• วินทร์ เลียววาริณ
    1 วันที่ผ่านมา

    ในช่วงงานหนังสือที่ผ่านมา ผมมีโอกาสสนทนากับ ภิญโญ ไตรสุริยธรรมา เจ้าสำนัก openbooks อยู่พักใหญ่ ไม่ได้เจอหน้ากันมาหลายปี

    ในท่อนหนึ่งเจ้าสำนัก openbooks เปรยว่าผมนี่ทำงานเหมือนคอลัมนิสต์หนังสือพิมพ์

    เพราะการเขียนเรื่องลงเพจทุกวัน วันละ 2-3 โพสต์นี่ถือว่ามากไป ไม่มีใครทำแบบนี้ (ความจริงบางวันล่อไป 5-6!)

    แต่เขารู้ว่าผมคงหยุดไม่ได้ เพราะน่าจะเสพติดการเขียน

    ทันใดนั้นผมก็บรรลุซาโตริ อุทานว่าจริงนะ นี่กูเป็นคอลัมนิสต์ไปแล้วนี่หว่า!

    การเขียนเรื่องลงเพจยังไม่รวมงานหลักเขียนนิยาย ฯลฯ ที่ต้องทำทุกวัน

    ตั้งแต่หนุ่ม ผมก็รู้สึกทึ่งคนที่เป็นคอลัมนิสต์หนังสือพิมพ์ พวกเขาเก่งมากที่สามารถส่งต้นฉบับได้ทุกวัน ไม่ว่าจะมีอารมณ์เขียนหรือไม่

    มันไม่ใช่ง่ายที่ต้อง ‘หาเรื่อง’ มาเขียน และร้อยเรียงเป็นบทความให้ทันเส้นตาย แต่คอลัมนิสต์มืออาชีพก็ทำงานได้แบบกดปุ่ม

    เล่ากันว่า สมัยที่ ม.ร.ว. คึกฤทธิ์ ปราโมช ทำงานที่หนังสือพิมพ์สยามรัฐ แกเดินเข้าไปในสำนักงาน เจ้าหน้าที่มาทวงต้นฉบับ บอกว่ากำลังจะเดินเครื่องแล้ว ม.ร.ว. คึกฤทธิ์ก็ไม่ว่าอะไร นั่งโต๊ะ เคาะแป้นเครื่องพิมพ์ดีดไม่กี่ที ก็ยื่นต้นฉบับให้เจ้าหน้าที่ไปเรียงพิมพ์ได้

    มือโปรทำงานอย่างนี้!

    ผมขยับนิ้วนับตัวเลข พบว่าปีนี้เขียนลงในเพจนี้ได้ 11 ปีแล้ว

    เป็นสิ่งมีชีวิตที่เรียกว่า 'คอลัมนิสต์' มากว่าทศวรรษ โดยไม่ได้รับเงินเดือนสักบาทเดียว
    ถามว่าเหนื่อยไหม? ทั้งเขียน ทั้งสร้างภาพประกอบ ทั้งรับแรงด่า ก็ไม่รู้สึกเหนื่อย เพราะสนุกกับงาน แต่อายุมากขึ้นทุกวัน สังขารก็เสื่อมลงเรื่อยๆ ไม่รู้ว่าจะลากไปได้อีกนานเท่าใด

    ก็คงเท่าไรก็เท่านั้นกระมัง

    วินทร์ เลียววาริณ
    15-4-26

    0
    • 0 แชร์
    • 4

บทความล่าสุด