• วินทร์ เลียววาริณ
    5 วันที่ผ่านมา

    หนังซีรีส์สายลับ Agent Kim Reactivated ที่เพิ่งจบไป ให้ประสบการณ์อย่างหนึ่งกับผู้ชมคือ หนังเตือนเราเป็นระยะว่านี่ไม่ใช่เรื่องจริง นี่เป็นการแสดง เพราะทุกๆ สิบห้านาที เราเห็นตัวละครขายสินค้าตรงๆ ทื่อๆ แบบ hard sell

    หนังสายลับที่ขายของแบบไม่ทื่ออย่างนี้ ก็เช่น หนังเจมส์ บอนด์ ทั้งหลาย แต่กระนั้นความเก่งกาจของพระเอกก็ทำให้เราตื่นและรู้ว่า นี่เป็นหนัง

    นานๆ ทีที่เราจะเจอหนังที่เราดูแล้ว รู้สึกว่าเราถูกดูดเข้าไปในหนังเรื่องนั้น โดยลืมไปว่ามันเป็นหนัง

    The Secret Agent (สายลับ) คือหนังแบบนั้น

    แต่มันไม่ใช่หนังสายลับ

    ชื่อหนังสายลับอาจมีนัยของชีวิตของคนที่ต้องหลบๆ ซ่อนๆ เหมือนสายลับ

    ยุคนั้นคือบราซิลปี 1977 ในห้วงเวลาแห่งอำนาจเผด็จการทหารครองเมือง

    ตัวเอกของเรื่องคืออาร์มานโด (ชื่อจริง) หรือมาร์เซโล (ชื่อปลอม) หนีการตามล่าจากฝ่ายที่ไม่ชอบหน้าเขา ด้วยเหตุผลที่ไม่จำเป็นต้องอธิบาย

    เขาเดินทางไปกบดานที่เมือง Recife ด้วยรถเต่าสีเหลือง ในช่วงเทศกาลคาร์นิวาล ทันทีที่ไปถึงเขาก็โดนตำรวจรีดไถ

    มันคือบราซิลในยุคที่เต็มไปด้วยความตาย คอร์รัปชั่น

    มันคือโลกมืดที่ผู้คนเลือกหนีโดยระเบิดความเครียดออกมาผ่านเทศกาลคาร์นิวัล หรือดูหนังดังอย่าง Jaws และเสพข่าวแปลกๆ เช่น ฉลามงาบขาคน (ซึ่งเป็นข่าวจริงในยุคนั้น)

    และข่าวขาลึกลับ (Hairy Leg)​ ที่ไล่ล่าคน ซึ่งนักข่าวสร้างขึ้นมาเสียดสีการเซ็นเซอร์ของรัฐบาล

    และ อ้อ! ด้วยเสียงเพลงของวง Chicago “If you leave me now, you take away the biggest part of me.”

    The Secret Agent เป็นหนังสะท้อนสังคมบราซิลยุค 70 ผ่านการเล่าเหตุการณ์ การเสียดสี ล้อเลียนขำๆ ด้วยองค์ประกอบความเหนือจริงแบบ magical realism

    ทำให้หนังมีรสชาติแปลก สุดบรรยาย

    ในฉากหนึ่งของหนัง มีภาพหนังตลกเรื่อง Le Magnifique ที่แสดงโดย Jean-Paul Belmondo ที่เป็นหนังล้อเลียนหนังสายลับ

    หนังดูไม่ง่าย เปิดเรื่องช้า แต่หากอดทนผ่านท่อนแรกไปแล้ว และรู้แนวทางของเรื่อง ก็จะเริ่มสนุก และอาจลุ้นไปกับชะตากรรมของตัวละครต่างๆ ซึ่งไม่ใช่จุดสำคัญว่าใครจะตาย ใครจะรอด

    การเล่าเรื่องที่เหมือนนำองค์ประกอบของหนังคนละม้วนมาผสมกันแบบนี้ ทำให้นึกถึงเรื่อง Pulp Fiction ของ เควนติน ทาแรนติโน แน่นอน มันไม่ใช่หนังแนวเดียวกัน แต่เป็นงานคอลลาจของหลายองค์ประกอบที่นำมารวมกันเพื่อทำหน้าที่สะท้อนและเสียดสีสังคม

    The Secret Agent จึงอาจเรียกว่าเป็นหนังอาร์ตแบบคอลลาจ

    งานแบบนี้ทำยาก และมีโอกาสสูงที่จะเละ

    ที่น่าชมคือนักแสดงทุกคนในเรื่องนี้ แสดงเหมือนไม่ได้แสดง เหมือนเรานั่งยานเวลาไปในเหตุการณ์นั้นจริงๆ

    คำถามสุดท้าย ควรดูไหม? คำตอบคือหนังเรื่องนี้ ไม่ชอบมาก ก็เกลียดเลย ไม่มีระหว่างกลาง

    10/10
    (ฉายทาง Netflix)

    วินทร์ เลียววาริณ 
    30-7-26

    วินทร์ เลียววาริณ รวมบทรีวิวหนังจำนวนหลายร้อยเรื่องในหนังสือใหม่ บ้าหนัง 1-4 มีจำหน่ายในรูปอีบุ๊คที่เว็บไซต์ winbookclub.com และที่ MEB (คีย์คำว่า วินทร์ เลียววาริณ)

    (มาตรการให้คะแนนของ วินทร์ เลียววาริณ : ความคิดสร้างสรรค์ + สาระ + ศิลปะการเล่าเรื่อง)

    1
    • 0 แชร์
    • 55

บทความล่าสุด