้ เช่นในกรณีของชาวบ้านห้าคนชื่อ จอบ, เสียม, สิ่ว, ขวาน และ ชะแลง ก็แก้ไขให้ตัวละครทั้งห้าเป็นพี่น้องกัน พ่อแม่จึงตั้งชื่อลูกเป็นเซ็ทซึ่งเป็นเรื่องปกติ ความบังเอิญก็หายไปทันที



ความบังเอิญที่ยอมรับได้


อย่างไรก็ตาม บางครั้งบางเรื่องก็สามารถใช้ความบังเอิญได้ มีสองกรณีคือ

1 ความบังเอิญเป็นคอนเส็ปต์หลักของเรื่อง

หากความบังเอิญวางไว้ตอนต้นเรื่อง และเป็นคอนเส็ปต์หลัก ก็รับได้ เพราะมันเป็นข้อแม้ของ ‘what-if’ (เกิดอะไรขึ้นถ้า...)

ยกตัวอย่างเช่นเรื่อง เล็บครุฑ และ  ผมไม่อยากเป็นพันโท เรื่องนี้บังเอิญ แต่เมื่อใช้ความบังเอิญเป็นคอนเส็ปต์ของเรื่อง (what if)  “จะเกิดอะไรขึ้นหากเรามีเจ้าหน้าที่หน้าเหมือนกับคนที่เราต้องการสวมรอย” และดำเนินเรื่องไปตามนั้น จึงยอมรับได้ แม้ว่าโอกาสที่คนแปลกหน้าสองคนหน้าเหมือนกันนั้นเกิดขึ้นยากมาก ในกรณีนี้หากตัวละครหลักหน้าตาไม่เหมือนคนนั้น ก็ไม่ถูกเรียกตัวมา

ความบังเอิญในที่นี้จึงกลายเป็นข้อแม้ของนิยาย

ในหนังเรื่อง Die Hard (1988) ตำรวจจากนิวยอร์กไปเยี่ยมภรรยาที่ ลอส แองเจลิส ณ ที่ทำงาน และ (บังเอิญ) พบคนร้ายที่มายึดตึกนั้นพอดี และฆ่าคนร้ายตายเรียบ เพราะเขา (บังเอิญ) มีฝีมือ อย่างนี้ย่อมเข้าข่ายบังเอิญ แต่เนื่องจากความบังเอิญนี้เป็นคอนเส็ปต์เรื่อง เราจึงยอมรับมันในฐานะของข้อแม้ของเรื่อง



2 ความบังเอิญทำหน้าที่เป็น irony

irony อาจแปลว่าเสียดสี แดกดัน แต่ในบริบทนี้หมายถึงการเล่นตลกของชะตากรรม (มีคนแปลว่าย้อนแย้ง) ตัวอย่าง irony เช่น ทิ้งระเบิดปรมาณูเพื่อยุติสงคราม, การล้มวัวเลี้ยงเหล้าในงานบุญ, การพิมพ์โปสเตอร์กระดาษต่อต้านการตัดต้นไม้, การสร้างศาลพระภูมิตึกวิทยาศาสตร์ เป็นต้น

ยกตัวอย่าง irony ในเรื่องสั้นและนวนิยายเช่นในกรณีตัวละคร ‘ยิ่มอั้วเกี้ย’ ตายขณะที่ความฝันเป็นเจ้ายุทธจักรใกล้เป็นจริง คนอ่านอาจรู้สึกว่ามันง่ายไป แต่ในชีวิตจริงก็เป็นไปอย่างนี้บ่อยๆ มันเป็นเรื่องขันขื่นที่น่าหัวเราะ ในกรณีนี้ความบังเอิญทำหน้าที่ สร้างความขันขื่น (irony) จึงรับได้

กิมย้งเขียนเรื่องนี้เป็นเรื่องท้ายๆ ในชีวิตนักเขียนนวนิยายของเขา เวลานั้นเขาถึงจุดสุดยอดแล้ว มีประสบการณ์การเขียนโชกโชน การคิดพล็อตจุดจบของ ‘ยิ้มอั้วเกี้ย’ ทางอื่นย่อมไม่เกินความสามารถ เช่น เขาอาจถูกลูกน้องลอบวางยาพิษ, เขาอาจสู้กับพระเอกแล้วยอมตาย เพราะไม่อยากให้ลูกสาวของเขาที่รักกับพระเอกเสียใจ ฯลฯ แต่กิมย้งก็เลือกจบบทบาทของตัวละครคนนี้อย่างนี้ เหตุผลเพราะต้องการเสนอความขันขื่น “คนคำนวณมิสู้ฟ้าลิขิต” หรือ “มีบุญ แต่ไม่มีวาสนา” ยิ่งใหญ่แค่ไหน ก็แพ้กฎธรรมชาติ นี่เป็นการชี้สัจธรรมของนักการเมือง โกงแผ่นดินมาแค่ไหน ก็ไม่อาจโกงความตาย อีกประการ เรื่องปูมาก่อนว่าเขาแก่แล้ว อีกทั้งถูกคุมขังในคุกใต้ดินมานาน

ซัพพล็อตนี้แม้คนอ่านอาจรู้สึกว่า “จบง่ายไปหน่อย” แต่มองในอีกมุมหนึ่ง ก็รับได้และตลกดี


วินทร์ เลียววาริณ

www.winbookclub.com

13 กันยายน 2557

ส่งต่อให้เพื่อน :  
 
 
 
ความเห็นที่ 1
Patt 13-09-2014 10:52

ขอบคุณครับผม ยังตามอ่านอยู่เสมอครับ

 
ความเห็นที่ 2
ต้นกล้า 14-09-2014 13:12
ขอบคุณครับ ตามต่ออย่างใกล้ชิดลดต้นคอ พี่ Patt เช่นกัน อิอิ
 
ความเห็นที่ 3
ลอยเล่นลม 15-09-2014 01:36
บางทีถ้าความสนุกกลบความบังเอิญไปก็พอยอมรับได้ มังกรหยกเล่มแรก เอ่ยถึงจอมยุทธ์ลือชื่อมากมาย เราก็นึกอยู่แล้วว่ายังไง ยังไงพระเอกก็ต้องพบคนเหล่านั้นจนได้เรียกว่าจนครบด้วยแหละ ไม่งั้นจะเขียนมาทำไมตั้งหลายตัว เเต่ด้วยความที่พระเอกเป็นคนที่ไม่มีชื่อเสียง ไม่มีความสำคัญขนาดเรียกให้คนเหล่านั้นมาหา(อย่างลี้คิมฮวงนี่อยู่ดีๆก็ได้เจอจอมยุทธ์เกือบครบอันดับเลย) แล้วก็ไม่มีการวางแผนจะไปหาตัวคนเหล่านั้น มันก็เลยต้องเจอกันเอาดื้อๆ หนังกำลังภายในยังมีขนบอีกหลายอย่างที่ความน่าจะเป็นน้อยเช่นกัน อาทิ ถ้ามีเหตุการณ์คับขัน มักจะบังเอิญมีคนมาขัดจังหวะ ถ้ากำลังบอกความลับ มักจะบังเอิญมีคนมาได้ยินเข้าพอดี อ่านไปรู้สึกว่า มาได้ทันเวลาเหลือเกิน แต่มันก็เป็นจุดสำคัญที่ทำให้เรื่องเดินไปได้ เรื่องหลายเรื่องอาจจะพอเป็นไปได้ แต่เมื่อเทียบกับสถานการณ์ เราจะรู้สึกว่ามันหาทางออกง่ายไป อย่าง Breaking Bad ที่แฮงค์จับวอลท์ได้เพราะได้หนังสือที่เป็นหลักฐานมาจากหนังสืออ่านในห้องน้ำ ทั้งๆที่หนังสือกวีปกแข็งไม่น่าใช่สิ่งที่คนเราอ่านเวลาทำธุระหนัก ส่วน Sherlock มีตอนที่ติดอยู่กับระเบิด คิดว่าต้องตายแน่ๆ ปรากฏว่าพระเอกพบว่าระเบิดมีสวิตซ์ปิด!!! เอิ่ม เอางี้เลยเรอะ
 
ความเห็นที่ 4
caragio 15-09-2014 02:58

การ์ตูนเรื่อง ลัคกี้แมน ก็ใช้ความบังเอิญต่างๆเป็นโครงหลักครับ แต่เพราะด้วยความที่ตัวเองคือซูเปอร์ฮีโร่ที่มีพลังวิเศษอย่างเดียวคือ "ความโชคดีที่สุดในจักรวาล" และเรื่องนี้เป็นการ์ตูนตลก จึงทำให้พล็อตลงตัวพอดี

 

มีตอนหนึ่งที่ผมชอบมาก คือลัคกี้แมนแข่งกีฬากับมนุษย์ต่าวดาว มนุษย์ต่างดาวเตะบอลไปทางซ้ายของโกล ส่วนลัคกี้แมนกระโดดไปรับทางขวา ดูยังไงก็ไม่น่าจะมีเหตุบังเอิญอะไรที่จะมาช่วยป้องกันประตูไว้ได้ แต่ปรากฏว่ามีสัตว์ประหลาดตัวตุ่น 'หมายเลข2' โผล่พรวดออกมาจากดินมาบังเอิญกันลูกบอลได้พอดี ที่ขำก็คือ สัตว์ประหลาดตัวตุ่น 'หมายเลข1' โผล่มาเป็นศัตรูกับลัคกี้แมนในตอนก่อนหน้านี้ไปแล้ว ฉะนั้นการปรากฏตัวของตุ่นหมายเลขสองจึงจัดว่าไม่ใช่เรื่องบังเอิญ!

 
ความเห็นที่ 5
ลอยเล่นลม 15-09-2014 03:11
ในเรื่องฤท ธิ์มีดสั้นเองก็มีความบังเอิญอยู่เหมือนกัน ดีที่ไม่มากเท่าไหร่ อย่างช่วงต้นเรื่องลี้คิมฮวงถูกยาพิษกำลังจะตาย ต้องหาสุราดื่ม พอดีมีหมอขี้เมาดื่มอยู่ในร ้านเดียวกันพอดี ช่วงไปวัดเส้าหลิน เผอิญเจอคนที่เคยให้ร้ายตัวเองมาบวชอยู่ ตาคนนั้นสำนึกผิดเลยช่วยเหลือ แถมดั๊นรู้ความลับสุดยอดทำให้ลี้น้อยเอาตัวรอดออกมาได้ ตอนที่ไปหาลิ่มเซียนยี้ บังเอิญพบกับก๊วยซงเอี้ยง แทนที่จะเป็นชู้รักคนอื่นของนาง ทำให้เขาได้รับมิตรภาพอันไม่คาดคิด
 
ความเห็นที่ 6
Guidenogo 16-09-2014 14:37
 
ความเห็นที่ 7
มหึมาผู้น่ารัก 16-09-2014 20:51

ใน Breaking Bad สิ่งที่ผมมองว่ามันบังเอิญจริงๆคือ ไคลแม็กซ์ความมือบอนของ Hank ที่ค้นไปค้นมาเจอ
หนังสือ Walt  ที่ซ่อนไว้เนี่ยแหละ 

ผมจำไม่ได้ว่าเรื่องปูมาหรือเปล่าว่า Walt ได้ซ่อนเบาะแสสำคัญนี้ไว้ตั้งแต่ตอนไหน
ถ้าไม่มี ก็น่าจะทำฉากนี้ไว้แต่เนิ่นๆ อาจช่วยให้ความรู้สึกคนดูดีขึ้นบ้าง
ใช่ มันอาจเป็นความบังเอิญจริงๆนั่นแหละ เกิดขึ้นง่ายๆ ไม่ต้องมีเหตุผลรองรับมาก
 
แต่นี้เป็นฉากหนึ่งที่ผมสัมผัสไดุ้ถึงความบังเอิญเกินไป และผมไม่ค่อยยอมรับมัน (โดยส่วนตัว)

 
 
 
แสดงความเห็น
 
 
Email
 
Password
 
 
    
 
หนอนในตะกร้า (รวมบทความทั้งหมด)
 
เงาของนักเขียนคนหนึ่ง ตอน 12
เงาของนักเขียนคนหนึ่ง ตอน 11
เงาของนักเขียนคนหนึ่ง ตอน 10
เงาของนักเขียนคนหนึ่ง ตอน 9
เงาของนักเขียนคนหนึ่ง ตอน 8
เงาของนักเขียนคนหนึ่ง ตอน 7
เงาของนักเขียนคนหนึ่ง ตอน 6
เงาของนักเขียนคนหนึ่ง ตอน 5
เงาของนักเขียนคนหนึ่ง ตอน 4
เงาของนักเขียนคนหนึ่ง ตอน 3
เงาของนักเขียนคนหนึ่ง ตอน 2
เงาของนักเขียนคนหนึ่ง ตอน 1
กบในหม้อน้ำ
วิชาที่ไร้ประโยชน์
ใต้เงาของคนอื่น
สร้างปัญหามาแก้
ไซ่ง่อนรำลึก
เสียงเพลงในกองขยะ
ขนมสอดไส้
สัญญาณจากสวรรค์
ระหว่างทางสู่ความสำเร็จ
ผักชี
งานฝีมือ
ห้องสามห้อง
คุยกับมนุษย์ต่างดาว (9)
มนุษย์หมาป่า
คุยกับมนุษย์ต่างดาว (8)
มีแผน v.s. วางแผน
นาฬิกาทราย
เนื้อคู่
หนึ่งในสามพันล้าน
คุยกับมนุษย์ต่างดาว (7)
เครื่องกรอง
คุยกับมนุษย์ต่างดาว (6)
เมียเก่า
คุยกับมนุษย์ต่างดาว (5)
คุยกับมนุษย์ต่างดาว (4)
ส.ค.ส. 2557 : ข้อแม้ของความสุข
สนับสนุนปฏิวัติด้วยรถถัง!
กล่องใส่ภูเขา ต้นมะพร้าว ทะเล เรือ หาดทราย
ไม่มีเงินไม่ต้องใช้
คุยกับมนุษย์ต่างดาว (3)
ป้อมตำรวจ
คุยกับมนุษย์ต่างดาว (2)
คุยกับมนุษย์ต่างดาว (1)
เรื่องน่าอัศจรรย์
ฉี่ไม่เข้าเป้า
ไดโนเสาร์หลังบ้าน
ยาเม็ดสีฟ้ากับยาเม็ดสีแดง
ระนาบที่สี่ของชีวิต
บนกับล่าง
เด็กเวร
ภาพเบลอ
กรอบของสนามเบสบอล
ตับหมู
ทุกข์ทบต้น
หนึ่งปีมี 400 วัน หนึ่งวันมี 22 ชั่วโมง
ซอมบี้
Fake!
ปลาปีนเขา
มนุษย์พิเศษ
บทเรียนหลังพวงมาลัยรถยนต์
นักเดินทาง
บุญสำเร็จรูป
ขนมจีบ
สมการชีวิต
100 เรื่องแปลก
โลกคู่ขนาน
ตายก็ตาย รอดก็รอด
เดินเท้าไปโรงเรียน
ความคิดกำหนดชะตาชีวิต
คนโชคดี
เปลี่ยนกระถาง
ฟีนิกซ์
วันเกิดปีที่ 3,500,000,000
นาฬิกาของนกฮูก
อิฐทีละก้อน
เดาสร้างทุกข์
ปิศาจในตัวเรา
หนังพากย์
กระถางเปล่า
นอนหลับ กินข้าวอร่อย
iJOBS
เศษสตางค์
ตลกอันตราย!
บ้านแตกเพราะ สตีฟ จ็อบส์
แตะหัวใจ
เมื่อหัวใจเต้นครั้งที่ 15,000,000,000
ชั้นดิน
ตอไม้
ฟ้าถล่ม
สายดิน
คุณค่าของชิ้นส่วนเล็กๆ
ยาใจ
ยอดฝีมือทำเก้าอี้
ด้านที่มองไม่เห็น
กำแพงขวางรัก
LAT
อาหารหมู
3G
“โลกไม่ยุติธรรมเลย”
ภาษาแผ่นดิน
แม่น้ำแสงจันทร์
ยานเวลามีจริง!
ช็อกโกแลตยัดไส้
ของพิเศษ
รักวัวให้ผูก รักลูกให้ IPAD
ทหารผ่านศึกกับเด็กชายขาพิการ
ตัวขี้เกียจ
ประกันใจตลอดชีวิต
ตาไม่ถึง (2)
ตาไม่ถึง (1)
ฟาดดาบ
ท้องฟ้าไม่ปิดทุกวัน
ไฟปรารถนา
ในห้วงเหวของความตาย
แก้บน
หนึ่งวันของเมย์ฟลาย
กาลเทศะกับการใช้ชีวิตอย่างมีความงาม
ปลาที่ไม่ยอมขึ้นบก
หัวใจที่ไม่จมน้ำ
สะฮารา
แดดเที่ยง
รองเท้ากับแซกโซโฟน
โซดา
คนหัวใจเหล็ก
ลายมือ
ทุดง!
แลคโตบาซิลัส
หกลิตร
ครัวสุข ตอน สลัด
GPS
This is the latter.
พู่กันของ จุก เบี้ยวสกุล
Bad hair day & On the job training
Connection
Backfire
รถยนต์ใต้สะพาน
ทำดีไม่ได้ดี
Will I do it again?
หนอนในแอปเปิล
Grow old gracefully
ชีวิตย้อนคืน
46 วินาที
มีดีต้องอวด?
Mediocrity
อาย
It will pass.
สัมผัสพิเศษ
เครื่องมือชิ้นสุดท้าย
หัวใจใต้จุดเยือกแข็ง ตอน 2
หัวใจใต้จุดเยือกแข็ง ตอน 1
เด็กโง่
ขอบเขตความรักของพ่อแม่
ก่อนถึงเส้นตายรัก
หัวบันไดแห้ง
ตัด-หั่น-เจี๋ยน
ฉันกับเรา
สองปีกและตรวน
ผิดที่
ผู้หญิงของขงเบ้ง
เสื่อผืนหมอนใบ
somebody-nobody
เจ็ดชั่วโคตร
วิศวกรรมแห่งชีวิต
ยี่สกที่ไม่ยอมกินเบ็ด
เสิร์ฟกาแฟเจ้านาย
Dum spiro, spero
Between the devil and the deep blue sea
decoy
ปะติรู-ป-ระชาธิปไตย!
I Do a Dream
พื้นที่เสื่อมโทรม
White Lies
Homesick
ตุ๊กตาล้มลุก
ด่านรัก
Swinging!
วันนรก
บริหารเวลา
นิทานเรื่อง จีนกับใบมะขาม
บทความสัมมนาซีไรต์ 1999
ซีอีโอชีวิต
มุมงดงามที่เหลืออยู่
ฟุกุชิมะ 50
ตะกอนก้นแก้ว
สมมุติว่า...
จงทำชั่ว!
ฮะจิโค, รุสวอร์ป และ บ๊อบบี้
เกจ์น้ำมัน
ความฝันริมถนน
เถรตรง
15 Minutes of Fame
อำนาจของเสียงหัวเราะ
acquaintance
The end justifies the means
นิยายประหลาด
ปอดแหก
ก้นเหว
เสียงของหัวใจ
จูบตีน
สองมือเล็กๆ ของเราแต่ละคน
ชีวิตติดกับ
ปาฏิหาริย์ของจุดสีฟ้าอ่อน
ฟองน้ำ
Shit happens!
ริบบินสีเหลืองบนต้นไม้
เสียงไวโอลินที่ไม่มีใครได้ยิน
ช่องโหว่
“แล้วไงล่ะ?”
แรงดึงดูด
No life!
ตั๋วรถไฟครึ่งราคา
พลังของความพลิกแพลง
เดี๋ยวนี้!
คู่แท้
ยาวิเศษ
บทเรียนนอกตำรา
เปลือกนอกกับแก่นใน
Reset
อารมณ์ขันกันกระสุน
กระดุมเม็ดแรก
เซลล์ใหม่
โรจน์แม็พ
ของขวัญวันอังคาร
ปีกแห่งพระปรีชาชาญ
แตงโมสี่เหลี่ยม
ห้องเรียนของวั่นเล่าหยัง
ธรรมะในห้องน้ำ
สื่อสาน
ลูกปลาในแอ่งน้ำ
ไม้คาน
ยึด sub !
ศาสนาผี
จดหรือไม่จด?
เครื่องมือวิเศษ GT 200
ราคาคุย
เม็ดเกลือแห่งอหิงสา
ดาวอังคารเหนือต้นเชอร์รี
หลุมอากาศ
สื่อสังวาส 3
สื่อสังวาส 2
สื่อสังวาส 1
อยากให้คนอื่นจดจำคุณอย่างไร?
เสือกับหน้ากากมนุษย์
Blessing in Disguise
สวนสัตว์ (จบ)
สวนสัตว์ (1)
เสียดายที่...
เสียงบ่นของคนทำหนังสือคนหนึ่ง (3)
เสียงบ่นของคนทำหนังสือคนหนึ่ง (2)
เสียงบ่นของคนทำหนังสือคนหนึ่ง (1)
ก่อนที่ไฟจะดับ
ของหวาน
คนตาบอดในฤดูใบไม้ผลิ
เด็กหญิงที่สวยที่สุดในโลก
ป้ายสต.
ความบังเอิญที่น่ารื่นรมย์
ชื่อเสียงกับความสุข
ออมสินเวลา
ยานเวลากับเครื่องมือพยากรณ์อากาศ
ประชดชีวิต
แอ๊ปเปิ้ลสีแดง
เครื่องมือ
When it rains, it pours.
ดร. เจคเคิล กับ มิสเตอร์ไฮด์
จุดเล็กๆ จุดหนึ่ง
ผัดไทยหนึ่งนาทีครึ่ง
เล่นให้จบเกม
แว่นตาดำ
คำบวกคำลบ
ล้มแล้วเหยียบ
มาราธอน
มองกว้างมองไกล
พ่ายแพ้อย่างสง่างาม
ชายผู้ระเบิดปรมาณูหล่นใส่หัวสองหน
ชาติมีราคาเท่าไร?
ความงามของความเงียบ
เช็กช่วยชาติ
ทูนอิน
รักข้ามพรมแดนสงคราม
เมืองขี้เมา (2)
เมืองขี้เมา (1)
ตุ๊กตาล้มลุก
สมุนไพรอันตราย 13 ชนิด
ตายอย่างหมดจด
เห็นมดเท่าช้าง
ถุงกาแฟ
ผงซักฟอก
พิษทางใจ
มากคนมากความ
เราควรรื้อถอนโครงสร้างของละคร 'น้ำเน่า' หรือไม่?
ปาร์ตี้ชีวิต
รักตัวเอง
แผ่นดินของเรา
หนทางสายที่สอง
ก่อนขึ้นเขาสูง
คนละเรื่องเดียวกัน
อกหักดีกว่ารักไม่เป็น?
อาตี๋สักมังกร
แผนที่โลกกลับหัว
เมื่อถูกถีบลงน้ำ
แก้มอีกข้างหนึ่ง
วิกฤติกับโอกาส
ฉัพพรรณรังสี
ปากมีไว้เพื่อ...?
ข้าวผัด
ชีวิตพอเพียง
ในแสงสุดท้ายของวัน
วาบหวิววิทยาลัย
คุณค่าของชีวิต ตอน 4 (จบ)
คุณค่าของชีวิต ตอน 3
คุณค่าของชีวิต ตอน 2
คุณค่าของชีวิต ตอน 1
เลขนำโชค
คนเราสามารถเป็นคนดีโดยไร้ศาสนาได้หรือไม่?
ท้องฟ้าเป็นผู้ชาย ดวงดาวเป็นผู้หญิง
คนใบ้ในห้องเรียน ตอนที่ 2
คนใบ้ในห้องเรียน ตอนที่ 1
คนจนห้ามท้องเสีย
ตบกะโหลกพระ
ในฤดูหนาวอันแสนนาน
ศูนย์แคลอรี
คำขอโทษ
เครื่องมือชิ้นหนึ่ง
เราสามารถก้าวไปถึงสังคมอุดมคติได้หรือไม่
เส้นโค้ง เส้นเว้า กับเส้นหยัก
โรคติดต่อ
วันที่ 1 มกราคม
แผลเป็นของ คิม ฟุก
แบบสอบถามชีวิต (3)
เสียงสุดท้ายให้โลกได้ยิน
แบบสอบถามชีวิต (2)
วนิดา
แบบสอบถามชีวิต (1)
ผลไม้วิเศษ
ผู้หญิงขอผู้ชายแต่งงาน
อำนาจเหนือธรรมชาติจะนำพาสังคมไทยไปถึงไหน?
คนอารมณ์ดี
หัวใจที่ชายแดน
ว่าด้วยความ 'เพอร์เฟ็ค'
เรื่องของ J
เครดิตกับภาพลักษณ์
อาชีพ : แม่บ้าน
หัวใจ Y
‘ฮาร์ท’ กับ ‘เฮด’
ย้อนกลับสู่ความเป็นระเบียบ
สุญญากาศ
เคียงไหล่ลูกน้อง
แมวที่ริมฝั่ง
รับ-ไม่รับ ร่างรัฐธรรมนูญ (แห่งชีวิต)
‘คิดได้ไง’ กับ ‘คิดโง่ๆ’
ปฏิทินจักรวาล
คุณค่าของของทรัพยากร
ทาสของชื่อเสียง
จากความว่างเปล่าสู่ความว่างเปล่า
ความคงอยู่ของความมืด
จตุ-calm
บุญคุณกับกตเวทิตา
ลมปราณแห่งปัญญา
คนที่ไม่มีวันแก่
หมาเยี่ยวรดภูเขาทอง
ปากที่เสกศิลป์
คนวิ่งชีวิต
ผู้หญิงผมขาวที่นั่งแถวหน้าสุดในห้องเรียน
ไวโอลินกับหมีแพนด้า
ในตอนจบวัน
สิ่งที่เรามีเหลืออยู่
ปีกหัก
เข็มทิศกับไวโอลินของไอน์สไตน์
ถึงจะเดินถอยหลัง ก็ยังต้องออกแรง
เสน่ห์ของความเรียบง่าย
ล้มแล้วลุกขึ้นมาโลดแล่นต่อไป
การมีชีวิตอยู่อย่างมีชีวิต
ไฟดับห้านาทีในหัวใจ
นางสาวมารยาท
0 นาทีก่อนเที่ยงคืน
บทเรียนที่โรงเรียนไม่ได้สอน
หมาแย่งก้อนเนื้อ
ผู้ไม่เคยยอมแพ้ต่อชะตากรรม
น้ำท่วมทุ่ง
โลกที่ไร้สิ่งกีดขวาง
ปัญหารัก
วิตามินชีวิต
มาจากอากาศธาตุ
ยิ่งน้อยยิ่งมาก
ปาฏิหาริย์แห่งการใช้สติและปัญญา
Happy Ever After
มือหยาบกร้านที่สานเก้าอี้ไม้ไผ่
นิสัยเสียที่เรียกว่า วิตก
รสชาติของชีวิต
ไม่มีวันยอมแพ้
ของปลอม
ริมแม่น้ำ
ฤดูกาล
อาซ้อกับหมูในอวย
ผลของการพยายามเอาใจทุกคน
นังอิจฉา
ความตายคือความรัก
บนโต๊ะอาหารเช้า
เบื้องบนมีแสงอาทิตย์และแสงดาว
รอยเท้าข้างเดียวของลีนา
รถไฟสองขบวน
การรอคอยของ ลี อัง
จุดฝันในม่านมืด
คุณค่าของกระดาษแผ่นหนึ่ง
ไกลกว่าที่ตามองเห็น
เสน่ห์ร้อยเปอร์เซ็นต์
คนที่เต้นรำที่หัวใจ
เบื่อคนบ่น
คนไม่ยอมแพ้ที่ปลายทางโลก
นางในฝัน
หนึ่งก้าวถัดไป
วันไม่ดี
เด็กสาวแขนขาดที่สี่แยก
ความฝันที่เก็บไว้ในลิ้นชัก
สิ่งที่ใครก็เอาไปจากเราไม่ได้
ในแสงสลัว
หลุมดำ
โอกาสที่สอง
โลกใบเล็กของ กนกพงศ์ สงสมพันธุ์
วันเสียตัว
สุขพึงใจกับสุขชื่นใจ
อีแก่ที่ไม่มีใครต้องการ
อนุภาคที่มีวิถีชีวิตของมันเอง
ก้าวย่างแรก
ฮีอา ลี กับนิ้วทั้งสี่
รูบนกำแพงกั้นน้ำ
เสียงที่ไม่มีวันจางหายไปจากโลก
น้ำพุศักดิ์สิทธิ์
ไม้กางเขน
ความฝันโง่ๆ
ความดีความชอบ
กราบสามีก่อนเข้านอน
ชีวิตที่ดี
กลางสายฝน
สัตว์ประหลาดในโลกที่แสนสวยงาม
ทางเลือกของหัวใจ
เส้นตายกับคำท้าทาย
ยืนด้วยเท้าของตนเอง
จรรยาบรรณ
วิปริตธรรมชาติ
ยาขม
เข็มทิศ
วันแห่งความหวัง
Perception - Reality
ดีทอกซ์
รังที่สร้างด้วยรัก
บทเรียนที่สูญเปล่า?
ไหว้สัตว์ตาย
เนรคุณธรรมชาติ?
โลกของไอ้แก่
การศึกษากับปัญญา
ตัวกูของใคร
รักคนอื่นหรือรักตัวเอง?
บทเรียนจากตะกร้า
บทเรียนจากความเชื่องช้า
วิบัติสมมุติ
"ถ้ารู้อย่างนี้จะไม่..."
เจตนาดีกับลมปาก
งานใหญ่กับงานยิ่งใหญ่
ต้นรักในหัวใจ
ทวนน้ำ
ขนาดของหัวใจ
ไม้ผลัด
ส้มเปรี้ยวกับส้มหวาน
คนที่สิบเอ็ด
คำสุภาพกับมารยาทที่แท้
ก่อนเปลือกตาจะปิด
"ช่างมัน ฉันไม่แคร์"
ถ่ายน้ำมันเครื่อง
อภัยทาน
วันแห่งความรัก
ของใหม่
สองข้างทางสู่เส้นชัย
คนตาบอดบนสะพานแคบ
คุณค่าเล็ก ๆ ของตัวไร้ประโยชน์
งานทรมานกับงานในฝัน
สายน้ำกับความตาย
มาสาย-กลับดึก
31 ธันวาคม
ลอกคราบจากภายใน
กบเลือกงาน
ไม้แข็งกับไม้อ่อน
ไส้เดือนกับมังกร
ขาวกับดำ
ประโยชน์ของความไม่มี
รอยเท้าเล็ก ๆ ของเราเอง
เติมน้ำใสใส่หัวใจ
เปลือกของสุภาพชน
สายรุ้ง
Expiry Date
นาฬิกา
เสียน้อยเสียยาก
กติกา
ก็แค่ความไม่สะดวกเล็ก ๆ
ความยาวของหนึ่งวินาที
ข้างกำแพงสงคราม
ส่วนเกิน
เพลงรัก
อหิงสา
คนแก่ในสวนสีเขียว
ความอึด
The Evil Thing?
ความฝัน